บทที่ 4 : ไม่ดื้อกับพี่ได้ไหม (1)

“ปล่อยฉันนะ”

มือเล็กพยายามแงะมือที่จับแขนเธอไว้แน่น แต่ยิ่งดึง เขาก็ยิ่งบีบแรงขึ้นจนรู้สึกเจ็บ “เจ็บนะ…” เธอร้องบอกเขา

ร่างสูงชะงักทันทีที่ได้ยิน เขาคลายแรงบีบลง… แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย

“ไม่ดื้อกับพี่… ได้ไหม” เสียงทุ้มฟังดูเหนื่อยล้า

ยัยเด็กดื้อไม่รู้เลยว่าเขาผ่านอะไรมาตั้งแต่เช้า บินข้ามน้ำข้ามทวีปมาถึง นั่งก้นยังไม่ทันหายร้อนก็โดนโรงพยาบาลโทรตาม เสร็จจากเคสด่วนยังไม่ทันได้พักหายใจ ไอ้เพื่อนเวรสองตัวก็มาลากเข้าผับอีก

แต่ครั้งนี้เขาจะไม่โกรธพวกมันสักครั้ง

ไม่สิ... ไม่ใช่แค่ไม่โกรธ กลับต้องขอบคุณสองคนนั้น ที่ทำให้เขาได้มาเจอเธออีกครั้ง

“ก็ปล่อยสิคะ…” น้ำเสียงของเธออ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีน้ำตาลทองสบกับแววตาคมเข้มที่มองมาอย่างลึกซึ้ง… เหมือนพยายามค้นหาอะไรบางอย่างในใจเธอ

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนตลบ เพราะถูกอุ้มขึ้นจากพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว “ว้าย! คุณนนท์! ปล่อย! ฉันยอมแล้ว จะเดินดี ๆ ก็ได้!”

เธอรีบกระซิบเสียงเบาลอดไรฟัน รู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่เริ่มหันมามอง สองแก้มร้อนผ่าวแทบไหม้

แต่ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง ก้าวฉับ ๆ ฝ่าฝูงชนที่เต้นกันสนุกสนาน มุ่งตรงไปยังประตูทางออก โดยไม่สนคำซุบซิบหรือสายตาที่จ้องตามหลังมา

“คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร…” ตรัสสาพึมพำเบา ๆ ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะได้ยิน ขณะพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนเขาไปด้วย แต่วงแขนหนาของเขาอย่างกับคีมเหล็ก ดิ้นยังไงก็ไม่มีทางหลุด

ดวงตากลมโตตวัดมองเขาด้วยความหงุดหงิด “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ แนนนี่! มู่หลาน! ช่วยด้วย...” เขาจะเอาให้ได้แบบนี้จริง ๆ ใช่ไหม หายไปหกปีไม่พูดไม่จา พอเจอกัน ก็มายกตัวเธอหิ้วออกจากกลางผับต่อหน้าต่อตาเพื่อน ๆ ของเธอ

และฮึ่ม!.. ยัยตัวดีสองคนนั้นก็ไม่มีใครมาช่วยเธอเลยสักคน

ตอนนี้ตรัสสาทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งอึดอัด จนแทบจะระเบิด

อีกมุมหนึ่งของผับ... จีราวัฒน์ที่เฝ้ามองอยู่ตลอดตั้งแต่ต้น เขากำลังจะก้าวตามออกไปทันที ที่เห็นลูกศิษย์คนโปรดถูกอุ้มออกไปโดยชายคนนั้นที่เขารู้สึกไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น

“น้ำขิง!” เขาเรียกเสียงดัง เตรียมจะวิ่งเข้าไปห้าม ขยับเท้าไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีมือเรียวของหญิงสาวคนหนึ่งที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาอย่างเร็วเพื่อคว้าแขนเขาไว้แน่น

“อาจารย์.. อย่าเข้าไปยุ่งกับพวกเขาเลยค่ะ แฮ่ก ๆ” ศศิธรบอกเสียงหอบ

“คุณก็เห็นว่าเพื่อนของคุณไม่เต็มใจจะไปกับเขา!” จีราวัฒน์ตะคอกกลับโดยไม่ทันคิด

ศศิธรถอนหายใจ กลอกตาระอา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ “อาจารย์… พวกเขาเป็นมากกว่าแฟนกันอีกค่ะ ถ้าอยากจะตามไปก็เชิญ มู่หลานไม่ห้ามแล้ว”

ถึงชายหนุ่มตรงหน้าจะหล่อ และมีศักดิ์เป็นถึงอาจารย์ก็ตาม แต่มาตะคอกใส่กันอย่างนี้ เธอไม่ชอบ อุตส่าห์รีบวิ่งเข้ามาเตือนด้วยความหวังดี ใบหน้าโฉบเฉี่ยวสะบัดไปอีกทาง แล้วเดินกลับไปเต้นกับณัฐวัชรต่อ ไม่คิดสนใจอาจารย์หนุ่มอีกต่อไป

จีราวัฒน์มองตามแผ่นหลังกว้างที่บดบังร่างเล็กของหญิงสาวที่เขาปารถนาจนมิด กำลังค่อย ๆ เดินหายไปจากสายตา นัยน์ตาเรียวกดลึกจนอ่านไม่ออก สองมือกำแน่น ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเองด้วยความเงียบงัน

ณณณพาร่างในอ้อมแขนออกมานอกร้าน ก็เจอรถตู้คันหรูสีดำเงาจอดรอ โดยมีลุงปอง คนขับรถเก่าแก่ของบ้าน ยืนเปิดประตูรออยู่ก่อนแล้ว

ชายชรามองมาด้วยความอยากรู้เต็มแก่ ว่าสาวสวยในอ้อมแขนนายน้อยเป็นใคร แต่ยังไม่ทันจะได้เพ่งมองให้ดี ร่างเล็กก็ซุกหน้าลงกับอกกว้างเสียก่อน

“ไปคอนโดครับ” ณณณสั่งเสียงเรียบ ขณะพาเธอขึ้นเบาะหลัง

“ครับคุณนนท์” ลุงปองพยักหน้ารับคำ ปิดประตูแล้วรีบกลับไปประจำที่ พอเครื่องยนต์ติด เขาอดไม่ได้ที่จะแอบมองกระจกหลัง หวังจะเห็นหน้าหญิงสาวชัด ๆ สักครั้ง แต่เจ้าตัวกลับซุกอยู่ในอ้อมอกเจ้านายของเขาแน่น ไม่ยอมเงยหน้าให้เห็นแม้แต่นิด

ณณณก้มมองคนในอ้อมแขน ริมฝีปากหนายกยิ้มบาง ๆ ขบขัน “ไม่ทักลุงปองหน่อยเหรอ” เขากระซิบใกล้หู กลิ่นหอมจาง ๆ จากเส้นผมของเธอลอยแตะปลายจมูกจนอยากจะก้มหน้าลงไปสูดดมอีกหลาย ๆ ครั้ง

ตรัสสาขบกรามแน่น อยากจะกัดเขาให้หายหมั่นไส้ จะไม่ให้หลบได้ยังไงล่ะ ถ้าแม่เขารู้ว่าเขากับเธอมาอยู่ในสภาพนี้ มีหวังเธอได้ถูกเฉือนสดเป็นแน่

ณณณเห็นสีหน้าอยากตีคนให้ตายของยัยเด็กดื้อแล้ว ก็อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ จนเผลอก้มหน้าลงจูบจมูกโด่งรั้นแรง ๆ หนึ่งที

ตากลมโตเหลือบขึ้นมองหน้าเขา ก่อนจะหยิกข้างเอวเต็มแรง “โอ๊ย!” ชายหนุ่มร้องลั่นจนคนขับรถชราสะดุ้งโหยง เกือบหักพวงมาลัยชนฟุตบาท

“คุณนนท์! มีอะไรหรือเปล่าครับ” ลุงปองหันมาถามเสียงตกใจ

“ไม่มีอะไรหรอกครับ สงสัยมดกัด” ณณณตอบพลางหัวเราะ ทำเอาลุงปองถึงกับมึน แต่ก็ไม่กล้าถามต่อ เพราะแกเพิ่งเอารถไปล้างมาวันนี้เอง มดจะมาจากไหนกัน

ตรัสสาตวัดค้อนแรงใส่เขา ก่อนจะฟุบหน้ากลับลงกับอกกว้างอย่างเหนื่อยล้า อุณหภูมิแอร์ที่เย็นพอดี ประกอบกับตัวรถก็วิ่งได้นิ่งสนิท ทั้งยังมีกลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขา ชวนให้หนังตาเธอเริ่มหนัก

รถราคาเฉียดสิบล้านนี่มันนุ่มดีจริงๆ...

สุดท้าย… ดวงตาคู่สวยก็ปิดลงอย่างห้ามไม่อยู่

ณณณมองคนในอ้อมแขนที่หลับสนิท มุมปากยกยิ้มอ่อน ๆ เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก …แค่ได้เห็นหน้า ได้อยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ ก็พอแล้วสำหรับคืนนี้