บทที่ 1

บทนำ

คืนพระจันทร์สีเลือด

ในรุ่งเช้าแรกของปี 2029 ท่ามกลางบรรยากาศของผู้คนที่กำลังออกมาเฉลิมฉลองวันแรกของปี ในทั่วทุกมุมโลกนั้นไม่ว่าใครก็ไม่อาจคาดคิดหรือวาดฝันมาก่อน ว่าเมื่อถึงเวลาที่พระจันทร์ตกดินในค่ำคืนแรกของแดนอาทิตย์อุทัย แทนที่พระจันทร์จะทอแสงสีนวลสวยเช่นที่เคยกลับกลายเป็นคืนพระจันทร์สีเลือด ทั่วท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยจันทรุปราคาเต็มดวงจนกลายเป็นทั่วทุกพื้นที่ถูกปกคลุมด้วยพระจันทร์สีเลือด

แต่ที่ทำให้ผู้คนเริ่มเกิดอาการหวาดกลัวนั่นก็เพราะจันทรุปราคามักจะเกิดเพียงเวลาไม่นาน แตกต่างจากครั้งนี้ที่ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยแสงสีแดงฉานทั้งคืน ผู้คนทั่วทั้งโลกเกิดคำถามว่าทำไมเหตุการณ์ครั้งนี้จึงเกิดขึ้นได้ เพราะถึงจะสวยงามเพียงใดแต่ท้องฟ้าที่กลายเป็นสีแดงไม่อาจทำให้ผู้คนไม่หวาดกลัวได้ และสิ่งที่ผู้คนต่างสันนิษฐานล้วนไปในทิศทางเดียวกันคือโลกกำลังไม่ปกติ

"หม่ามี้ๆ ฟ้าสีแดงเลย"

"น่ากลัวมากๆ เลยครับป่าป๊า"

"ใช่ๆ สีแดงแบบน่ากลัวเลย"

เสียงใสของเด็กน้อยทั้งสามคนเอ่ยขึ้นมาในขณะที่กำลังมองท้องฟ้า วันนี้เป็นคืนแรกของปีทุกคนในครอบครัวจึงพากันออกมาไหว้พระจันทร์ขอพร เพราะเด็กน้อยทั้งสามฟังนิทานแล้วเกิดอยากขอพรจากพระจันทร์เข้าพอดี แต่กลับกลายเป็นว่าพระจันทร์ที่ควรจะเต็มดวงสวยส่องแสงสีนวลตากลายเป็นแสงสีแดงจนเด็กน้อยทั้งสามรู้สึกกลัว

"พี่ตรีครับ ซินไม่ชอบพระจันทร์วันนี้เลย"

ซินหรือศศินเป็นภรรยาของตรีภัทรป่าป๊าของเด็กแฝดทั้งสามคน เอ่ยออกมาก่อนจะรีบขยับตัวเข้าไปกอดลูกชายทั้งสามเอาไว้ ในเวลานี้หากเป็นช่วงเวลาปกติทุกคนคงกำลังไหว้พระจันทร์ขอพรและกินเลี้ยงกันอย่างที่เคยทำ เพียงแต่การออกมาไหว้พระจันทร์ในวันนี้ต่างจากทุกปีเป็นอย่างมาก

ท้องฟ้าที่มืดมิดควรมีพระจันทร์ทอแสงสีนวลตาเคียงข้าง แต่คืนนี้กลับกลายเป็นพระจันทร์สีเลือด พระจันทร์ที่ทำให้จิตวิญญาณของซินสั่นไหว จนไม่อาจปล่อยให้ทุกคนอยู่ใต้แสงจันทร์ได้อีกต่อไป

"พี่ตรีครับ รีบพาเด็กๆ เข้าบ้านกันเถอะครับ ซินรู้สึกไม่ดีเลย"

"ไปครับไซน์คอสแทน รีบเข้าบ้านกันดีกว่าลูก หม่ามี้ของพวกลูกอยากเข้าบ้านแล้วครับ"

เด็กน้อยทั้งสามแม้จะอายุเพียงสามขวบในวันคริสต์มาสที่ผ่านมา แต่กลับฉลาดเฉลียวและว่าง่ายอย่างน่าเอ็นดู เด็กน้อยทั้งสามจับจูงมือกันเองแล้วรีบเดินนำป่าป๊ากับหม่ามี้เข้าบ้าน ทั้งยังช่วยส่งเสียงเจื้อยแจ้วบอกคนอื่นๆ ให้ตามเข้าบ้านกันด้วย ทำเอาทั้งลูกน้องของตรีภัทรรวมถึงคนงานในบ้าน ต้องรีบเก็บข้าวของแล้วไปจัดงานเลี้ยงในบ้านแทน

"อาคินช่วยน้องคอสจัดตรงนี้หน่อยครับ"

น้องคอสแฝดคนกลางที่ออกจะเรียบร้อยและน่ารักที่สุดในบ้าน เอ่ยอ้อนภาคินคุณอาคนสนิทของป่าป๊าอย่างน่าเอ็นดู เพราะว่าวันนี้จัดเลี้ยงข้างนอกไม่ได้น้องคอสจึงอยากจัดเลี้ยงในบ้านต่อ เพราะคุณแม่บ้านช่วยกันทำของอร่อยไว้เยอะมาก เด็กดีอย่างน้องคอสจึงอยากจะช่วยกินให้หมด

"อาริสๆ พี่ไซน์ว่าพวกเราควรไปอุ้มน้องคอสออกมาจากขนมก่อนนะ"

ไซน์แฝดคนโตของบ้านผู้มีท่าทีสุขุมและชอบทำตัวเลียนแบบป่าป๊า เวลานี้กำลังวางแผนจัดการงานเลี้ยงช่วยป่าป๊าอยู่ โดยต้องเริ่มจากจัดการน้องชายของตัวเอง ให้ออกห่างจากของกินเป็นอย่างแรก และคนที่ได้รับหน้าที่ผู้ช่วยในวันนี้ก็คือวริสผู้ช่วยอันดับหนึ่งนั่นเอง

"อากิตคร้าบ แทนอยากได้พวกของเล่นมาเพิ่ม"

น้องแทนแฝดคนเล็กที่แสนจะแสบซน กำลังช่วยจัดสถานที่โดยวางแผนว่าอยากให้มีของเล่นมากกว่านี้ แม้ว่ากิตติจะเป็นไม่ค่อยเข้าใจนายน้อยสักเท่าไหร่แต่ก็ทำตามคำสั่งได้ดี

สามแฝดและสามผู้ช่วยมือฉมังต่างร่วมแรงร่วมใจกันจัดงานเลี้ยงต่อ ต่างจากตรีภัทรและศศินเป็นอย่างมากที่กำลังมองกันอยู่ ด้วยท้องฟ้าในยามนี้กำลังเกิดจันทรุปราคาเต็มดวงอย่างที่ไม่มีหน่วยงานใดแจ้งล่วงหน้าเช่นทุกครั้ง

อีกทั้งแสงที่เกิดจากจันทรุปราคาครั้งนี้ก็มีสีแดงน่ากลัวยิ่งกว่าที่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ คนที่ฉลาดอย่างตรีภัทรและศศินย่อมสัมผัสได้ถึงความผิดปกตินี้ ทั้งสองจึงรีบสั่งคนงานทุกคนในรีบทานอาหารแล้วกลับเข้าที่พักเป็นการด่วน

"เด็กๆ ครับ วันนี้เราจะฉลองแค่แป๊บเดียวนะลูก วันนี้คุณพระจันทร์ไม่ค่อยน่ารักเลย หม่ามี้ว่าเราไปนอนฟังนิทานกันดีกว่าไหมครับ"

ศศินพยายามทำตัวให้ปกติด้วยการหยอกล้อกับลูกชายตามปกติ แต่ก็ชักชวนให้ทั้งสามคนเข้านอนเร็วกว่าปกติ ส่วนไซน์คอสแทนเองก็รู้สึกไม่ชอบพระจันทร์เช่นเดียวกัน เมื่อทานอาหารจนอิ่มแล้วทั้งสามจึงยินยอมทำตามหม่ามี้คนสวยอย่างว่าง่าย

"พวกลูกช่วยป่าป๊าดูแลหม่ามี้ก่อนนะครับ ป่าป๊าขอตัวไปสั่งงานทุกคนก่อนแล้วจะรีบตามไปนะครับ"

"รับทราบครับผม!"

เด็กน้อยทั้งสามเอ่ยรับปากอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำเอาหม่ามี้คนสวยมันเขี้ยวจนต้องฟัดแก้มให้ครบคน ก่อนจะพาไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เมื่อพาลูกชายทั้งสามอาบน้ำประแป้งจนหอมฟุ้งแล้ว ศศินพาทั้งสามคนมานอนบนเตียงแล้วเริ่มเล่านิทานทันที แต่ในขณะที่เด็กๆ กำลังจะเคลิ้มหลับ ป่าป๊าที่ออกไปจัดการบางอย่างก็เข้ามาในห้องนอนของลูกชายพอดี

"วันนี้หม่ามี้เล่านิทานเรื่องอะไรให้ฟังครับลูก"

"วันนี้หม่ามี้เล่าเรื่องพี่กองกอยด้วยครับป่าป๊า" พี่ไซน์เอ่ยตอบป่าป๊าแล้วนอนพยักหน้าไปมา เหมือนเวลาป่าป๊าสั่งงานพวกคุณอาทั้งหลาย ทำเอาศศินถึงกับหลุดขำเพราะท่าทีของลูกชาย

"ผีกองกอย? เป็นตัวแบบไหนกันครับ"

"หม่ามี้บอกว่ามันชอบกระโดดดึ๋งๆ"

น้องคอสที่แสนจะร่าเริงถึงกับลุกมาโดดบนที่นอนเพื่ออธิบายให้ป่าป๊าเข้าใจ ส่วนน้องแทนก็ทำท่าปิดจมูกแล้วช่วยน้องคอสอธิบายด้วย

"หม่ามี้บอกว่าต้องกลั้นหายใจ ผีกองกอยจะไม่เห็นเรา"

"พอแล้วครับเด็กๆ พวกหนูจะทำท่าเลียนแบบผีกองกอยทำไมกันเนี่ย ดูสิหม่ามี้เห็นพุงน้องคอสแล้วนะ"

ศศินแม้จะยังกังวลอยู่บ้างแต่เมื่อเห็นลูกชายทั้งสามคนทำท่าทางน่ารักออกมา ก็อดไม่ได้ที่จะหลงลืมความกังวลเหล่านั้นไป แต่เมื่อเด็กน้อยทั้งสามคนหลับสนิทแล้วทั้งศศินและตรีภัทรก็หันมามองกันด้วยท่าทางวิตก

"ซินรู้สึกว่ามันไม่ปกติเลยครับพี่ตรี คืนพระจันทร์สีเลือดไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น แต่ที่ซินเข้าไปดูในโซเชียลมาดูเหมือนมันจะเริ่มที่ญี่ปุ่น จนตอนนี้ที่ยุโรปเองก็มองเห็นพระจันทร์สีเลือดแล้วด้วย แต่ที่ญี่ปุ่นท้องฟ้าก็ยังคงเป็นสีแดงไม่เปลี่ยนเลยครับ"

"พี่เองก็ให้วริสตรวจสอบดูแล้ว รู้สึกว่าปรากฏการณ์นี้จะเกิดขึ้นทั่วโลกเลย"

"ซินว่าคืนนี้เรานอนกับลูกเถอะครับ ซินไม่สบายใจเลยซินห่วงลูก"

"ได้ครับที่รัก คืนนี้เราจะนอนเฝ้าเด็กๆ กัน"

ทั้งสองคนรีบไปอาบน้ำแล้วกลับมานอนกับลูกชายทั้งสาม ทั้งตรีภัทรและศศินรู้สึกง่วงนอนกว่าปกติจึงรีบล้มตัวลงนอนคนละฝั่งเพื่อให้เด็กทั้งสามอยู่ตรงกลาง และในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนหลับใหลไปนั้น พระจันทร์สีเลือดในคืนนี้ได้ส่องแสงสีแดงฉานไปทั่วท้องฟ้า แสงสีแดงปกคลุมไปทั่วทุกมุมโลกแม้แต่บริเวณที่มีเมฆบนท้องฟ้าก็กลายเป็นสีแดงไปหมด

ในเวลานั้นเองที่ดาวเทียมสามารถจับภาพการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ควรเกิดขึ้นได้พอดี