Novels by ซืออ้าย 思爱

“กูไม่อยากพูดเรื่องนี้”วายุยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด“…”เฟยมองเขาอย่างเงียบ ๆ คราวนี้เขาไม่ได้แย้งทันที เพราะรู้ว่าบางครั้งการบีบบังคับให้คนคนหนึ่งยอมรับความรู้สึก อาจทำให้อีกฝ่ายยิ่งถอยหนีมากกว่าเดิม เขาจึงเปลี่ยนคำถาม“ถ้าไอ้เหนือไม่ได้คบกับฟ้า มึงจะทำอะไร?”คำพูดนั้นทำให้วายุชะงักไปครู่ใหญ่ เหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางผืนน้ำสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นในใจอย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจัง หรืออาจเคยคิดเพียงแต่ไม่เคยยอมให้ตัวเองคิดจนจบถ้าเหนือฟ้าไม่ได้เป็นแฟนของเพียงฟ้า…ถ้าไม่มีคำว่าแฟนมาขวางระหว่างพวกเขา…เขาจะทำอะไร?วายุจะยังคงยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้เธอเดินผ่านไปโดยไม่เคยรู้เลยว่าเขาคิดอะไรหรือเปล่า“กูไม่รู้”วายุหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น นั่นเป็นคำตอบที่ตรงที่สุดเท่าที่เขาจะให้ได้“อย่างน้อยมึงก็เริ่มตอบตามจริงแล้ว” เฟยพยักหน้า“อย่าทำเหมือนมึงรู้จักกูดีนัก”“กูเป็นเพื่อนมึงนี่”“นั่นไม่ได้แปลว่ามึงรู้ทุกอย่าง”“ก็จริง” เฟยยอมรับ “แต่กูรู้ว่ามึงเปลี่ยนไปจริง ๆ ”“กูไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อน” ประโยคนั้นหลุดออกมาแผ่วเบา “คนอื่นที่ว่ามันหมายถึงใคร?”วายุไ

ไม่นานนัก เสียงวุ่นวายก็เริ่มดังขึ้นทั่ววิลล่า เพียงฟ้าออกมาพร้อมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีอ่อนกับกางเกงยีนส์ขาสั้น เธอสวมรองเท้าผ้าใบคู่เดิมและสะพายกระเป๋าใบเล็กไว้ข้างตัว โดยมีเหนือฟ้าเดินตามมาติด ๆ พร้อมกุญแจรถในมือ ส่วนฟงก็ถือถุงผ้าหลายใบเตรียมพร้อมราวกับรู้ล่วงหน้าว่าตัวเองจะต้องรับภาระอะไรบ้าง“ฟง นายถือเยอะเกินไปหรือเปล่า?” เพียงฟ้าถามเมื่อเห็นถุงในมือเขา“ไม่เยอะหรอก” ฟงตอบด้วยรอยยิ้ม “ฉันแข็งแรง”“ในนั้นมีอะไร?” เหนือฟ้าหันไปมองถุงเหล่านั้น“ขนม”“กูบอกให้ซื้อของ ไม่ได้ให้มึงเอาขนมบ้าบอของมึงไปขายที่ตลาด”“เออน่า เผื่อฟ้ามันหิวระหว่างทาง”“ไอ้ฟง”“เออ ๆ กูไม่เอาไปแล้ว!”ในขณะที่เพียงฟ้ากำลังจะเดินออกไป แต่จู่ ๆ เหนือฟ้าก็ยื่นมือมาคว้ากระเป๋าของเธอไปถือเองตามใจชอบ“เหนือ เค้าถือเองได้”“กูถือให้”“ไม่ได้หนักขนาดนั้นนะ”“กูรู้ว่าไม่หนัก” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย “แต่อยากถือให้ ใครจะปล่อยให้เมียลำบากวะ”“ก็…ตามใจแล้วกัน”เพียงฟ้าชะงักไปก่อนจะหลุบตาลงด้วยความเขินอาย ปล่อยให้วายุยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ พร้อมความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบผ่านอก เมื่อเห็นเหนือฟ้ารับกระเป๋าของเพียงฟ้าไปโดยไ

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวของวิลล่าหรูริมทะเล ละอองแสงสีทองทอดตัวลงบนพื้นภายในห้องนั่งเล่น เสียงคลื่นยังคงดังแว่วอยู่ไกล ๆ สลับกับเสียงนกทะเลที่บินผ่านหลังคาบ้านพักหลังจากมื้ออาหารเย็นที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทุกคนต่างนอนหลับกันอย่างเต็มอิ่ม เว้นแต่บางคนที่ยังคงตื่นขึ้นมาพร้อมความคิดวุ่นวาย ที่ไม่ยอมปล่อยให้เขาหลับสนิทตลอดคืนวายุยืนอยู่ริมหน้าต่างตั้งแต่ก่อนที่คนอื่นจะตื่น แก้วกาแฟสีดำในมือยังคงมีไอร้อนลอยขึ้นจาง ๆ ดวงตาคมทอดมองผืนทะเลเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ได้นึกถึงเรื่องงาน และไม่ได้คิดถึงผู้หญิงคนไหนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต แม้แต่ฟ้าที่เคยเป็นคู่นอนของเขาแต่เขากลับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ภาพของเพียงฟ้าที่นั่งอยู่ข้างเหนือฟ้า อีกฝ่ายคอยแกะกุ้ง ป้อนอาหาร และเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้เธอจนแนบชิด ภาพทั้งหมดมันยังคงติดอยู่ในความคิดของเขาจนน่ารำคาญทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องของเขา และเพียงฟ้าก็มีสิทธิ์จะรับความใส่ใจจากคนรักของตัวเอง ทุกอย่างล้วนถูกต้องตั้งแต่แรกแล้วเขาจะหงุดหงิดไปทำไมกัน...“ตื่นเช้าจังนะ”ในขณะที่วายุกำลังขมวดคิ้วเมื่อพบว่ากาแฟในแก้วเริ่มเย็นลงแล้ว เสียงของฟงพ

“เห็นฟ้าชอบ” ตอบเพียงสั้น ๆ“ขอบคุณนะวายุ” เพียงฟ้ายิ้มทันทีคำขอบคุณธรรมดา ๆ กลับทำให้ปลายนิ้วของวายุที่วางอยู่บนโต๊ะชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าทำไมแค่ได้ยินเสียงเธอพูดคำว่าขอบคุณ ถึงได้รู้สึกใจเต้นแปลก ๆ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เขาคุ้นเคย และไม่ใช่ความพอใจแบบที่เกิดขึ้นเวลามีผู้หญิงคนหนึ่งยิ้มให้เพราะถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาคงไม่สนใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชอบกินอะไรแต่กับเพียงฟ้าเขากลับจำได้แทบทุกสิ่ง“มึงไม่ป้อนฟ้าด้วยเลยล่ะ?”เสียงของเฟยดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จนมือที่กำลังถือแก้วน้ำของวายุหยุดนิ่ง เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาคมกริบพุ่งตรงไปเพื่อนตัวดีของตนทันที ใบหน้าของเฟยยังคงนิ่งแทบไม่เปลี่ยนไปจากทุกที มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นนิด ๆ ราวกับคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังจี้ถูกจุดสำคัญของอีกฝ่าย“อะไรของมึง” วายุเอ่ยขึ้น“ก็เห็นมึงเอาใจฟ้าจัง” เฟยพูดต่ออย่างใจเย็น “เลื่อนจานให้แล้ว ป้อนด้วยเลยดิจะได้ครบสูตร”“เออว่ะ! กูก็ว่าอยู่” ฟงที่กำลังดูดน้ำอัดลมอยู่ถึงกับหลุดหัวเราะ“ป้อนเหี้ยไร เดี๋ยวกูตบเรียงตัว” เหนือฟ้าเงยหน้าทันที“เอาไงดีคุณชายหุ่นยนต์” เฟยเริ่มยั่วยุเบา ๆ“เสือก”“อืม” เฟยพยักหน้าร

แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ ลาลับขอบฟ้า บริเวณริมสระน้ำของวิลล่าหรูถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นมื้ออาหารค่ำแบบง่าย ๆ โต๊ะไม้ตัวยาวถูกลากมาตั้งใกล้ขอบสระ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารทะเลสด ๆ ที่พวกเขาช่วยกันเตรียมตั้งแต่ช่วงเย็น ทั้งกุ้งเผาตัวโต ปลาหมึกย่าง หอยนางรม ปูม้านึ่ง และน้ำจิ้มซีฟู้ดรสจัดที่เพียงฟ้าชอบนักชอบหนากลิ่นหอมของอาหารลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอทะเลอ่อน ๆ ชวนสดชื่น เหนือศีรษะมีไฟประดับดวงเล็ก ๆ แขวนอยู่ระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้าน ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นและสวยงามจนไม่อาจละสายตาได้“โอ๊ย ร้องฉิบหาย!”ฟงร้องขึ้นขณะที่ยกถาดกุ้งเผามาวางบนโต๊ะ เขารีบชักมือกลับเพราะถาดร้อนจนแทบลวกนิ้ว“โง่หรือเปล่าวะ ทำไมไม่ใช้ถุงมือ” เหนือฟ้าถามเสียงเรียบจากอีกฝั่ง“กูก็คิดว่ามันเย็นแล้วนี่หว่า”“โง่”“ไอ้เหี้ยเหนือ”ท่ามกลางสงครามน้ำลายระหว่างชายหนุ่มทั้งสอง เพียงฟ้าหัวเราะจนไหล่สั่นพลางนั่งแกะกุ้งแม่น้ำตัวโตไปด้วย“พวกนายสองคนเนี่ยนะ ทะเลาะกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ ”“มันหาเรื่องกูก่อน” ฟงชี้ไปทางเหนือฟ้า“กูแค่บอกให้มึงระวัง”“นั่นไง! น้ำเสียงมึงหาเรื่อง!”“พอเลยทั้งคู่”เพียงฟ้าส่ายหน้า ก่อนจะก้มกลับไปสนใจกุ

“หืม?” เพียงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ“แค่ไม่อยากต้องพาใครไปโรงพยาบาลระหว่างเที่ยว”วายุเบือนหน้าหนีท่ามกลางความเงียบเล็ก ๆ ที่กำลังก่อขึ้นระหว่างพวกเขา เพียงฟ้ามองมือของตัวเองที่เพิ่งถูกปล่อย เมื่อครู่ฝ่ามือของวายุยังจับเธอไว้แน่น จนเธอรู้สึกได้ถึงแรงกดผ่านผิวบาง แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงความเย็นจากน้ำทะเลที่ไหลผ่านข้อมือ“โอเค ๆ รู้แล้ว” เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ หญิงสาวยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ “ยุไม่ต้องเป็นห่วงเค้าก็ได้”“ยุไม่ได้---” วายุหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมไหววูบเล็กน้อย“รู้แล้วน่า” เพียงฟ้าตัดบทด้วยรอยยิ้ม “ยุแค่ไม่อยากพาใครไปโรงพยาบาล”เธอพูดซ้ำคำของเขาอย่างหยอกล้อ ก่อนจะหันไปทางเหนือฟ้าและฟง“เมื่อกี้เค้าเกือบล้มด้วย!”“เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม”เหนือฟ้ารีบเดินเข้ามาหาทันทีที่ตั้งสติได้ เขามองเพียงฟ้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหันไปมองวายุ“ขอบใจ”“อืม” วายุตอบสั้น ๆ“นี่ยัยลูกหมู มึงเจ็บตรงไหนไหม เลือดออกหรือเปล่า”“ไม่เจ็บ”“แน่ใจ?”“อื้อ เค้าโอเคจริง ๆ ” เพียงฟ้าพยักหน้า“งั้นกลับขึ้นไปนั่งในร่มก่อน”“แต่เค้ายังอยากเล่นน้ำอยู่เลยนี่”“เล่นตรงนี้พอ” เหนือฟ้าชี้ไปยังบริเวณน้ำตื้นใกล้

ตอนพิเศษ เมื่อพยัคฆ์ต้องยกน้ำชาให้สุนัข?ภายในห้องนอนอันหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกำยานสมุนไพร เซียวอวี้หานนั่งขมวดคิ้วจ้องมองถ้วยน้ำชาในมือสลับกับมองที่ว่างกลางอากาศเบื้องหน้าตนเองด้วยแววตาสับสน“หว่านหนิง เจ้าแน่ใจนะว่าต้องทำถึงเพียงนี้?” ท่านอ๋องผู้ปลิดชีพศัตรูนับพันในสนามรบ เอ่ยถามภรรยาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจเป็นครั้งแรกในชีวิตเว่ยหว่านหนิงพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น นางพยายามกลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย “เพคะท่านอ๋อง ท่านเทพผู้คุ้มครองหม่อมฉันเขาช่วยเราไว้มาก หากไม่มีเขา หม่อมฉันคงปรุงยารักษาท่านไม่สำเร็จแน่ ท่านเพียงแค่ยกถ้วยขึ้นแล้วกล่าวคำขอบคุณเบา ๆ ก็พอเพคะ”ในหน้าต่างระบบยามนี้เจ้ามอลทีสขนฟูกำลังสวมหมวกขุนนางใบเล็ก นั่งไขว่ห้างลอยตัวอยู่บนอากาศด้วยท่าทางพองขนอย่างภาคภูมิใจ[หึ ๆ ดูท่าทางเจ้ามนุษย์ตัวโตนี่สิ! ยามอยู่ข้างนอกทำวางอำนาจ พอกลับมาหาเมียก็กลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ เสียได้ เอ้า! รีบยกน้ำชามาขารวะข้าเสียดีๆ]เซียวอวี้หานถอนหายใจยาว แม้เขาจะมองไม่เห็นตัวตนของท่านเทพที่นางว่า แต่เขาก็ยอมทำตามใจนางทุกอย่าง เขาประคองถ้วยชาด้วยสองมืออย่างสง่างามและนอบน้อม

บทที่ 27เจ้ารักข้าหรือไม่ ENDภายในมิติสมุนไพรเว่ยหว่านหนิงกำลังจดจ่ออยู่เบื้องหน้าเตาต้มยาโบราณ แสงไฟจากฟืนไม้จันทน์ทอแสงวูบไหวสะท้อนในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มือบางค่อย ๆ บรรจงวางหญ้าน้ำค้างสวรรค์ที่มีเกล็ดน้ำแข็งใสระยิบระยับลงในหม้อดินเผาทันทีที่สมุนไพรนั้นสัมผัสกับน้ำเดือดพล่าน กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นที่ช่วยให้จิตใจปลอดโปร่งก็ขจรขจายไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นขมปร่าของสมุนไพรชนิดอื่นจนสิ้น ทิ้งไว้เพียงไอยาที่ให้ความรู้สึกเย็นสบายอย่างน่าประหลาด[นั่นแหละมนุษย์ต่ำต้อย! ค่อยๆ เร่งไฟขึ้นอีกนิด]เจ้าหมามอลทีสขนฟูในหน้าต่างระบบตะโกนสั่งการ พลางทำท่าเดินตรวจตรากลางอากาศด้วยท่าทางกระตือรือร้นเกินเหตุ“ข้ารู้แล้วน่ะ เจ้าเลิกกระโดดไปมาเสียที ข้าเสียสมาธิหมด” หว่านหนิงปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากเนียน ขณะที่ใช้ทัพพีไม้เคี่ยวยาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ[หึ ๆ เจ้ากลัวเสียสมาธิ หรือกลัวว่ายาจะไม่ได้ผลจนช่วยสามีสุดที่รักของเจ้าไม่ทันกันแน่?]เจ้าลูกหมาตัวแสบแสยะยิ้มกวนประสาท แววตาเจ้าเล่ห์จ้องมองปฏิกิริยาของนาง[ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อสายตาจริง ๆ ตอนแรกยังทำท่าจะฆ่าจะแกงกันอยู่เลย ไฉนยามนี้ถึงได้

บทที่ 26หมดสิ้นบุญคุณภายในห้องลับชั้นบนสุดของโรงน้ำชาที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนอันเงียบเหงา กลิ่นควันธูปไม้จันทน์หอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เผยอวี้เฉิงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลัก ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มประจบประแจง บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความละโมบเขากำลังกางแผนผังของลานพิธีรับชัยที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า โดยมีลูกน้องคนสนิทสองคนนั่งร่วมวางแผนด้วยท่าทีเคร่งขรึม“ครั้งที่แล้วมือสังหารทำงานพลาดปล่อยให้มันรอดกลับมาได้!” เผยอวี้เฉิงตบโต๊ะเสียงดังปังจนถ้วยน้ำชาสั่นสะเทือน “แต่คราวนี้ข้าจะไม่ยอมให้เกิดคำว่าผิดพลาดเป็นอันขาด”“แต่ท่านแม่ทัพขอรับ ยามนี้เจิ้นเป่ยอ๋องดูเหมือนจะระแวดระวังตัวมากขึ้น ทหารองครักษ์ก็เฝ้าอยู่รอบตัวแน่นหนา การเข้าถึงตัวคงมิใช่เรื่องง่ายเลย” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงกังวลเผยอวี้เฉิงยกยิ้มเย็นชาแววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ “ใครบอกว่าข้าจะส่งคนไปฟันดาบใส่มันตรง ๆ ในงานพิธีรับชัย ทหารและชาวเมืองเป่ยหลิงนับหมื่นจะมารวมตัวกัน ความวุ่นวายคืออาวุธที่ดีที่สุด”เขาใช้นิ้วชี้ไปที่จุดหนึ่งในแผนผังซึ่งเป็นปะรำพิธีสูงชันที่เซียวอวี้

บทที่ 25ข้าจะปกป้องเจ้าเองท่ามกลางตลาดที่เคยพลุกพล่านด้วยการจับจ่ายบัดนี้กลับคละคลุมไปด้วยบรรยากาศอันอึมครึม หัวข้อสนทนาที่ถูกส่งต่อกันตามร้านน้ำชาและหัวมุมถนนมิใช่เรื่องพืชพรรณธัญญาหารอีกต่อไป ทว่ากลับเป็นเรื่องอื้อฉาวของสตรีสูงศักดิ์ที่กล้าเหยียบย่ำกฎเหล็กของแผ่นดิน“เจ้าได้ยินหรือไม่? ที่แท้ข่าวที่ว่าพระชายาแอบติดตามท่านอ๋องไปในสนามรบนั้นเป็นเรื่องจริง!” สตรีวัยกลางคนนางหนึ่งขยับตะกร้าผักในมือพลางลดเสียงต่ำแต่แฝงความตื่นตระหนก “นางเป็นสตรี แต่กลับกล้าเข้าไปปะปนในค่ายทหารที่มีแต่บุรุษ ช่างไร้ยางอายเสียจริง!”ชายชราผู้หนึ่งที่กำลังนั่งจิบน้ำชาแค่นหัวเราะพลางส่ายหน้า “กฎอัยการศึกมีไว้เพื่อปกป้องบ้านเมือง ห้ามสตรีเข้าใกล้กองทัพมาแต่โบราณกาล แต่นางกลับใช้ความเป็นพระชายาข้ามหัวเหล่านายกอง นี่มิใช่เป็นการดูหมิ่นเกียรติภูมิของเหล่านักรบหรอกหรือ?”“ข้ามิได้ห่วงเรื่องกฎเพียงอย่างเดียวหรอกท่านลุง” ชายหนุ่มอีกคนแทรกขึ้นด้วยแววตาวิตกกังวล “โบราณว่าไว้สตรีคือหยินที่อ่อนช้อย หากเข้าไปปะปนในสถานที่ที่มีไอหยางคุกรุ่นอย่างค่ายทหาร ย่อมทำลายโชคลาภและวาสนาของกองทัพ ข้าล่ะเกรงนักว่าศึกครั้งหน้า ทหารข

บทที่ 24ยกน้ำชาเวลาผ่านไปเกือบสามวันแล้วนับตั้งแต่ที่เซียวอวี้หานไปรับเว่ยหว่านหนิงกลับมาจากอาราม ทว่าแม้ร่างกายจะยังไม่หายดีจากแผลถูกธนูยิงหัวไหล่หญิงสาวก็ไม่ได้ใช้เวลาไปกับการนอนนิ่งเฉยแต่อย่างใด ยามนี้ภายในห้องนอนส่วนตัวของนางที่เคยเป็นระเบียบกลับเต็มไปด้วยกองตำราหนังสือนับร้อยเล่มที่ถูกนำออกมาจากมิติสมุนไพรกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกระดาษเก่าลอยวนอยู่รอบตัวหญิงสาวที่ยามนี้สวมเพียงอาภรณ์ลำลองสีขาวสะอาดตา นางกำลังตั้งอกตั้งใจพลิกตำราที่บรรพบุรุษเป็นผู้เขียน ซึ่งด้านในเต็มไปรายละเอียดเกี่ยวกับยาพิษโลหิตคลั่ง“พิษโลหิตคลั่ง...เกิดจากการหลอมรวมของพิษเย็นสุดขั้วและพิษร้อนรุนแรง” นางพึมพำขณะใช้นิ้วเรียวไล่ไปตามตัวอักษร “หากใช้ยาฤทธิ์เย็นแก้ พิษร้อนจะปะทุ แต่หากใช้ยาฤทธิ์ร้อนสู้พิษเย็นจะทำลายเส้นเอ็นและกระดูกจนแหลกทันที”[มนุษย์ต่ำต้อย เจ้าอ่านมันมาสามวันสามคืนแล้วยังไม่เข้าใจอีกหรือ]เจ้ามอลทีสในหน้าต่างระบบโผล่หน้าออกมาหาวหวอด พลางมองดูสภาพห้องที่เละเทะเต็มไปด้วยตำราเกี่ยวกับพิษโลหิตคลั่ง ถึงแม้พิษนี้จะหายสาบสูญไปนานแล้วแต่คนตระกูลไป๋ทุกรุ่นจะหมกมุ่นกับมันจนทิ้งบันทึกไว้มากมายนั่นทำให้เว่ยห

บทที่ 23เผยอวี้เฉิงข่าวเรื่องตัวตนที่แท้จริงของท่านหมอเว่ยว่าคือพระชายาปลอมตัวเป็นบุรุษแพร่สะพัดไปทั่วกองทัพรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง เหล่าทหารกล้าที่เคยร่วมกินนอนและได้รับการรักษาจากนางต่างพากันตกตะลึงจนพูดยังแทบไม่ออก พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านหมอเว่ยจิตใจดีและเก่งกาจ จะเป็นคนเดียวกับพระชายาผู้มีชื่อเสียงโด่งดังเรื่องความร้ายกาจและโหดเหี้ยมทว่าภาพที่เห็นจนชินตาตลอดสี่วันที่หยุดพักรักษาตัวกลางป่า คือการที่เจิ้นเป่ยอ๋องผู้สูงศักดิ์แวะเวียนเข้าออกกระโจมของท่านหมอเว่ยแทบทุกชั่วยาม บางครั้งเขาก็ถือถ้วยยาเข้าไปเอง หรือบางครั้งก็นั่งเฝ้าจนดึกดื่น ภาพเหล่านั้นเป็นหลักฐานชั้นดีที่ทำให้ทหารทั้งกองทัพต้องจำใจยอมรับความจริงผ่านไปไม่นาน ข่าวที่ว่านิสัยของพระชายาเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเพราะสูญเสียความทรงจำก็ถูกเล่าลือไปทั่วอีกครั้ง ครานี้ความเคลือบแคลงสงสัยที่มีก็มลายหายไป ทหารทุกคนเริ่มเข้าใจในทันทีว่าเหตุใดสตรีที่เคยร้ายกาจถึงกลับกลายเป็นหมอผู้มีจิตใจเมตตาและกล้าหาญถึงขั้นเอาตัวรับธนูแทนท่านอ๋องได้และเมื่อถึงกำหนดวันเริ่มเคลื่อนทัพเดินทางกลับเมืองเป่ยหลิง สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนแทบ

เสียงคลื่นกระทบฝั่งค่อย ๆ พาหัวใจให้สงบ ลมทะเลอุ่น ๆ พัดผมยาวของเซเรน่าปลิวเบา ๆ เธอหันไปมองผู้ชายที่กำลังแบกลูกแฝดสองคนไว้บนไหล่คนละข้าง และรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีไว้ให้แค่พวกเรา“ป่ะป๊า! ทะเลใหญ่จังเลย!”“หม่าม้าดูสิ! ปูเดินดุ๊กดิ๊กเลย!”เสียงหัวเราะของเซธและไซม่อนดังกล่อมหัวใจของเธอกว่าคลื่นทะเลเสียอีก ทำเอาอดไม่ได้ที่จะยิ้มตามด้วยความเคยชิน“ที่รัก เธอยิ้มแบบนั้น ฉันเริ่มคิดแล้วนะว่าจะพาลูกกลับห้อง แล้วเราสองคน---” ไซรัสยกยิ้มเจ้าเล่ห์“หยุดเลยค่ะ มาเที่ยวทะเลนะคะ ไม่ได้มาทำลูกเพิ่ม” เธอรีบจิ้มแก้มเขาเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดและการกระทำนั้น อยู่ในสายตาของลูกแฝดที่กำลังกะพริบตาปริบ ๆ“ทำลูกเพิ่มคืออะไรเหรอหม่าม้า?” เซธเอ่ยถามตาใส“คือการมีน้องไว้เล่นด้วยไงคะ” เซเรน่ายิ้มแห้ง พลางหันไปหยิกหลังไซรัสเบา ๆ ที่ดันเริ่มพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าลูก ๆ “ป่ะป๊า! หนูอยากได้น้อง!!” ลูกทั้งสองคนตาเป็นประกาย“เห็นไหมครับ ที่รัก ลูกเห็นด้วยกับฉัน” ไซรัสหัวเราะดังลั่นเหมือนชนะสงครามทำเอาเซเรน่ารีบปิดหน้าตัวเองทันที เมื่อรู้ว่ากลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ราบคาบให้ตายสิ แล้วฉันจะสู้พวกเขาสา

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอุ่น ๆ สาดผ่านผ้าม่านบางในห้องนอนใหญ่ กลิ่นหอมของดอกไม้จากแจกันข้างหัวเตียงลอยอ้อยอิ่งในอากาศ บรรยากาศดูสงบสุขราวกับทุกอย่างยังเหมือนเดิมจนกระทั่งเสียงกรีดร้องหนึ่งดังขึ้น“กรี๊ดดดดดด!!”ไซรัสสะดุ้งตื่นแทบจะหล่นจากเตียง เขาหันไปตามต้นเสียงที่กรีดร้องปลุกเขาให้ตื่นเมื่อครู่ นัยน์ตาคมสีน้ำทะเลเบิกตากว้างราวกับเห็นผีหลังจากที่เห็นร่างของตัวเองนั่งค้างอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง“ทำไมฉันถึงเห็นตัวเองนั่งตรงนั้น!” ไซรัสร้องออกมาเสียงหวานที่คุ้นเคยทำเขาหยุดชะงัก“ทำไมเสียงฉันมัน เดี๋ยวสิ”ไซรัสก้มมองเรือนร่างของตัวเองพบว่าเขาสวมชุดนอนผ้าซาตินสีครีม ก่อนจะหน้าเหวอ “เดี๋ยวนะ นี่มัน...ร่างของเธอเหรอ เซเรน่า?”“ใช่ พวกเราสลับร่างกัน” เซเรน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทว่าเพราะตอนนี้เธออยู่ในร่างของไซรัสมันเลยทำให้ทุกอย่างดูแปลกประหลาดไปหมด แต่ไซรัสที่อยู่ในร่างเซเรน่ากลับไม่รู้สึกเช่นนั้น เขาย่างกายเดินเข้าไปหาภรรยาก่อนจะโอบกอดเธอแผ่วเบาและพูดปลอมประโลม“ได้ยังไง บ้าน่า”“ไม่ต้องกลัวเซเรน่า ฉันจะหาทางทำให้เราสลับร่างกลับไปได้แน่นอน”ไซรัสยืนปลอบใจภรรยาที่ตื่นกลัวอยู

หลายวันต่อมาบ้านพักตากอากาศริมทะเลขนาดกลางตั้งอยู่บนเนินทรายต่ำ ล้อมรอบด้วยต้นมะพร้าวและเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะอันคุ้นหู ลมทะเลยามบ่ายพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ ปะปนกลิ่นดอกลีลาวดีที่ปลิวจากสวนหน้าบ้าน ที่นี่เป็นบ้านตากอากาศริมทะเลบนเกาะส่วนตัวที่พวกเขาเคยมาด้วยกันในทุกปีแต่สำหรับไซรัสแล้วทุกอย่างกลับดูแปลกใหม่ เขามองภาพครอบครัวที่ติดอยู่บนผนัง ภาพถ่ายที่เขาอุ้มลูกฝาแฝดและหัวเราะอย่างมีความสุข ทว่าความทรงจำนั้นกลับกลายเป็นเพียงภาพเบลอในใจ“ที่นี่ดู...อบอุ่นดีจัง” เขาพูดเบา ๆ ขณะเดินช้า ๆ ไปตามโถงทางเดินเซเรน่ามองตามแผ่นหลังของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “คุณเคยชอบที่นี่มากค่ะ ทุกเช้าคุณจะตื่นก่อนใครเพื่อลงมาทำอาหารให้ฉันและเด็ก ๆ”“จริงเหรอ...” เขายิ้มบาง ๆ “อืม...ไม่รู้สิ ผมไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองจะมีฝีมือด้านการทำอาหาร”เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ “แต่เด็ก ๆ ชอบฝีมือการทำอาหารของคุณนะคะ”“เซเรน่า....คือผมมีคำถามหนึ่งครับ”“อะไรเหรอคะ?”“ผมดีกับคุณและลูกจริง ๆ ใช่ไหมครับ” “คะ?”“คือ...ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อในสิ่งที่คุณพูดนะครับ เพียงแต่เมื่อวานในหัวของผมก็มีความทรงจำไม่ดีโผล่ขึ้นมา ผมในต

แสงแดดอ่อนสีทองลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว กลิ่นยาผสมกลิ่นสะอาดของผ้าปูเตียงใหม่ลอยอยู่ในอากาศ เครื่องวัดชีพจรส่งเสียงแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พื้นที่เงียบสงบนี้มีเพียงเสียงลมหายใจของชายหนุ่มบนเตียงที่เพิ่งฟื้นจากความมืดมิดยาวนานไซรัสขยับเปลือกตาอย่างเชื่องช้าดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลลืมขึ้น สายตาเขายังพร่าเลือนอยู่แต่ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียง มือเล็กของเธอกุมมือเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยไปเขาจะหายลับจากโลกนี้อีกครั้งแววตาของเธอแดงช้ำ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาขยับตัว เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงเบาเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัวในเวลาเดียวกัน“ไซรัส... คุณตื่นแล้ว...” เสียงนั้นสั่น แต่แฝงด้วยความอบอุ่นลึกซึ้งชายหนุ่มกระพริบตาถี่ ๆ พยายามรวบรวมความทรงจำ แต่ในหัวกลับว่างเปล่า มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่แน่นอยู่ในอก เหมือนเขาควรจะรู้จักเธอ เหมือนเธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิต แต่เขากลับจำไม่ได้เลย“ผม...” เขาขมวดคิ้ว มือที่ถูกเธอกุมไว้เริ่มขยับเล็กน้อย “คุณ...เป็นใคร....แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่”คำพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆ ที่กรีดผ

ห้าวันต่อมาเมื่อเข้าเขตเมืองอาร์เทน เสียงเครื่องยนต์เบา ๆ ดังมาจากทิศเหนือ ไซรัสหยุดเดินหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นดู“เป็นรถหุ้มเกราะ...มีสัญลักษณ์ของกองทัพ”ไม่นานรถคันนั้นก็หยุดลงตรงหน้า ชายในชุดทหารสามคนลงมาคนหนึ่งถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มและแววตาที่คุ้นเคย“ผู้พันไซรัสจริง ๆ ด้วย!”ไซรัสเบิกตากว้าง “ศรัน!”ศรันยิ้มกว้าง รีบเดินเข้ามากอดเขาแน่น “ผมคิดว่าท่านตายไปแล้ว!”“ฉันไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอก” ไซรัสหัวเราะก่อนจะหันไปมองเซเรน่า “เซเรน่านี่ศรันครับ เขาเป็นทหารที่คุ้มกันศูนย์อพยพ ส่วนนี่เซเรนะ....”ศรันมองเธอด้วยสายตาอบอุ่น “สวัสดีครับดีครับคุณเซเรน่า ผมได้ยินชื่อมานานแล้วไม่คิดเลยว่าตัวจริงจะสวยขนาดนี้ ไม่แปลกเลยที่ผู้พันจะหลบหนีจากศูยน์อพยพแล้วไปช่วยคุณที่นั่น”“คะ?”“อะ...อ้าว...ผู้พันอย่าบอกนะว่าไม่ได้บอกเธอ” ศรันหันไปถามไซรัสที่ตอนนี้กำลังยืนมองเขาอย่างคาดโทษ ไซรัสภายในใจรู้สึกกระวนกระวายเพราะตอนนี้ความจริงที่เขาหลบหนีออกจากศูนย์อพยพเพื่อไปช่วยหญิงสาวที่ตนแอบรักมาตลอดหลายปีกำลังถูกเปิดเผย“ไซรัส....ที่คุณศรันพูดหมายความว่ายังไง”“เซเรน่าเรื่องนี้พวกเราค่อยคุยกันทีหลังดีไ

ไซรัสมอบต่ำใช้รถที่จอดอยู่บนถนนเป็นที่กำบัง เขาจับปืนไรเฟิลที่สะพายไว้บนหลังขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเริ่มเล็งจุดตายที่หัวของซอมบี้เซเรน่าไม่ยืนมองเหตุการณ์จากอีกฝั่งหนึ่งของถนนหัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก ไม่กี่วินาทีต่อมาร่างของซอมบี้ก็ล้มลงไปนอนกับพื้นทีละตัว “เรียบร้อยแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบ“คุณ...ไม่เป็นไรใช่ไหม?”“ผมไม่เป็นอะไร”เซเรน่ามองเขาอย่างตะลึงทั้งความกลัวและความชื่นชมปะปนกันอยู่ในใจ “คุณเป็นใครกันแน่…คือฉันสังเกตว่าปืนที่คุณมีกับฝีมือการยิงของคุณมัน....ดูไม่ธรรมดา”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ “ฉันทหารหน่วยพิเศษ”เธอเบิกตากว้าง “จริงเหรอ?”“อืม...แต่ว่าตอนนี้พวกเราควรออกเดินทางได้แล้ว”เซเรน่ามองแผ่นหลังของไซรัสที่กำลังเดินนำไป แม้จะมีความสงสัยอยู่ในใจเกี่ยวกับตัวตนของเขาแต่สุดท้ายหญิงสาวก็เลือกที่จะความคิดสงสัยนั้นไป...ระหว่างวันทั้งคู่เดินข้ามสะพานที่มีรถหลายสิบคันจอดทิ้งไว้ เสียงน้ำจากแม่น้ำด้านล่างดังคลื่นซัด เสียงฝีเท้าทั้งสองสะท้อนก้องไปทั่วสะพานเมื่อมาถึงอีกฟากหนึ่งก็พบว่าพระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว พวกเขาจึงเลือกหยุดพักค้างคืนในร้านอาหารร้างที่มีประตูปิดแน่นหนา

ครอบครัว ENDเวลาผันผ่านไปหนึ่งเดือนเต็ม โรงหมอที่จ้าวหว่านชิงตั้งใจสร้างก็เปิดต้อนรับผู้คนตามที่นางตั้งปณิธานไว้ เดิมทีมีเพียงแผ่นป้ายไม้เรียบง่ายแขวนหน้าประตู แต่บัดนี้กลับมีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ด้วยชื่อเสียงความสามารถการรักษาของนางที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ในแต่ละวันคนเจ็บไข้เดินทางมาขอรับการรักษาจนแน่นขนัด สุดท้ายนางจำต้องออกประกาศอย่างเข้มงวดว่าจะรับผู้ป่วยเพียงยี่สิบรายต่อวัน เพื่อมิให้ตนเองหมดเรี่ยวแรงเสียก่อนเวลาอันควรภายในห้องตรวจเงียบสงบกลิ่นสมุนไพรอวลอยู่ทั่วอากาศ จ้าวหว่านชิงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้กำลังบันทึกตำรับยารอคนไข้รายสุดท้ายของวันอย่างใจเย็นจังหวะนั้นเองเสียงชายหนุ่มเอ่ยขึ้นนอกประตู“ท่านแม่ ค่อย ๆ เดินนะขอรับ...”เสียงนั้นดังแว่วเข้ามาจ้าวหว่านชิงเงยหน้าขึ้นจากพู่กันด้วยท่าทีเรียบขรึม แต่ถ้อยคำต้อนรับคนไข้ยังไม่ทันหลุดพ้นจากริมฝีปากเสียงก็ขาดหายลงกลางคัน เมื่อสายตาสบเข้ากับบุรุษและหญิงชราที่นางคุ้นเคยในอดีตดวงตาคู่สวยพลันแข็งกร้าวในบัดดล“ทำไมถึงเป็นเจ้า!”ฉู่จิ่นหานก้าวเข้ามาพร้อมประคองมารดาใบหน้าแสดงความตกตะลึงยิ่งนัก ไม่อาจเชื่อได้ว่าหมอเทวดาผู้เลื่องลือ

จะไม่มีวันปล่อยนางให้หลุดมือไปอีกแล้ว...บนรถม้าตระกูลซูที่กำลังเคลื่อนตัวบนถนน จ้าวหว่านชิงกำลังลูบศีรษะของบุตรสาวที่นอนไม่ได้สติอยู่ข้าง ๆ แววตาและรอยยิ้มของนางอ่อนโยนเสียจนทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามไม่อาจละสายตาจากนางได้เลย“เด็กคนนี้ไม่ใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของเจ้าหรือ”“ซูเหยาเป็นลูกติดของฉู่จิ่นหานกับภรรยาเก่า แต่ถึงจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันข้าก็รักนางเหมือนดั่งบุตรสาวแท้ ๆ ของตัวเอง ยิ่งเห็นว่าเด็กคนนี้ถูกทำร้ายข้าก็ไม่อาจทนดูอยู่เฉย ๆ ได้”“เพราะแบบนั้นเจ้าเลยเดินทางมาที่เหมือนหลวงสินะ...”“ใช่ ที่ข้ายอมเดินทางมาเมืองหลวงเพราะตั้งใจจะมาขอหนังสือหย่าและรับตัวซูเหยามาอยู่ด้วยกัน”“เจ้า....เสียใจหรือไม่ที่หย่ากับสามี...”“ข้าไม่เสียใจเพราะข้าไม่ได้รักเขามานานแล้ว....”กู้ฮ่าวเทียนหัวใจสั่นสะท้านรุนแรง ความหนักอึ้งที่เคยกดทับเสมือนภูผาหล่นหายไปในพริบตา สายตาคมที่มักเคร่งขรึมกลับทอประกายอุ่นวาบราวกับเปลวไฟที่ลุกโชนกลางคืนหนาวใช่แล้ว นางไม่เสียใจเพราะหมดรักบุรุษโง่นั่นไปนานแล้ว...ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็เท่ากับว่าข้ายังมีความหวังไม่ใช่หรือ?“จริงสิ ข้าขอบคุณนะเจ้าคะ หากไม่ได้ยื่นมือมา

ข้าต้องการหนังสือตัดสัมพันธ์ [2/2]“ตะ…ใต้เท้ากู้! เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่…”ฉู่จิ่นหานถึงกับชะงักงัน ร่างสูงผู้ยืนตระหง่านตรงหน้าไม่เพียงทำให้บรรยากาศกดดันถึงขีดสุด หากยังเป็นผู้มีอำนาจแม้ตนจะเป็นขุนนางแต่เมื่อเทียบกับผู้บัญชาการองครักษ์เกราะทองแล้วก็ยังห่างชั้นนัก ยิ่งไปกว่านั้นชื่อเสียงความเหี้ยมโหดของกู้ฮ่าวเทียนมีหรือจะไม่มีใครในเมืองหลวงไม่รู้จัก!กู้ฮ่าวเทียนยืนนิ่ง ปลายคมเฉียบของกระบี่ยังคงจ่ออยู่ตรงลำคอของฉู่จิ่นหาน นัยน์ตาคมฉายแววดุดันดั่งคมดาบแฝงแรงกดดันมหาศาลจนผู้คนรอบกายต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง“ฉู่จิ่นหาน เจ้ากล้าวางแผนสังหารคนเพียงเพราะต้องการปกปิดความผิดของมารดาต่อหน้าต่อตาข้า…เจ้าช่างไม่กลัวตายเสียจริง” เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้นช้า ๆ แต่ทุกถ้อยคำหนักหน่วงประหนึ่งสายฟ้าฟาดฉู่จิ่นหานหน้าถอดสีเข่าทั้งสองแทบทรุดลงกับพื้น เขาโขกศีรษะลงกับพื้นหลายครั้งเพื่อขอความเมตตาด้วยรู้ดีว่าหากผู้บัญชาการกู้ลงมือจริง ๆ แม้ตำแหน่งขุนนางของเขาก็ไม่อาจช่วยอะไรได้เลย“ข้า… ข้าไม่กล้าแล้ว!” เขารีบโขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรงพลางเอ่ยเสียงสั่นพร่าอย่างอับจนหนทางกู้ฮ่าวเทียนก้าวเข้าหาอีกก้า

ข้าต้องการหนังสือตัดสัมพันธ์ [1/2]กู้ฮ่าวเทียนยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูไม้เก่า ร่างสูงเปียกชุ่มจากสายน้ำแต่แววตาคมกลับเย็นยะเยือกประหนึ่งคมดาบ เสียงตะโกนด่าทอของหญิงชราแว่วก้องท่ามกลางสายตาของเหล่าบ่าวรับใช้ที่จับจ้องมาอย่างตื่นตระหนก หากไม่ใช่เพราะจ้าวหว่านชิงยังอยู่ในห้องด้านหลังเขาคงยื่นมือไปบีบคอหญิงปากกล้าผู้นี้จนสิ้นใจคามือไปแล้ว“เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงกล้ามาแทรกแซงเรื่องในจวนของบุตรชายข้า!” น้ำเสียงแหลมตวาดก้อง หญิงชราเชิดหน้าด้วยความหยิ่งผยองราวกับตนถือสิทธิ์อันชอบธรรมเหนือผู้ใดกู้ฮ่าวเทียนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดพาดหลังมือ แววตาเปล่งประกายอาฆาตเย็นเยียบริมฝีปากเอื้อนเอ่ยช้า ๆ แต่หนักแน่น“เด็กคนนั้นตกน้ำข้าเพียงช่วยชีวิตนาง เจ้ามิเพียงไม่ขอบคุณแต่ยังบังอาจกล่าววาจาดูหมิ่นข้า…หรือว่าเจ้าเบื่อการมีชีวิตแล้ว?”ถ้อยคำเย็นดุจน้ำแข็งทำให้บรรยากาศรอบกายขึงตึง หญิงชราผู้นั้นถึงกับสะดุ้งเฮือกร่างสั่นสะท้านเผลอก้าวถอยหลังแต่ยังดึงหน้ากลบเกลื่อนความหวาดหวั่นไว้เชิดหน้าสวนกลับเสียงสั่นเครือ“คะ…คนต่ำต้อยเช่นเจ้ากล้าข่มขู่ข้าอย่างนั้นหรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าบุตรชายข้าเป็นใคร!”คำพูดโอห

แม่ผิดเองที่มารับเจ้าช้า.... [2/2]ภายในห้องเล็กที่เย็นชืดจ้าวหว่านชิงเพิ่งเปลี่ยนอาภรณ์ให้บุตรสาวเรียบร้อย ร่างเล็กของซูเหยาเอนนอนอยู่บนเตียงเก่าใบหน้าน้อยซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง หญิงสาวเปิดใช้ระบบหมอเทวดาตรวจอาการละเอียดถี่ถ้วน[กำลังตรวจวิเคราะห์….][ตรวจพบภาวะขาดสารอาหารรุนแรง ชีพจรเต้นอ่อน ปอดได้รับความกระทบกระเทือน และมีรอยฟกช้ำปรากฏหลายแห่งบนร่างกาย]หญิงสาวมองหน้าต่างของระบบด้วยหัวใจสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยวถาโถมเมื่อเห็นคำว่าขาดสารอาหารและฟกช้ำปรากฏตรงหน้า แต่เพราะการรักษาบุตรสาวนั้นสำคัญกว่านางจึงได้แต่ข่มใจเอาไว้[ตรวจวิเคราะห์เสร็จสิ้น.....][ระบบกำลังส่งใบสั่งยาไปให้ท่านกรุณารอสักครู่....]ไม่นานใบสั่งยาก็ปรากฏขึ้นบนมือของหญิงสาว นัยน์ตาคู่สวยมองใบสั่งยาก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน เพราะนี่ต้องใช้เวลาต้มยานานและบุตรสาวของนางอาการจะไม่ทรุดลงหรือ“ระบบในร้านค้ามียาที่สามารถทดแทนกันได้หรือไม่”ติ้ง![กำลังทำการตรวจสอบ....]ติ้ง![โอสถฟื้นฟูโลหิต]ระดับ : สูงสรรพคุณ : ฟื้นฟูโลหิต 80% ทันทีผลข้างเคียง : ไม่มี[ ราคา : 500 ค่าประสบการณ์ ]ติ้ง![โอสถประสานชีพจร]ระดับ

แม่ผิดเองที่มารับเจ้าช้า.... [1/2]“ซูเหยา...ข้าต้องการให้ท่านยกซูเหยาให้ข้า” เสียงของจ้าวหว่านชิงหนักแน่นชัดเจน ราวกับคำขอนี้เป็นสิ่งเดียวที่นางเฝ้ารอ“เจ้าคิดบ้าอันใด! ซูเหยาเป็นบุตรสาวของข้าจะยกให้อีกผู้ใดได้อย่างไร!”น้ำเสียงของฉู่จิ่นหานแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองทั้งที่แทบไม่เคยมีความผูกพันกับเด็กน้อยนัก ทว่าเพียงเพราะนางคือสายเลือดของสกุลฉู่เขาย่อมไม่อาจยกให้ไปง่าย ๆ โดยเฉพาะกับสตรีที่เขาต้องการลบออกจากชีวิตจ้าวหว่านชิงมองสีหน้าโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่ายแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ความแปลกใจผุดวาบขึ้นในใจฉู่จิ่นหานหวงแหนซูเหยามากถึงเพียงนี้หรือ....แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดจาต่อเสียงวุ่นวายจากด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างตระหนก“ช่วยด้วย! คุณหนูซูเหยาตกน้ำ!”หัวใจของจ้าวหว่านชิงร่วงวูบนางไม่สนสิ่งใดอีกต่อไปรีบผุดลุกแล้ววิ่งออกจากห้องไปทันที แม้เสียงเรียกห้ามของฉู่จิ่นหานจะดังตามหลังมานางก็หาได้หันกลับไปมองไม่เมื่อมาถึงสระน้ำก็พบเหล่าบ่าวรับใช้ยืนแตกตื่นล้อมกันอยู่ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของนางแทบแตกสลาย เด็กหญิงร่างน้อยนอนหมดสติอยู่บนพื้นร่างเปียกปอนจนหนาวสั่นข้างกายมีร่างสูงใหญ่ข