บทที่ 1 สวมร่างนางร้ายเว่ยหว่านหนิง

บทที่ 1

สวมร่างนางร้ายเว่ยหว่านหนิง

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เล็ก ๆ เข้ามาภายในห้องเผยให้เห็นผ้าม่านปักลายงดงามที่ไหวระริกตามสายลมอ่อน กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศให้ความรู้สึกแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคย

หว่านหนิงลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตาที่พร่ามัวเริ่มปรับชัด หญิงสาวพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงไม้เนื้อแข็งปูด้วยผ้าห่มที่ทำจากผ้าเนื้อดี บรรยากาศโดยรอบไม่ใช่ห้องนอนที่นางคุ้นเคยหากแต่คล้ายฉากในซีรีส์จีนโบราณที่เคยดูเสียมากกว่า

“ที่นี่…ที่ไหน? ฉันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” หญิงสาวพึมพำเสียงเบาแววตาเต็มไปด้วยความงุนงงเพราะความทรงจำสุดท้ายคือภาพที่ตนเองถูกซากอาคารทับจนตาย

ร่างบางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นจากเตียงก้าวเท้าไปเบื้องหน้าอย่างลังเลพลางใช้สายตามองสำรวจรอบกาย ห้องทั้งห้องประดับด้วยเครื่องเรือนโบราณ โต๊ะไม้ที่ถูกแกะสลักลวดลายประณีต แจกันเคลือบลายครามตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาจนหว่านหนิงไม่อาจละสายตาได้

ทันใดนั้นสายตาของนางพลันหยุดชะงักที่กระจกสำริดบานใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ผนังด้านหนึ่ง ร่างบางก้าวเข้าไปใกล้อย่างเผลอตัว ทว่าภาพเงาที่สะท้อนออกมาในกระจกทำให้หว่านหนิงถึงกับเบิกตากว้างหัวใจเต้นโครมคราม

“นี่…นี่มันเรื่องอะไรกัน”

นัยน์ตาคู่สวยมองภาพเงาสะท้อนของตนเองในกระจก ภาพหญิงสาวแปลกหน้าผู้หนึ่งที่มีรูปร่างอรชรน่าหลงใหล เจ้าของใบหน้างามล้ำเกินบรรยายแต่ในแววตากลับแฝงความเย่อหยิ่งร้ายกาจที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องเกรงกลัว เส้นผมยาวดำขลับถูกปล่อยตกลงมาปะปนกับผ้าขาวที่พันรัดรอบศีรษะราวกับเพิ่งผ่านอุบัติเหตุหรือการบาดเจ็บร้ายแรงมา

“ไม่จริง ทำไมกลายเป็นแบบนี้ ทำไมฉันถึงกลายเป็นคนอื่น นะ..นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”

หว่านหนิงยกมือขึ้นแตะใบหน้าของตนเองที่สะท้อนในกระจกอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยดังลอดจากริมฝีปากก่อนร่างบางจะทรุดฮวบลงกับพื้นคล้ายคนเข่าอ่อนไร้สิ้นเรี่ยวแรง

ทว่าในช่วงจังหวะที่หว่านหนิงกำลังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง เสียงของประตูไม้ที่ถูกเปิดออกก็ดังขึ้นภายในห้อง หญิงรับใช้ในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายก้าวเข้ามามือหนึ่งถือชามยาที่กำลังส่งไอร้อนกรุ่น

เพล้ง!

“พระชายา!”

ลั่วชิงที่เห็นนายของตนล้มลงนั่งอยู่หน้ากระจกสำริดก็ถึงกับหน้าถอดสี นางร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยความตกใจเสียงดังลั่น ชามยาในมือสั่นจนร่วงตกแตกกระจายบนพื้นทำให้กลิ่นขมของสมุนไพรฟุ้งไปทั่ว

หว่านหนิงยามนี้ราวกับคนวิญญาณหลุดลอยเหม่อมองเงาในกระจกดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองเลยแม้แต่น้อย...

“พระชายาบ่าวจะพยุงท่านไปที่เตียงก่อนนะเพคะ”

ลั่วชิงเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นก่อนจะก้มตัวตั้งใจว่าจะประคองผู้เป็นนายขึ้นอย่างระมัดระวัง แต่ทว่ายังไม่ทันได้สัมผัสร่างกายข้อมือของนางกลับถูกอีกฝ่ายจับไว้แน่น

“มะ…เมื่อครู่ เรียกฉันว่าอะไรนะ”

เสียงของหว่านหนิงแผ่วสั่นคล้ายลมหายใจติดขัด ดวงตาของนางสั่นไหวราวกับถูกคลื่นพายุโหมกระหน่ำ สัญชาตญาณของนางกำลังตะโกนเตือนว่านี่คือหายนะครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต

ลั่วชิงชะงักงันไปเพียงครู่หนึ่ง ทว่าเมื่อสบเข้ากับสายตาของผู้เป็นนายความหวาดกลัวก็ปะทุขึ้นในอกอย่างรุนแรง หญิงรับใช้ตัวสั่นสะท้านรีบทรุดเข่าลงก้มหน้าหมอบต่ำจนหน้าผากแทบจรดพื้น

“บะ…บ่าวผิดไปแล้วเพคะ ขอพระชายาได้โปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วย” เสียงสะอื้นปนสั่นเครือบ่งบอกถึงความหวาดกลัวสุดขีด

หว่านหนิงมองร่างเล็กที่หมอบแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า ความกลัวที่สะท้อนจากการกระทำของอีกฝ่ายทำให้นางรู้สึกแปลกประหลาดในอก ทั้งสับสนทั้งไม่สบายใจ มือบางกำเข้าหากันแน่นเพื่อเรียกสติก่อนจะกลั้นใจเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“ข้า…ชื่ออะไร…แซ่อะไร แล้วข้าเป็นใครกันแน่”

คำถามนั้นทำให้ลั่วชิงนิ่งชะงักไปทันที หญิงรับใช้ตัวสั่นระริกลมหายใจติดขัดไปครู่หนึ่งแต่ด้วยความกลัวตายจึงต้องตอบออกมา เสียงของนางแผ่วเบาแทบเป็นกระซิบ

“พระชายามีพระนามว่าเว่ยหว่านหนิงเพคะ ท่านคือพระชายาของเจิ้นเป่ยอ๋องเซียวอวี้หานเพคะ”

เพียงแค่คำตอบนั้นทุกสิ่งราวกับหยุดนิ่งไปในห้วงเวลา หญิงสาวตระหนักได้ทันทีว่าตนกำลังพบเจอกับอะไร

เว่ยหว่านหนิงสตรีร้ายกาจที่ผู้คนต่างสาปแช่งให้นางไม่ตายดี...

นางร้ายในนิยายที่มีชื่อเหมือนกับนางแต่นิสัยช่างต่างกันราวฟ้ากับดิน....

ตอนนี้นางได้เข้ามาสวมร่างนางร้ายอย่างเว่ยหว่านหนิง!

‘สตรีชั่วเช่นเจ้าสมควรแล้วที่ต้องถูกทรมานจนตายเช่นนี้’

‘ควักดวงตาของนางออกมา ข้าจะโยนให้สุนัขกิน’

‘บุตรชายวัยแปดขวบของข้าถูกนางสั่งโยนลงไปในบ่ออสรพิษจนตาย ข้าต้องการแก้แค้น! ข้าต้องการแล่เนื้อเลาะกระดูกของนาง!’

จุดจบสุดท้ายของเว่ยหว่านหนิงที่ต้องตายอย่างทุกข์ทรมานในนิยายผุดขึ้นมาในความคิดของหญิงสาว หัวใจของนางยามนี้ราวกับถูกบีบแน่นหว่านหนิงเริ่มหายใจติดขัดดวงตาพร่ามัวก่อนร่างบอบบางจะโอนเอนแล้วล้มพับลงไปกับพื้นในที่สุด

“พระชายา!”