ตอน 10 หมอหลี่กลับมา

ตอน 10 หมอหลี่กลับมา

รุ่งเช้าในค่ายชายแดนไม่ได้มีกลิ่นหอมของข้าวใหม่เหมือนในเมืองหลินอัน มันมีกลิ่นโลหะจากเกราะที่ถูกเช็ด กลิ่นดินจากลานฝึก และกลิ่นยาสมุนไพรที่ต้มค้างคืนอยู่ในเรือนบาดเจ็บ เสียงแตรปลุกดังยาว ทหารเดินเป็นแถวผ่านหน้าต่างไม้แคบ ๆ จังหวะเท้ากระทบพื้นเหมือนหัวใจของค่ายที่ไม่เคยหยุดพัก

เซวียนอิงไม่ได้นอนทั้งคืนเต็ม ๆ เธอนั่งเฝ้าข้างเตียงซือจิ่ว สลับระหว่างจับชีพจรลึก ตรวจสีริมฝีปาก และเช็ดเหงื่อเย็นที่ออกเป็นระยะ เมื่อใดที่ชีพจรแกว่ง เธอจะหมุนเข็มที่คุมหัวใจเพียงเสี้ยวเล็ก ๆ แล้วปล่อยให้ร่างกายจัดระเบียบตัวเองเหมือนให้โอกาสคนเจ็บหายใจด้วยแรงของตนเอง

ตอนฟ้าสาง ซือจิ่วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่การตื่นแบบหลงทาง แต่เป็นการตื่นที่มีสติ เขามองเพดานไม้ของเรือนบาดเจ็บ แล้วหันมามองเธอด้วยสายตาที่ชัดและนิ่งกว่าเดิมมาก

"ข้ายังอยู่" เขาพูดเสียงแหบ แต่ประโยคเต็มคำ

เซวียนอิงวางปลายนิ้วบนข้อมือเขาอีกครั้ง ชีพจรแท้ตอบแรงขึ้น มีจังหวะที่แน่นเหมือนกลองที่เพิ่งถูกขึงใหม่ เธอถอนลมหายใจยาวอย่างเงียบ ๆ เหมือนคนเพิ่งวางหินหนักลงจากบ่า

"เจ้ายังอยู่" เธอตอบ "และคราวนี้อยู่จริง"

ซือจิ่วพยายามยกมือ แต่ยังอ่อนแรง เซวียนอิงช่วยประคองให้เขาดื่มน้ำอุ่นผสมเกลืออ่อน ๆ สองอึก แล้วให้เขานอนนิ่งอีกครั้ง

กวานซงที่เฝ้าประตูอยู่ตลอดคืนชะโงกหน้าเข้ามา ดวงตาเขาแดงแต่มีแสง เขากระซิบ "เขาฟื้นแล้วหรือ"

เซวียนอิงพยักหน้า

กวานซงยิ้มแบบคนที่แทบลืมวิธียิ้ม "ดี"

ยังไม่ทันที่ความดีนั้นจะอุ่นได้เต็มห้อง ประตูเรือนบาดเจ็บก็เปิดขึ้นอย่างหนักแน่น แม่ทัพเซียวเหยียนจวินก้าวเข้ามาโดยไม่ต้องให้ใครประกาศ เขาเปลี่ยนจากเสื้อคลุมเดินทางเป็นชุดเกราะเบากว่าเดิม แต่ดวงตายังคมเหมือนเดิม เขามองซือจิ่วก่อน เห็นคนบนเตียงลืมตาและหายใจนิ่งขึ้น เขาจึงถามทันที "พูดได้ไหม"

ซือจิ่วกลืนลมหายใจ "พูดได้"

แม่ทัพพยักหน้า แล้วสายตาเขาเลื่อนไปที่เซวียนอิง "หมอหลี่"

คำเรียกนั้นทำให้เซวียนอิงชะงักเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความสนิท แต่เพราะน้ำหนักของมัน ในเมืองหลินอัน ชื่อ "หลี่" ถูกพูดด้วยเสียงต่ำ ถูกแฝงด้วยคำว่า "ตระกูลที่เคยมีคดีพิษ" แต่ที่นี่ แม่ทัพเรียกเธอว่า "หมอหลี่" เหมือนคำยืนยันว่า เธอมีตัวตนในฐานะหมอ ไม่ใช่ข้อกล่าวหา

"เขารอด" แม่ทัพพูดสั้น ๆ เหมือนสรุปผลการรบ

เซวียนอิงค้อมศีรษะ "รอดเพราะเขายังอยากรอด และเพราะท่านให้ข้าทำงาน"

แม่ทัพไม่รับคำชม เขาหันไปสั่งทหารเฝ้าประตู "เรียกหมอหลิวมาที่นี่ และเรียกหัวหน้าหน่วยลาดตระเวน" แล้วหันกลับมามองซือจิ่ว "บัญชีอยู่ที่ไหน"

ซือจิ่วมองเขา สีหน้าเหนื่อยแต่แน่น "ใต้แท่นบูชาศาลเจ้าเก่าปลายเมือง ในกระบอกไม้ไผ่"

แม่ทัพพยักหน้าอย่างคนจดจำทางทันที "ข้าจะส่งคนไป"

ซือจิ่วรีบพูด "ต้องเป็นคนที่ท่านไว้ใจเท่านั้น" เขาหอบ "ในค่ายมีคนร่วมมือ"

คำว่า "คนร่วมมือ" ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงทันที แม่ทัพไม่แสดงความตกใจ เขาเพียงตอบ "ข้ารู้"

เซวียนอิงเห็นปฏิกิริยานั้นแล้วใจเธอหนักขึ้น แปลว่าค่ายนี้ไม่ได้สะอาดอย่างที่หวัง แม่ทัพอาจไม่รับสินบน แต่ความเน่าในระบบไม่ได้เกิดจากคนเดียว มันเกิดจากเครือข่าย

หมอหลิวจื้อเหยียนเข้ามาไม่นาน เขาโค้งคำนับแม่ทัพก่อน แล้วหันมาดูซือจิ่วอย่างรวดเร็ว เขาจับชีพจร ท่าทีของเขาเปลี่ยนจากความแข็งกร้าวเมื่อคืนเป็นความเงียบจริงจัง เขาพูดกับแม่ทัพ "ชีพจรนิ่งกว่าก่อน อาการตะกอนพิษลดลง"

แม่ทัพถาม "ตามกฎ เจ้าจะลงบันทึกอย่างไร"

หมอหลิวชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างเลือกคำ "จะลงบันทึกว่าใช้การประคองและการคุมเข็มอย่างเข้มงวด ภายใต้คำสั่งท่านแม่ทัพ"

เซวียนอิงมองเขาและเข้าใจในเสี้ยววินาที หมอหลิวกำลังช่วยปิดช่องโจมตีให้เธอ เขาไม่พูดชื่อยาต้องห้าม ไม่พูดคำว่า "ผงแดง" เขาเขียนให้เป็น "การคุมเข็ม" กับ "คำสั่งแม่ทัพ" ซึ่งหมายถึงถ้าจะมีคนกล่าวหา ก็ต้องกล่าวหาผู้สั่งด้วย ไม่ใช่หมอหญิงคนเดียว

เธอไม่ได้ขอบคุณออกมา เพราะขอบคุณในที่นี้คือการเปิดเงื่อนไขใหม่ แต่เธอจดจำไว้

แม่ทัพหันไปมองเซวียนอิงอีกครั้ง "เจ้าจะกลับเมืองหลินอันหรืออยู่ค่าย"

เซวียนอิงไม่ตอบทันที หัวใจเธอเหมือนถูกดึงสองทาง ทางหนึ่งคือโรงหมอหลี่ที่อาจถูกสมาคมบีบ อีกทางหนึ่งคือค่ายที่มีอันตรายแต่ก็มีโอกาสเปิดโปงเครือข่ายยาปลอมและพิษที่เชื่อมกับทหาร

เธอถามกลับ "ท่านจะให้ข้ากลับได้หรือ"

แม่ทัพตอบ "ข้าจะให้คนคุ้มกันส่งเจ้าออกจากเขตค่าย" เขามองเธอ "แต่ข้าจะไม่บังคับให้เจ้ากลับ ถ้าเจ้าอยู่ เจ้าจะถูกจับตาจากหลายฝ่าย"

เซวียนอิงพยักหน้า "ข้าจะกลับ" เธอพูดช้า ๆ "เพราะโรงหมอหลี่คือบ้านข้า และที่นั่นคือที่ที่สมุนไพรปลอมถูกปล่อยออกสู่คนทั้งเมือง"

แม่ทัพมองเธอนิ่ง เหมือนคาดคำตอบนี้ไว้แล้ว "เจ้ากลับไปแล้วจะทำอะไร"

เซวียนอิงตอบ "ทำให้คนในเมืองรู้ว่า ยาปลอมฆ่าคนได้ และโรงหมอหลี่จะไม่ใช้ยาปลอม" เธอเว้นจังหวะ "และถ้าสมาคมแพทย์คิดจะปิดข้าเพราะข้ารักษาคนเจ็บ ข้าจะทำให้พวกเขาต้องตอบต่อคนเมือง"

แม่ทัพพยักหน้าเล็กน้อย "เจ้าพูดเหมือนคิดจะยืนกลางลม"

เซวียนอิงตอบ "ข้าถูกลมพัดมาทั้งชีวิตแล้ว" เธอมองเขา "คราวนี้ข้าจะยืนเอง"

แม่ทัพเซียวเหยียนจวินไม่พูดอะไรต่อ เขาหันไปสั่งหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่เพิ่งเข้ามา "ส่งคนสองคนคุ้มกันนาง กลับไปเมืองหลินอัน" เขาหยุดนิดหนึ่ง "และอย่าให้ใครรู้ว่าเป็นคนของค่าย"

หัวหน้าหน่วยรับคำสั่งทันที

ก่อนออกจากห้อง แม่ทัพหันกลับมามองเซวียนอิงอีกครั้ง "หมอหลี่"

"เจ้าทำให้คนของข้ารอด" เขาพูด "และเจ้าทำให้ข้าเห็นว่า เรื่องนี้ไม่ได้จบแค่ค่าย"

เซวียนอิงค้อมศีรษะ "ข้าจะไม่ปล่อยให้มันจบแบบเงียบ"

แม่ทัพมองเธอนานกว่าปกติเล็กน้อย สายตาเขาไม่ได้อ่อนหวาน แต่มีความหนักแน่นแบบคนที่ยืนอยู่ข้างเดียวกัน "ถ้าถูกบีบจนมุม ส่งข่าวมาหาข้า"

ประโยคนั้นเหมือนเชือกเส้นหนึ่งที่โยนมาให้คนกำลังจะเดินบนหน้าผา ไม่ใช่เชือกที่ดึงเธอขึ้นโดยไม่ต้องปีน แต่เป็นเชือกที่บอกว่า ถ้าจะตกจริง ๆ อย่างน้อยยังมีมือหนึ่งที่พร้อมจับ

เซวียนอิงพยักหน้า "ข้าจะจำ"

เมื่อการจัดการในค่ายเริ่มเดินต่อ ขบวนเล็ก ๆ ก็พาเซวียนอิงออกจากค่ายทางประตูด้านหลัง ทหารคุ้มกันสองคนสวมเสื้อผ้าชาวบ้าน ไม่ติดตราค่าย เดินตามห่าง ๆ ทำเหมือนบังเอิญร่วมทางเพื่อไม่ให้ใครสังเกต กวานซงเดินข้างเธอ เขายังอยู่ในฐานะคนของหน่วย แต่ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่เธอเชื่อใจในระดับที่ยากจะอธิบาย

ระหว่างทางกลับ หลินอันดูเหมือนเดิม บ้านเรือนเริ่มคึกคัก ตลาดเริ่มตั้งแผง เสียงเรียกขายผักดังมาแต่ไกล แต่เซวียนอิงรู้ว่าใต้ความคึกคักนี้มีเครือข่ายที่พร้อมฆ่าคนด้วยสมุนไพรปลอม และพร้อมปิดปากหมอด้วยสมาคม

เมื่อถึงตรอกหน้าโรงหมอหลี่ แดดบ่ายส่องลงบนป้ายผ้าสีซีด เธอหยุดยืนชั่วครู่ รู้สึกเหมือนกลับมาจากสงครามทั้งที่ไม่ได้ถือดาบ เธอดันประตูเข้าไป กลิ่นสมุนไพรในร้านคุ้นเคยเหมือนอ้อมกอดของบ้านที่ยังยืนอยู่

แต่มีบางอย่างต่างไป

มีชาวบ้านสองสามคนยืนรอหน้าร้าน ทั้งที่เธอไม่ได้เปิดป้ายรับคนไข้มากนักในช่วงนี้ คนหนึ่งเป็นหญิงสูงวัยถือห่อผ้า คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มพาลูกเล็กที่ไอไม่หยุด และอีกคนเป็นแม่บ้านที่ถือถุงสมุนไพรเก่า ๆ มาให้ดู

เมื่อเห็นเซวียนอิงเข้ามา คนสูงวัยรีบถาม "คุณหมอหลี่ใช่หรือไม่"

คำว่า "คุณหมอหลี่" ทำให้เซวียนอิงใจสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตื้นตัน แต่เพราะเธอรู้ว่าคำนี้เคยถูกกลืนหายไปจากตรอกนี้นานแล้ว

เธอตอบ "ใช่ ข้าเอง มีอะไรหรือ"

หญิงสูงวัยพูดเร็วเหมือนกลัวจะเสียโอกาส "ข้าได้ยินว่าเจ้ารักษาคนที่ไม่มีใครกล้ารักษา แล้วคนคนนั้นรอดจริง"

ชายหนุ่มเสริมทันที "ข้าได้ยินจากคนในตลาด เขาบอกว่าโรงหมอหลี่จับพิษออกได้ แม้ไม่มีแผล"

แม่บ้านยื่นถุงสมุนไพรเก่าให้ "ข้าซื้อยาจากตลาดใต้สะพานมากินแล้วเวียนหัว คุณหมอดูให้ได้หรือไม่ ว่ามันปลอมไหม"

เซวียนอิงรับถุงนั้นมา กลิ่นคาวโลหะจาง ๆ แตะจมูก เธอไม่ได้แสดงสีหน้า แต่ใจเธอเย็นลง เพราะสิ่งที่เธอกลัวเกิดขึ้นแล้ว ยาปลอมเริ่มทำร้ายคนทั่วไป และข่าวเริ่มวิ่งเร็วกว่าเท้าคน

กวานซงกระซิบข้างหู "ข่าวมาถึงเร็ว"

เซวียนอิงตอบเบา "ข่าวไม่เคยมาช้า เมื่อคนเริ่มกลัวตาย"

เธอพาคนทั้งหมดเข้ามานั่ง จัดลำดับตรวจอย่างสงบ ตรวจเด็กที่ไอก่อน จ่ายยาที่เหมาะ ไม่ใช้ของจากตลาด แต่ใช้ของจากหีบส่วนตัว ตรวจถุงสมุนไพรของแม่บ้าน ใช้เข็มเงินแตะแล้วเห็นสีหม่น เธอพูดชัด "นี่ปลอม และมีผงแร่ปน อย่ากินต่อ"

แม่บ้านหน้าซีด "แล้วร้านขายยา"

เซวียนอิงตอบ "เก็บถุงนี้ไว้ ข้าจะเขียนบันทึกให้ เจ้าพาไปคืนร้านได้ แต่ห้ามทะเลาะ ถ้าร้านไม่รับ ข้าจะทำหนังสือร้องเรียนสมาคมให้ตรวจ"

คำว่า "สมาคม" ทำให้คนในร้านเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะทุกคนรู้ว่าสมาคมแพทย์คือเงาที่ใหญ่กว่าโรงหมอเล็ก ๆ

ไม่นาน ข่าวก็เดินเข้ามาในรูปของเสียงฝีเท้าและกลิ่นน้ำหอมราคาถูก ประตูร้านถูกผลักเปิด ชายวัยกลางคนสวมชุดเรียบร้อยเดินเข้ามาพร้อมคนติดตาม เขาคือคนที่เคยอยู่กับหมอหวังเหวินวันก่อน หน้าเขามีรอยยิ้มที่ไม่จริงใจ

เขาพูดเสียงดังให้คนในร้านได้ยิน "โรงหมอหลี่เปิดอีกแล้วหรือ ข้าได้ยินว่าหมอหลี่ไปยุ่งเรื่องค่ายทหารมา"

ชาวบ้านบางคนสะดุ้ง บางคนมองหน้ากันแบบไม่แน่ใจว่าจะอยู่หรือไป ความกลัวของคนจนมักถูกควบคุมด้วยคำว่า "ทหาร" ง่ายที่สุด

เซวียนอิงวางพู่กันลงอย่างช้า ๆ เธอไม่ลุกพรวด ไม่เถียงทันที เธอทำเหมือนหมอที่กำลังจะวางเข็ม ต้องเลือกจังหวะที่ไม่ทำให้หัวใจคนไข้สะดุด

เธอถามกลับ "ท่านมาจากสมาคมหรือ"

ชายคนนั้นยกคาง "ใช่ ข้าคือเสมียนสมาคม มาตรวจดูว่าโรงหมอหลี่มีความผิดหรือไม่"

เซวียนอิงยิ้มบาง ๆ "มาตรวจหรือ มาขู่"

เสมียนสมาคมหัวเราะ "ข้าแค่ทำหน้าที่ เจ้าอย่าเข้าใจผิด"

เซวียนอิงหยิบถุงสมุนไพรปลอมของแม่บ้านขึ้นมา วางบนโต๊ะให้เห็นชัด แล้วพูดเสียงเรียบแต่ดังพอให้ทั้งร้านได้ยิน "หน้าที่ของสมาคมคือปกป้องมาตรฐานยาใช่หรือไม่"

เสมียนชะงัก "ใช่"

เซวียนอิงแตะเข็มเงินลงบนผงยา ปลายเข็มหม่นชัดขึ้นทันตา เธอยกขึ้นให้ทุกคนเห็น "นี่คือสมุนไพรปลอมจากตลาดใต้สะพาน มีผงแร่ปน คนในเมืองกินแล้วเวียนหัว บางคนอาจตาย" เธอวางเข็มลง "ถ้าท่านมาที่นี่เพื่อพูดเรื่องทหาร ข้าจะถามกลับว่า แล้วเรื่องยาปลอมที่ฆ่าคน ท่านจะตรวจเมื่อไร"

ชาวบ้านเริ่มซุบซิบ เสียงเบา ๆ แต่เร็วเหมือนไฟลามฟาง "จริงหรือ" "ข้าก็ซื้อจากตลาดนั้น" "ลูกข้ากินแล้วปวดท้อง"

เสมียนสมาคมหน้าแข็ง "เจ้าพูดเหมือนจะกล่าวหาสมาคม"

เซวียนอิงตอบ "ข้าไม่ได้กล่าวหา" เธอพูดชัด "ข้าเรียกร้องให้ทำหน้าที่"

เสมียนสมาคมมองไปรอบ ๆ เห็นคนเริ่มจับกลุ่ม เริ่มมองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ เขารู้ว่าถ้ายืนที่นี่นานจะเสียหน้า เขาจึงเปลี่ยนคำพูด "เรื่องยาปลอม สมาคมจะตรวจ" เขาเว้นจังหวะ "แต่เรื่องค่ายทหาร เจ้าก็ต้องตอบให้ได้ว่าไปเกี่ยวข้องอย่างไร"

เซวียนอิงรู้ว่าเขากำลังรอให้เธอเผลอพูดคำผิด เธอจึงตอบแบบหมอ ไม่ตอบแบบนักการเมือง "ข้ารักษาคนเจ็บตามศีลแพทย์" เธอมองตาเขา "ถ้าคนเจ็บเป็นชาวบ้านหรือเป็นทหาร เขาก็คือคน"

เสมียนสมาคมแค่นเสียง "คำสวย"

เซวียนอิงยิ้มบาง ๆ "ถ้าคำสวยช่วยให้คนไม่ตาย สมาคมควรพูดให้มากกว่านี้"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากมุมร้าน ชาวบ้านบางคนเริ่มกล้าขึ้น เพราะเห็นว่าหมอหลี่ไม่ถอย และเพราะความกลัวตายจากยาปลอมใกล้ตัวกว่าความกลัวสมาคม

เสมียนสมาคมหน้าตึง เขาพูดเสียงต่ำ "หมอหลี่ เจ้าระวังตัวไว้" แล้วหันหลังเดินออกไปพร้อมคนติดตาม

เมื่อประตูปิดลง ความเงียบอยู่เพียงครู่เดียวก่อนเสียงพูดคุยจะดังขึ้นอีก ชาวบ้านหันมาหาเซวียนอิงด้วยสายตาใหม่ ไม่ใช่แค่สายตาคนมาหาหมอ แต่เป็นสายตาคนที่กำลังฝากความหวังไว้กับโรงหมอเล็ก ๆ ที่กล้าแตะเรื่องที่คนอื่นไม่กล้าแตะ

หญิงสูงวัยค้อมศีรษะ "ขอบคุณหมอหลี่"

ชายหนุ่ม抱ลูกพูด "ข้าจะบอกคนอื่นว่า ถ้าจะซื้อยาให้ระวัง และถ้าป่วยให้มาหาเจ้า"

คำว่า "บอกคนอื่น" นั่นคือสิ่งที่ทำให้ชื่อเสียงเกิด และสิ่งที่ทำให้ศัตรูหันมาจับตา

หลังคนไข้ชุดแรกออกไป เซวียนอิงนั่งลงอีกครั้ง ความเหนื่อยเหมือนคลื่นย้อนกลับมา แต่เธอไม่ปล่อยให้มันกลืน เธอหยิบกระดาษขึ้นมา เริ่มเขียนประกาศเล็ก ๆ ติดหน้าร้านว่า "รับตรวจสมุนไพรสงสัยปลอม ไม่คิดเงิน" เธอรู้ว่าการทำเช่นนี้จะทำให้คนมามาก และจะทำให้ศัตรูไม่พอใจมากกว่าเดิม แต่ถ้าไม่ทำ คนจะตายเงียบ ๆ แล้วความจริงก็จะถูกกลบด้วยคำว่า "โชคร้าย"

กวานซงยืนเฝ้าหน้าประตู เขาถามเบา "เจ้าจะเปิดหน้าแบบนี้จริงหรือ"

เซวียนอิงตอบ "ใช่" เธอพูด "เพราะโรงหมอหลี่เคยถูกลบชื่อด้วยข้อหาพิษ ถ้าข้าไม่ยืนให้คนเห็นว่าเราตรวจพิษได้และต่อต้านยาปลอม ข้าจะไม่มีวันกู้ชื่อได้"

กวานซงนิ่งไป แล้วพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะเฝ้า"

เซวียนอิงมองไปนอกหน้าต่าง เห็นปลายตรอกมีคนสองคนยืนคุยกันแล้วหันมาทางร้าน เหมือนชาวบ้านซุบซิบ แต่ท่าทางแข็งเกินไป เหมือนคนที่แกล้งเป็นชาวบ้าน

เธอจับชีพจรตัวเองเบา ๆ อย่างเคยชิน ไม่ใช่เพราะป่วย แต่เพราะต้องการความนิ่ง จังหวะชีพจรเธอเร็วขึ้นนิดหนึ่ง แต่ยังมั่นคง เธอรู้ว่าเธอกำลังถูกมอง

ในหัว ระบบโอสถบัญชาชะตากระพริบข้อความสั้น ๆ เหมือนสรุปตอนจบของบทนี้

"ชื่อเสียงตระกูลหลี่ เพิ่มขึ้นในหมู่ชาวบ้าน"

"คำเตือน ศัตรูเริ่มจับตา การกดดันจะทวีขึ้น"

เซวียนอิงหลับตาแวบหนึ่ง แล้วลืมตาขึ้นด้วยความแน่วแน่ เธอไม่สนใจคำว่า "ชื่อเสียง" เท่ากับคำว่า "จับตา" เพราะเมื่อศัตรูจับตา หมายถึงคดีจะใหญ่ขึ้น และหมายถึงการรักษาต่อไปจะไม่ใช่แค่รักษาคนไข้ทีละคน แต่เป็นการรักษาโรคของโครงสร้างทั้งเมือง

และนั่นคือสิ่งที่เธอเลือกตั้งแต่คืนแรกแล้ว

ข้างนอก คนเริ่มมามากขึ้น บางคนถือห่อยา บางคนพาเด็กป่วย บางคนแค่มองป้ายแล้วพึมพำชื่อโรงหมอหลี่เหมือนเรียกความหวังกลับมา

แต่ในเงาตรอก มีสายตาอีกคู่จ้องนิ่ง เหมือนเขียนชื่อของเธอลงในบัญชีเดียวกับที่เคยพยายามลบชื่อคนอื่น

หมอหลี่กลับมาแล้ว

เด็กหนุ่มรอดชีวิตแล้ว

และเกมของศัตรู เพิ่งเริ่มจริง ๆ