บทที่ 6 ระบบเทพโอสถ

บทที่ 6

ระบบเทพโอสถ

“สมุนไพรพวกนี้มันล้ำค่าและหายากมากเลยไม่ใช่หรือ...”

หญิงสาวพึมพำกับตนเองมองสมุนไพรที่อยู่ในสวนตาเป็นประกาย ก่อนร่างบางจะก้าวเข้าไปในกระท่อมกลิ่นหอมของสมุนไพรพลันลอยโชยเข้ามากระทบจมูก หว่านหนิงเริ่มเดินสำรวจภายในกระท่อมพบโอสถถูกจัดเรียงเป็นระเบียบเต็มตู้ไม้และยังมีตำราแพทย์นับร้อยเล่มวางเรียงรายบนชั้นหนังสือ กลิ่นกระดาษเก่าผสมกลิ่นสมุนไพรทำให้หัวใจสั่นสะท้าน

“นี่มันคลังสมบัติชัด ๆ”

ทว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังดีใจกับมรดกที่ได้รับจากมารดา เบื้องหน้าของนางกลับปรากฏหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงขึ้น

ติ้ง!

[ระบบเทพโอสถกำลังเชื่อมต่อ….]

[ระบบเทพโอสถกำลังยืนยันตัวตนผู้สืบทอด….]

[ผู้สืบทอดไป๋หว่านหนิงเชื่อมต่อสำเร็จแล้ว]

“ฮะ? ระบบเทพโอสถคืออะไร?”

หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ มองหน้าต่างโปร่งแสงเบื้องหน้าที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนอย่างงุนงง ก่อนตัวอักษรทั้งหมดจะบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นลูกหมามอลทีสขนปุยสีขาวโพลนตัวหนึ่งที่ยืนเชิดหน้าภูมิใจบนหน้าต่างระบบนั้น

[ในที่สุดเจ้าก็เชื่อมต่อกับข้าเสียที เจ้ามนุษย์ต่ำต้อย]

หว่านหนิงถึงกับชะงักงัน “เจ้าคือระบบเทพโอสถ?”

[แน่นอน ข้าคือเทพโอสถผู้สูงส่งที่เมตตายอมลดตัวทำสัญญากับตระกูลไป๋ของเจ้ามาหลายร้อยปี ระบบเทพโอสถและมิติสมุนไพรแห่งนี้เป็นข้าที่สร้างขึ้นมาให้ตระกูลของเจ้า]

หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ มองมันจากหัวจรดหาง แล้วหลุดถามออกมาตามสัญชาตญาณ

“แล้วเหตุใดเทพโอสถที่สูงส่งถึงมีรูปลักษณ์เป็นลูกหมามอลทีสเช่นนี้เล่า?”

ลูกหมาหน้าฟูหันขวับจ้องนางอย่างไม่สบอารมณ์เพราะถูกลบหลู่เกียรติ ก่อนสะบัดขนตัวเองให้พองกว่าเดิม

[เจ้าจะไปรู้อะไร! หากข้าเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาเจ้าอาจหลงใหลจนมิอาจถอนตัวได้! เป็นเพราะเห็นแก่เจ้านั่นแหละ ข้าจึงเลือกปรากฏกายเป็นสัตว์ที่เจ้าชื่นชอบที่สุด!]

หว่านหนิงทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ยกมือขึ้นลูบหลังคอแก้เก้อ

“เอ่อ...เช่นนั้นท่านเทพผู้สูงส่งมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าของข้าทำไมหรือ?”

ลูกหมาขนปุยยืดอกเล็ก ๆ อย่างโอหัง ราวกับบัดนี้คือเวลาที่ผู้สูงส่งต้องประกาศหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของตัวเอง

[เพื่อช่วยเหลือมนุษย์ต่ำต้อยอย่างเจ้าอย่างไรเล่า ข้ามีความสามารถทั้งการใช้สมุนไพรปรุงโอสถรักษาอาการสาหัสและยังสามารถสร้างพิษร้ายแรงได้เพียงปลายเข็ม แม้ข้าจะไม่สามารถปรุงยาให้เจ้าได้แต่ข้าสามารถให้คำแนะนำเกี่ยวกับการทำโอสถหรือพิษได้เมื่อเจ้าต้องการ แต่มีข้อแม้ว่าต้องไม่ผิดต่อข้อตกลงที่ข้าทำไว้กับบรรพบุรุษของเจ้า]

[จริงสิตามขั้นตอนข้าจะต้องมอบจดหมายสั่งเสียของบรรพบุรุษคนแรกที่ทำข้อตกลงกับข้าให้เจ้าก่อนสินะ]

ติ้ง!

คุณต้องการเปิดจดหมายสั่งเสียหรือไม่?

[ใช่] [ไม่]

เว่ยหว่านหนิงมองหน้าต่างระบบตรงหน้าก่อนที่นิ้วเรียวจะกดคำสั่ง ‘ใช่’ ทันใดนั้นจดหมายฉบับหนึ่งก็ลอยปรากฏขึ้นกลางอากาศ หว่านหนิงยื่นมือไปรับและค่อย ๆ เปิดมัน ตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกจางเขียนถึงความเป็นมาของกำไลและระบบเทพโอสถที่สืบทอดต่อกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ

และสุดท้ายกล่าวถึงคำสอนของบรรพบุรุษที่ฝากไว้ให้ผู้สืบทอด...

ความสามารถนี้มิได้มีไว้เพื่อโอ้อวดความวิเศษ จงเก็บความลับนี้ไว้กับตัวอย่าได้แพร่งพรายออกไป สมุนไพรมีไว้เพื่อรักษาผู้คนแต่หากใช้ในทางที่ผิดก็สามารถทำลายชีวิตผู้คนได้เช่นกัน

จงอย่าได้ใช้ความสามารถนี้ในทางที่ผิดให้บรรพบุรุษต้องอับอายแต่ก็ไม่ควรมีคุณธรรมจนถูกเอาเปรียบและถูกหลอกใช้

ผู้สืบทอดจงจำคำข้าให้ขึ้นใจ เจ้าอย่าได้คิดพึ่งพาท่านเทพโอสถจนตัวเองเกียจคร้าน ท่านเทพจะไม่มีวันยื่นมือมาช่วยหากเจ้าเป็นคนโง่งมไร้ความรู้

สุดท้ายหากถูกรังแกจงโยนความผิดชอบชั่วดีที่ข้าเขียนไว้ข้างต้นทิ้งไปให้หมด

จงนำสมุนพิษในมิติปรุงเป็นยาพิษแล้วใช้สังหารพวกมันให้สิ้น

จงแก้แค้นพวกมันให้สาสม อย่าทำให้บรรพบุรุษต้องขายหน้า!

เว่ยหว่านหนิงยืนอ่านจดหมายด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย เคยได้ยินจากมารดาว่าบรรพบุรุษของนางล้วนเป็นหมอมากฝีมือแต่ทว่าส่วนใหญ่มีนิสัยแข็งกร้าวไม่ยอมคนและศัตรูที่มาหาเรื่องมักจะตายอย่างปริศนา

ดูท่าแล้วทุกคนคงทำตามคำสอนของบรรพบุรุษอย่างเคร่งครัดเลยสินะ...

ให้ตายสิ...ไม่ใช่ว่าหมอต้องมีจิตใจเมตตาหรอกหรือ?

ลูกหมาตัวเล็กที่ลอยอยู่กลางอากาศในหน้าต่างของระบบเชิดคอสูงขึ้นอีกเล็กน้อยก่อนจะแผดเสียงเล็ก ๆ อย่างภาคภูมิใจ แถมยังสะบัดขนฟูให้เป็นระเบียบหางสั้นกระดิกเร็ว ๆ อย่างอวดดี

[ผู้สืบทอดทุกคนที่ข้าเคยพบ ล้วนทะนงตนและปฏิบัติตามคำสั่งเสียได้อย่างยอดเยี่ยม]

เสียงของลูกหมากลับแผ่วลงนิดหน่อยในฉับพลัน ขณะอุ้งเท้าหน้าเขี่ยอากาศไปมาอย่างไม่สบอารมณ์

[นอกจาก…มารดาของเจ้านางจิตใจดีเกินไป มักถูกพวกมนุษย์ต่ำต้อยคนอื่นเอาเปรียบ]

หว่านหนิงเงยหน้าจ้องหน้าต่างระบบ “เจ้ารู้จักแม่ของข้าด้วยหรือ?”

[ย่อมรู้จัก! ข้าดูแลตระกูลของเจ้ามาตั้งแต่รุ่นแรก ข้าบอกให้นางเอาคืนสักครั้ง แต่นางกลับหัวเราะแล้วปล่อยผ่าน เหลวไหลสิ้นดี!]

เมื่อคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่สหายของตนถูกเอาเปรียบหางของมันตวัดฟาดไปมาแสดงความหงุดหงิด

เว่ยหว่านหนิงที่ได้ฟังเรื่องราวของมารดาที่ล่วงลับไปก็คลี่ยิ้มเศร้าออกมา นางหวนนึกถึงความทรงจำในอดีตก่อนที่จะสูญเสียมารดาไป มารดาของนางเป็นหมอที่จิตใจดีมีเมตตาชอบช่วยเหลือผู้อื่นเพราะแบบนั้นเลยมักถูกผู้ป่วยเอาเปรียบไม่จ่ายค่ารักษาพยาบาล

ทว่าในขณะที่เว่ยหว่านหนิงยังตกอยู่ในภวังค์ หน้าต่างระบบก็เริ่มลอยวนรอบร่างหญิงสาวราวกับสแกนอย่างละเอียด ลูกหมาเอียงหัวจ้องไปที่ชุดแบบโบราณที่เว่ยหว่านหนิงสวมใส่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ดวงตากลมโตของมันเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

[แล้วนี่เจ้าทำไมถึงแต่งกายย้อนยุคไปหลายร้อยปีเช่นนี้? หรือมนุษย์ต่ำต้อยสมัยนี้นิยมแต่งกายโบราณกันแล้ว?]

“เอ่อ…คือว่า…เรื่องนี้มันมีเหตุผลอยู่” นางยิ้มแห้งพลางเกาจมูก “ความจริงข้าตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้ข้าได้มาเกิดใหม่อยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายจีนโบราณที่ข้าเคยอ่าน และพวกเรากำลังอยู่ในโลกนิยาย”

ลูกหมาอึ้งทื่อตัวแข็งเหมือนรูปปั้น อุ้งเท้าหน้าค่อย ๆ ชูขึ้นชี้ใส่เว่ยหว่านหนิงอย่างลืมตัว

[หาาา! โลกนิยาย! เจ้าอย่ามาหลอกข้านะมนุษย์!!]