บทที่ 4 : ไม่ดื้อกับพี่ได้ไหม (2)

แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างเล็ดลอดเข้ามากระทบเปลือกตา ทำให้ร่างเล็กที่กำลังนอนหลับสบายต้องขมวดคิ้วน้อย ๆ เธอพยายามจะพลิกตัวหนีแสง แต่กลับทำไม่ได้ เพราะติดอะไรบางอย่าง พอก้มมองก็เห็นสาเหตุ ท่อนแขนวางพาดอยู่บนเอว ทั้งมือใหญ่ก็กำชายเสื้อนอนของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหน

ดวงตากลมโตเบิกกว้างตกใจ เมื่อนึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืนนี้เธอเมาจนภาพตัด“หรือว่าเรา…”

ตรัสสารีบก้มสำรวจตัวเอง ใจที่หล่นวูบแทบกระแทกพื้นก็เริ่มค่อย ๆ กลับขึ้นมา เมื่อไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอะไรบนร่างกาย มีแค่ชุดนอนของผู้ชายตัวโคร่ง ที่ความยาวของแขนเสื้อกับขากางเกงมีขนาดที่ยาวเกินไป เมื่อเทียบกับร่างกายสั้น ๆ ของเธอ มันก็เลยถูกพับขึ้นมาอย่างเป็นระเบียบ

“แสดงว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบา แต่แล้วความรู้สึกประหลาดกลับแล่นขึ้นมาวูบหนึ่ง “หรือเรามีเสน่ห์ไม่มากพอ”

เพียะ! มือเล็กตบหน้าผากตัวเองดังลั่น “บ้า คิดอะไรของแก ไอ้น้ำขิง อยากมีอะไรกับเขาหรือไง” เธอบ่นตัวเองไม่หยุด โดยไม่รู้เลยว่าคนข้างตัวที่แกล้งหลับอยู่นั้น… กำลังพยายามกลั้นขำจนไหล่สั่น

ยัยเด็กลามก… ณณณคาดโทษในใจ

คนตัวเล็กเผลอเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังหลับตาพริ้ม เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองเผลอจ้องมองเขานานแค่ไหน หกปีที่ผ่านมาเขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ

เดิมเขาก็หล่อมากอยู่แล้ว… ตอนนี้กลับดูหล่อขึ้นอีกไปอีก ยิ่งกล้ามโต ๆ กับบุคลิกสุขุมเยือกเย็นของเขา มันทำให้เธอละสายตาได้ยากลำบาก ได้จ้องมองเขาแบบนี้ ความคิดถึงที่เก็บไว้ในส่วนลึกสุดก็เอ่อล้นขึ้นมา

น้ำขิงคิดถึงพี่นนท์จัง...

ร่างสูงที่ตื่นก่อนนานแล้วแต่แกล้งหลับต่อ ปล่อยให้หญิงสาวได้มองอย่างเต็มตา อยากรู้ว่ายัยเด็กดื้อของเขาจะทำอะไรต่อ และก็ไม่ผิดหวังเมื่อได้รับสัมผัสจากมือเล็กที่แนบลงบนแก้มของณณณอย่างโหยหา

“พี่นนท์…” เสียงเรียกเบาเหมือนกระซิบ ทำเอาความอดทนของเขาพังทลาย ดวงตาคมเปิดขึ้นเผยนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ปิดความดีใจเอาไว้ไม่มิด มือใหญ่คว้ามือเธอไว้แน่น

“ยังชอบแอบจับหน้าพี่เหมือนเดิมเลยนะ”

“คุณนนท์!” ตรัสสาสะดุ้งเฮือก รีบดึงมือกลับ แต่ไม่ทัน คนมือไวคว้าไว้หมับและจับไว้แน่นยิ่งกว่ากาว ซ้ำยังยกขึ้นไปกดจูบหนัก ๆ บนหลังมือ

“อืมม... มือเมียใครนะ หอมจัง นุ่มด้วย”

“อย่ามาโมเม ฉันไม่ใช่เมียคุณ ปล่อยค่ะ อยากเข้าห้องน้ำ”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ริมฝีปากหยักยื่นมากระซิบริมใบหู “พี่จะปล่อย ถ้าน้ำขิงยอมเรียกว่า… พี่นนท์”

ในสถานการณ์ที่ข้าศึกบุกประชิดประตูเมืองขนาดนี้ แค่เรียกเขาว่า ‘พี่’ ทำไมจะไม่ได้ “พี่นนท์... ปวดฉี่จะราดแล้วค่ะ”

เธอทำเสียงเข้มกลบเกลื่อนความเขิน พยายามดันตัวออกจากอ้อมแขนหนา แต่เมื่อเหลือบมองชุดที่ใส่นอนอีกรอบ ก็เปลี่ยนใจถาม หวังว่าเขาจะมีแม่บ้านมาช่วยเปลี่ยนให้เธอนะ

“เมื่อคืน ใครเปลี่ยนชุดให้ฉัน”

“พี่เอง”

คำตอบสั้น ๆ แต่ความหวังก็พังทลายในเสี้ยววินาที

“คุณนนท์!”

“แต่ไม่ต้องห่วงนะ พี่ไม่ได้ยุ่งกับส่วนสำคัญของน้ำขิงแน่นอน สาบานได้”

“ไม่แตะต้องตัวฉันเลย... จะดีที่สุด” เธอแยกเขี้ยวใส่ แต่เขากลับหัวเราะเบา ๆ

ก่อนจะยอมปล่อยมือเธอออก คนเจ้าเล่ห์ยังแอบโน้มหน้าลงไปกดจูบหนัก ๆ ที่ริมฝีปากอวบอิ่มอีกหนึ่งทีโดยไม่ให้ตั้งตัว

เพียะ!!

ด้วยความตกใจ ฝ่ามือเล็กฟาดเข้าที่แก้มเขาเต็มรัก หญิงสาวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลทองหลุบลง ความรู้สึกผิดวิ่งพล่านไปทั่วอก

ส่วนคนที่โดนตบ นอกจากไม่โกรธแล้ว เขายังไม่สะทกสะท้านอีกด้วย “ยังต้องการไปห้องน้ำอยู่ไหมครับ ห้องน้ำอยู่ในห้องแต่งตัว ซ้ายมือ แต่ถ้าต้องการให้พี่ต่อจากเมื่อกี้ก็ได้นะ”

ไม่รอให้เขาขู่อะไรอีก ตรัสสาดีดตัวลุกพรวดออกจากเตียงทันที เรียกเสียงหัวเราะของเขาดังตามหลังมา ทำเอาหน้าเธอแดงขึ้นอีกครั้ง

ตาบ้า... หัวเราะอะไรนักหนา โดนตบจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง

พอออกมาจากห้องน้ำที่กว้างขวางยิ่งกว่าคอนโดของเธอ ก็เห็นว่าเขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืด กางเกงขาสั้น แต่เป็นแบรนด์เนมราคาแพงทั้งคู่ กำลังนั่งไขว้ขาสบาย ๆ บนเก้าอี้

เธอมองแขนเสื้อที่โอบรัดกล้ามแขนของเขาเอาไว้แล้ว ก็ตาลุกวาว

อืม... กล้ามเขาน่ากัดจัง

อะแฮ่ม! ยัยบ้า หยุดความคิดลามกเดี๋ยวนี้เลยนะ

ตรัสสาสั่งสมองของตนเองให้ดึงสายตาออกจากภาพล่อตาล่อใจ เพื่อมองหาเสื้อผ้าของตัวเองต่อ

“ชุดเมื่อคืนอยู่ที่ไหนคะ”

“ทิ้งไปแล้ว” เขาตอบกลับหน้าตาย

“หา!? ทำแบบนั้นทำไม” เสียงแหวมาพร้อมกับมือเล็กที่ยกขึ้นเท้าเอวทันที ท่าทางของเธอตอนนี้พร้อมกางกรงเล็บตะปปชายหนุ่มตรงหน้า

“มันโป๊”

“แล้วแบบนี้ฉันจะใส่อะไรกลับ จะให้ใส่เสื้อผ้าตัวเท่าช้างของคุณหรือไง”

ณณณไม่สนใจท่าทางกระฟัดกระเฟียดราวลูกแมวขี้หงุดหงิดนั้น “กินข้าวเช้าก่อน เดี๋ยวมีคนเอาชุดใหม่มาส่ง” พูดจบก็คว้าข้อศอกเล็กให้เดินตามออกไป

ออกมาจากห้องนอนเธอก็ต้องตกตะลึงกับความกว้างขวางของห้องพักอีกครั้ง หลังจากที่เพิ่งอัศจรรย์ใจกับขนาดของห้องน้ำไปก่อนหน้า ถัดจากห้องนอนมาเป็นโถงนั่งเล่น และต้องเดินทะลุส่วนนี้ไปถึงจะเป็นห้องอาหารที่ติดกับห้องครัว

กลิ่นหอมกรุ่นโชยมาแตะจมูก ตั้งแต่ยังไม่ทันเห็นอาหารบนโต๊ะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าบนโต๊ะมีอะไรบ้าง โจ๊กหมูที่ต้องใส่ไข่ต้มยางมะตูม น้ำเต้าหู้ไม่ใส่เครื่อง ชาเขียวนมสด และแคนตาลูปหั่นพอดีคำ

ทุกจานตรงหน้า… ล้วนเป็นของโปรดเธอทั้งนั้น

ณณณมองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้ม “นั่งกินก่อน เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“ฉันไม่หิว มีอะไรก็พูดมาเลยค่ะ เสร็จแล้วจะรีบกลับ”

“พี่ไม่ให้กลับ” เขาก้าวเข้ามาใกล้ มือใหญ่จับข้อมือเล็กลากให้นั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่สนเสียงประท้วง “กินข้าวก่อน เดี๋ยวปวดท้อง น้ำขิงเป็นโรคกระเพาะไม่ใช่หรือ”

คนตัวเล็กชะงัก ตวัดมองเขาด้วยสายตาจับผิด “คุณรู้ได้ยังไง ว่าฉันเป็นโรคกระเพาะ” โรคกระเพาะเธอเพิ่งเป็นตอนเรียนปีสามเอง และตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่ไทยด้วยซ้ำ

“พี่รู้ทุกเรื่องของน้ำขิง”

น้ำเสียงเขาเรียบนิ่งมาก… แต่ฟังแล้วใจเธอกลับไม่นิ่งตาม

ตรัสสาส่งสายตาเป็นคำถาม แต่เขาเพียงยักไหล่เบา ๆ แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กลับไปนั่งเฉย ๆ ไม่พูดอะไรอีก

เมื่อไรก็ตามที่คนตัวโตเงียบใส่ไม่พูดไม่จาแบบนี้ แปลว่าเขากำลังจงใจยั่วโมโหเธอชัด ๆ ณณณรู้ดี ว่าเธอแพ้ทางเวลาเขาใช้ความเงียบมาเป็นอาวุธ แต่ครั้งนี้เขาคิดผิดแล้ว

เพราะ... เธอไม่ใช่เด็กสาวคนเดิมในความทรงจำเขาอีกต่อไป

ตรัสสาเลือกนั่งกอดอก เมินหน้ามองไปที่นอกหน้าต่างบานใหญ่ ไม่ยอมแตะอาหารสักคำ เอาสิ… ใครจะแพ้ก่อนกัน เอาให้รู้ดำรู้แดงไปเลย

หึ… ตอนนี้เธออดทนเก่งกว่าแต่ก่อนเยอะ!

ผ่านไปเกือบสิบวินาที ไม่สิ เกือบสิบ นาที!

สุดท้าย... คนที่อดทนไม่ไหวก่อนก็ไม่ใช่... เขา แต่เป็นเธออีกแล้ว!

ชั่งมันเถอะ แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยชนะเขาอยู่แล้ว งั้นขอด่าความหน้ามึนของเขาหน่อยละกัน

“จะ-“

ณณณที่รอจังหวะอยู่ด้วยความอดทน เมื่อเห็นปากเล็กเปิดออกเตรียมด่าเขาแน่ ๆ มือหนาก็คว้าช้อนขึ้นด้วยความรวดเร็ว ราวกับฝึกทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ตักข้าวขึ้นมายัดใส่ปากได้ตรงจังหวะแบบพอดิบพอดี

“กินก่อน ไม่งั้นพี่ไม่คุย ไม่ให้กลับด้วย” น้ำเสียงยังเรียบเหมือนเดิม แต่คิ้วหนากลับเลิกขึ้นข้างหนึ่ง บวกกับมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เขาจงใจแสดงใบหน้าของผู้ชนะ

คิดจะมาสู้กับพี่เหรอ ยังเร็วไปสิบปีไอ้เด็กดื้อ...

ตรัสสาจำต้องเคี้ยวหมูที่เขาตักให้ตุ้ย ๆ แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตที่แพ้ทางเขาอีกครั้ง เธอมองรอยยิ้มกวนบาทาและน่าหมั่นไส้นั้น มือเผลอกำเข้าหากันแน่น

ถ้าต่อยเบ้าหมอจนต้องพักงานหลายวัน จะโดนค่าปรับเท่าไหร่กันนะ...