Share

ตอน 13 ยาพิษในเครื่องหอม

last update publish date: 2026-08-03 06:03:55

ตอน 13 ยาพิษในเครื่องหอม

เช้าวันนั้นในจวนคหบดีจางดูสงบเกินไปจนเหมือนตั้งใจแสดงให้คนดู สวนหินถูกกวาดจนไม่มีใบไม้หลงเหลือ เสียงไม้กวาดเสียดพื้นดังสม่ำเสมอเหมือนซ่อนความวุ่นไว้ใต้เสียงงานบ้าน คนรับใช้เดินกันเป็นแถว ยิ้มสุภาพพอดี ไม่มากจนปลอม ไม่ห่างเหินจนเสียมารยาท ทุกอย่างเหมือนถูกวัดด้วยไม้บรรทัดเดียวกัน

คหบดีจางตื่นขึ้นพร้อมสีหน้าที่แทบเหมือนไม่เคยมีไข้หนักเมื่อคืน เขานั่งพิงหมอน ดื่มน้ำอุ่นได้ พูดคุยได้ แม้ยังอ่อนแรงและใต้ตาคล้ำลึก แต่สำหรับคนในบ้าน นี่คือความหวัง คนรับใช้หลายคนพากันยิ้มอย่างโล่งอก เหมือนความตายถูกไล่ออกจากประตูแล้ว

เซวียนอิงกลับไม่โล่ง เธอรู้ว่าความปกติของเช้าคือหน้ากากที่ทำให้คดีนี้อันตราย เพราะมันทำให้ทุกคนยอมรับว่า “คงไม่เป็นไรแล้ว” แล้วปล่อยให้ความผิดพลาดเดิมเกิดซ้ำตอนค่ำ

เธอเดินออกจากเรือนพักคนไข้ไปยังเรือนเล็กข้างสวนที่ได้รับจัดให้เป็นที่พักหมอ เธอวางห่อผ้ายาลง เปิดบันทึกเมื่อคืนใหม่ อ่านซ้ำอีกครั้งเพื่อยืนยันความคิด ตะเกียงเดิมที่ถูกเปลี่ยนออกทำให้ความหนาวลดลงเร็วขึ้น และเข็มเงินหม่นเมื่อแตะคราบน้ำมัน นั่นชี้ว่าไม่ได้มีพิษแค่ในชา แต่มีสิ่งปนในอากาศด้วย

กวานซงยืนหน้าประตูเรือนเล็ก เงยหน้ามองคนเดินผ่านไปมาในสวน เขากระซิบ "คืนนี้จะทำอย่างไร"

เซวียนอิงตอบทันที "ต้องหาว่าอะไรในห้องทำหน้าที่เป็นมือของคนคุมโรค" เธอชี้ปลายนิ้วไปทางเรือนพักคนไข้ "ถ้าเป็นตะเกียงอย่างเดียว มันต้องมีของคู่กัน เช่น เครื่องหอม ไม้หอม หรือผงที่ใส่ลงในเตาอุ่น"

กวานซงขมวดคิ้ว "จวนคนใหญ่ ย่อมใช้ของหอมทุกวัน"

"ใช่" เซวียนอิงพูดเบา "และเพราะใช้ทุกวัน พิษจึงสะสมได้โดยไม่ให้ใครสงสัย"

เธอหยิบเข็มเงินขึ้นมาเช็ดให้สะอาด แล้วเก็บไว้ในแขนเสื้อ หยิบถุงผ้าขาวเปล่าสองสามถุงไว้เก็บตัวอย่าง และหยิบกระดาษบันทึกกับพู่กันที่พกติดตัว เธอไม่คิดจะประกาศว่าพบพิษต่อหน้าคนทั้งจวน เพราะการประกาศคือการชี้นิ้ว และการชี้นิ้วในบ้านคนมีอำนาจ อาจทำให้หมอถูกชี้กลับทันที

เสียงฝีเท้าหนักเบาอย่างสุภาพดังหน้าประตู เฉินอวี้เดินเข้ามาเหมือนมาทำหน้าที่ตามปกติ เขาค้อมศีรษะ "หมอหลี่ ท่านเจ้าเรือนบอกว่าเช้านี้รู้สึกดีขึ้น อยากให้ท่านดูอีกครั้ง และอยากขอบคุณ"

เซวียนอิงยิ้มบาง ๆ แบบหมอที่ไม่รับคำชมก่อนคนไข้หายจริง "ข้าจะไปดู" เธอพูดแล้วเสริมทันที "และข้าขอเข้าดูห้องเก็บเครื่องหอมของเรือนท่านเจ้าเรือนด้วย"

เฉินอวี้ชะงักเสี้ยววินาที รอยยิ้มยังอยู่แต่แข็งขึ้น "เครื่องหอม"

"ใช่" เซวียนอิงตอบ "เมื่อคืนข้าสั่งงดไม้หอมและตะเกียงเดิม อาการบางส่วนเปลี่ยนไป ข้าต้องรู้ว่ามีอะไรในห้องที่ปล่อยกลิ่นเข้าสู่ร่างท่านเจ้าเรือน"

เฉินอวี้ยิ้ม "เรื่องนั้นให้ข้าจัดการ"

เซวียนอิงไม่ยอมปล่อยให้คำว่า “จัดการ” คลุมความหมาย เธอมองตาเขา "ข้าจะตรวจเอง"

เฉินอวี้เงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังคำนวณคำตอบที่ไม่ทำให้เสียหน้า เขาพยักหน้า "ได้ ข้าจะพาไป หลังท่านตรวจอาการเช้า"

เซวียนอิงพยักหน้า แล้วเดินไปยังเรือนคนไข้ กวานซงตามหลังในระยะที่ไม่ทำให้คนในบ้านหงุดหงิด แต่ใกล้พอจะเป็นเงาคุ้มกัน

ในห้องคหบดีจาง กลิ่นยาหนักลดลง เพราะเซวียนอิงสั่งให้ต้มหม้อใหม่และทิ้งกากเก่าเมื่อคืน เธอเข้าไปค้อมศีรษะให้คนไข้แล้วจับชีพจรตรวจอีกครั้ง ชีพจรเช้านี้ดูเหมือนคนป่วยจากความอ่อนล้า ไม่ใช่คนป่วยจากการถูก “สั่ง” ให้หนาวและให้ร้อน มันอ่อนแต่มีทิศทางชัดขึ้น นั่นคือผลของการคุมอาการเมื่อคืน

คหบดีจางพูดเสียงแหบแต่มั่น "เมื่อคืนข้ารอดเพราะเจ้า"

เซวียนอิงตอบ "ท่านรอดเพราะท่านยอมให้ข้าคุมทุกอย่าง" เธอวางมือ "แต่ถ้าเรายังไม่ตัดต้นเหตุ คืนนี้มันจะกลับมา"

คหบดีจางหรี่ตา "เจ้ามีเบาะแส"

เซวียนอิงตอบอย่างเลือกคำ "ข้าสงสัยเครื่องหอมในห้อง และตะเกียงเดิม"

คหบดีจางขยับตัวเหมือนความโกรธจะตื่น "เครื่องหอมเป็นของที่ข้าใช้มานาน"

"นั่นแหละที่น่ากลัว" เซวียนอิงพูดเรียบ "ของที่ใช้มานานที่สุด เปลี่ยนแปลงได้โดยไม่มีใครสังเกต"

คหบดีจางมองเฉินอวี้แวบหนึ่ง สายตานั้นมีน้ำหนักเหมือนถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่” แต่เขาไม่ได้พูดออกมา เขาหันกลับมาหาเซวียนอิง "ไปตรวจ"

เฉินอวี้รีบพูด "ข้าจะพาหมอหลี่ไป"

เซวียนอิงพยักหน้า แล้วเดินตามเฉินอวี้ไปด้านหลังเรือน ผ่านทางเดินไม้ที่มีผ้าม่านกันลมแขวนเป็นช่วง ๆ ทุกผ้าม่านมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนทั้งบ้านนี้ถูกหุ้มด้วยกลิ่น ไม่ให้ใครได้กลิ่นอย่างอื่น เช่น กลิ่นความจริง

ห้องเก็บเครื่องหอมอยู่ในเรือนเล็กด้านข้าง ประตูปิดด้วยกลอนเหล็กใหม่กว่าประตูอื่น เฉินอวี้ไขกุญแจ เปิดประตูให้ เธอก้าวเข้าไป กลิ่นหอมพุ่งใส่หน้าในทันที มันหอมหวาน ละเอียด แต่มีปลายกลิ่นเย็นคล้ายดอกไม้แห้งที่ไม่ควรอยู่ในฤดูนี้

ในห้องมีชั้นไม้เรียงกล่องเครื่องหอมหลากชนิด ทั้งผงหอม ไม้หอม ธูป และก้อนหอมสำหรับใส่เตาอุ่น มีตะเกียงน้ำมันหลายใบเรียงอยู่มุมหนึ่ง เหมือนโกดังของกลิ่น

เฉินอวี้พูดอย่างภาคภูมิ "ท่านเจ้าเรือนชอบของหอม ทุกอย่างเป็นของดีจากเมืองหลวง"

เซวียนอิงไม่ตอบ เธอหยิบเข็มเงินออกมาอย่างแนบเนียน แล้วเริ่มตรวจทีละอย่างแบบคนไม่เร่ง เธอแตะเข็มกับผงหอมสีอ่อนหนึ่งกล่อง สีเข็มไม่เปลี่ยน เธอแตะกับไม้หอมสีเข้ม สีเข็มไม่เปลี่ยน เธอแตะกับธูปกลิ่นแพง สีเข็มหม่นลงจาง ๆ แต่ยังไม่ชัดพอ

เธอหยุดตรงกล่องเล็กกล่องหนึ่ง ฝาปิดแน่น มีตราแดงเล็ก ๆ ไม่ใช่ตราจวนจาง แต่เป็นตราร้านเดียวกับที่อยู่บนถุงชาที่ส่งมาให้คหบดีจาง

ร้านยาที่มีตราสมาคม

เซวียนอิงไม่แสดงสีหน้า เธอเพียงถามเฉินอวี้ "กล่องนี้มาจากไหน"

เฉินอวี้ตอบทันทีเหมือนเตรียมไว้ "ของขวัญจากผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ให้ท่านเจ้าเรือนใช้ก่อนนอน ช่วยให้นอนหลับ"

คำว่า "ช่วยให้นอนหลับ" ทำให้เซวียนอิงนึกถึงชาเย็นล้ำค่าที่ส่งมาให้ แล้วนึกถึงไข้ที่ควบคุมได้ตามเวลา คนที่อยากให้คหบดีอ่อนแรง มักเริ่มจากทำให้หลับไม่เป็นเวลา หรือทำให้ร่างเสียสมดุลจนสมองสับสน

เธอเปิดฝากล่องนั้นช้า ๆ ข้างในเป็นผงหอมละเอียดสีขาวอมเทา มีเกล็ดเล็ก ๆ ประกายจางเหมือนฝุ่นแร่ ผงหอมทั่วไปไม่ควรมีประกายแบบนั้น

เธอหยิบเข็มเงินแตะลงไปเพียงนิด แล้วหายใจนิ่ง

สีเข็มหม่นลงทันที และหม่นกว่าทุกอย่างที่เธอแตะในห้องนี้

เฉินอวี้ยังยิ้ม แต่รอยยิ้มเริ่มแข็งจนเหมือนหน้ากาก "เป็นอย่างไร"

เซวียนอิงวางเข็มลงบนผ้าขาว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังสงบ "ผงนี้ไม่ใช่เครื่องหอมธรรมดา"

เฉินอวี้หัวเราะเบา "ของจากเมืองหลวงย่อมต่างจากของตลาด"

เซวียนอิงมองเขา "ต่าง" เธอตอบ "ต่างตรงที่มีสิ่งปนที่ไม่ควรอยู่ในห้องนอนคนป่วย"

เฉินอวี้ชะงัก รอยยิ้มเกือบหลุด "หมอหลี่ ระวังคำพูด"

เซวียนอิงไม่ถอย เธอหยิบถุงผ้าขาวขึ้นมา ตักผงจากกล่องนั้นเพียงปลายช้อนเล็กใส่ถุง แล้วมัดเชือกแน่น "ข้าจะเอาไปตรวจต่อ"

เฉินอวี้ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวเร็วเกินความสุภาพ "ของในห้องนี้เป็นของท่านเจ้าเรือน เจ้าจะเอาออกไปไม่ได้ถ้าไม่ได้รับอนุญาต"

ก่อนเซวียนอิงจะตอบ เสียงหนึ่งดังจากหน้าประตู "ข้าอนุญาต"

คหบดีจางยืนอยู่ตรงประตู เขาไม่ได้เดินเอง เขาถูกพยุงมาด้วยคนรับใช้สองคน แต่เขาฝืนมา ดวงตาแดงลึก จ้องตรงที่เฉินอวี้ยืนเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงกระดูก

เฉินอวี้หน้าเปลี่ยนทันที เขารีบค้อมศีรษะ "ท่านเจ้าเรือน ท่านไม่ควรมา อากาศเย็น"

คหบดีจางไม่สนใจคำห่วง เขาพูดช้า ๆ "ข้าจะมา เพราะข้าอยากเห็นว่าอะไรอยู่ในบ้านข้า" เขามองเข็มเงินที่หม่นอยู่บนผ้าขาว "หมอหลี่ พูด"

เซวียนอิงค้อมศีรษะ "ผงหอมนี้มีพิษสะสม" เธอไม่ใช้คำว่า “วางยา” ตรง ๆ แต่คำว่า “พิษสะสม” คมพอแล้ว "มันไม่ทำให้ตายทันที แต่เมื่อสูดเข้าไปทุกคืน มันจะกระตุ้นไฟและกดน้ำในร่างให้ตีกัน ทำให้หนาวก่อน แล้วไข้สูงตาม และเพราะปริมาณถูกกำหนดได้ด้วยการใส่ผงมากน้อย อาการจึงเหมือนถูกควบคุม"

คหบดีจางกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูด "สูดทุกคืน" เขาทวนคำช้า ๆ "ข้าจึงป่วยทุกคืน"

เซวียนอิงพยักหน้า "และพอเช้าเปิดหน้าต่าง อากาศถ่าย กลิ่นจาง อาการจึงเหมือนปกติ" เธอชี้ไปที่เตาอุ่นในห้องเก็บ "ถ้าผงนี้ถูกใส่ในเตาอุ่น แล้วรมในห้องนอนทุกคืน มันจะสะสมในปอดและเส้นลมปราณหัวใจ"

คหบดีจางหันไปมองเฉินอวี้ สายตาเหมือนดาบที่ยังไม่ชัก "กล่องนี้ใครเอามา"

เฉินอวี้หน้าซีด แต่ยังพยายามพูดให้เสียงนิ่ง "ข้าได้รับจากคนส่งของ บอกว่าเป็นของขวัญจากผู้ใหญ่จริง ข้าไม่รู้ว่ามีพิษ"

คหบดีจางหัวเราะเย็น "เจ้าไม่รู้ แต่เจ้ากล้าห้ามหมอเอาไปตรวจ"

เฉินอวี้รีบคุกเข่า "ท่านเจ้าเรือน ข้าแค่กลัวของสำคัญสูญ"

คหบดีจางก้าวเข้าไปช้า ๆ แม้ต้องให้คนพยุง เขายืนเหนือเฉินอวี้เหมือนภูเขาเหนือหิน "ของสำคัญที่สุดของข้าคือชีวิตข้า" เขาพูดเสียงต่ำ "ถ้าข้าตาย บ้านนี้จะเป็นของใคร"

ประโยคนั้นทำให้ความเย็นในห้องเก็บเครื่องหอมหนาขึ้น คนรับใช้สองคนที่พยุงคหบดีจางเงียบสนิท เหมือนกลัวว่าจะหายใจดังแล้วถูกนับเป็นความผิด

เซวียนอิงไม่ปล่อยให้โกรธของคหบดีจางพาไปสู่การฆ่าคนแบบไร้หลักฐาน เธอพูดทันที "ท่านเจ้าเรือน การจับคนต้องมีหลักฐานมากกว่านี้" เธอชี้ไปที่กล่องผงหอม "ข้าขอเอาผงนี้ไปตรวจละเอียด และขอให้คืนนี้เปลี่ยนห้องนอนชั่วคราว เปิดหน้าต่างทุกด้าน และงดเครื่องหอมทั้งหมด"

คหบดีจางหันมามองเธอ ดวงตาแดงแต่มีสติ "ดี" เขาพูด "คืนนี้ข้าจะทำตามเจ้า" แล้วเขาหันกลับไปสั่งคนรับใช้ "ปิดห้องนี้ ห้ามใครเข้า จัดคนเฝ้าสองชั้น"

เฉินอวี้เงยหน้าขึ้นเหมือนจะพูด แต่คหบดีจางพูดก่อน "ส่วนเจ้า" เขามองเฉินอวี้ "จากนี้ไป เจ้าจะไม่เข้าเรือนข้าโดยลำพังอีก"

เฉินอวี้ตัวสั่น "รับคำสั่ง"

เซวียนอิงเก็บเข็มเงินและถุงตัวอย่างผงหอมไว้ในห่อผ้า เธอรู้ว่าการเจอพิษในเครื่องหอมคือก้าวสำคัญ แต่มันก็เป็นก้าวที่ทำให้เธอเข้าใกล้คนที่ควบคุมโรคมากขึ้น และเมื่อเข้าใกล้ คนคนนั้นอาจเปลี่ยนวิธีทันที อาจเลิกใช้กลิ่นแล้วหันไปใช้วิธีแรงกว่า

เธอพาคหบดีจางกลับไปเรือนพักคนไข้ ตรวจชีพจรอีกครั้งแล้วสั่งยาประคองสำหรับกลางวัน ไม่ให้กินของเย็น ไม่ให้กินของมัน ให้กินข้าวต้มจืด และให้ดื่มน้ำอุ่นทีละนิดเพื่อขับพิษทางปัสสาวะอย่างช้า ๆ เธอไม่ให้ยาขับแรง เพราะพิษสะสมในปอดต้องค่อย ๆ ขับ ไม่ใช่กระแทกออกทีเดียว

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เธอกลับเรือนเล็กของหมอ วางถุงตัวอย่างผงหอมบนโต๊ะ จุดตะเกียงของตัวเอง แล้วเริ่มตรวจซ้ำด้วยวิธีที่เธอทำมาตลอดในคดีสมุนไพรปลอม เธอแตะผงหอมกับเข็มเงินอีกครั้ง สังเกตสีหม่น เธอผสมน้ำอุ่นเล็กน้อยให้ผงละลาย แล้วแตะเข็มเงินลงไป สีหม่นเข้มขึ้น เธอจดลงกระดาษอย่างละเอียด

กวานซงยืนข้าง ๆ ถาม "นี่คือพิษอะไร"

เซวียนอิงตอบ "ยังไม่รู้ชื่อแน่" เธอพูด "แต่รู้ลักษณะ มันเย็นและร้อนพร้อมกันในคนเดียว เหมือนทำให้ร่างสับสน แล้วใช้ความสับสนเป็นทางให้โรคขึ้นลงตามเวลา" เธอหยุดนิดหนึ่ง "และมันสะสมได้ นั่นแปลว่า คนร้ายไม่ได้รีบฆ่าท่านเจ้าเรือน เขาต้องการให้ท่านอ่อนแรงก่อน"

กวานซงขมวดคิ้ว "อ่อนแรงเพื่อเซ็นอะไรบางอย่าง"

เซวียนอิงพยักหน้า "หรือเพื่อให้ท่านเจ้าเรือนยอมถอยจากเส้นเงินบางสาย" เธอคิดถึงตลาดยาใต้สะพาน คิดถึงร้านยาที่มีตราสมาคม คิดถึงชาและผงหอมที่มาจากที่เดียวกัน "ของที่มาจากร้านเดียวกันสองอย่าง ชากับเครื่องหอม มันไม่ใช่ความบังเอิญ"

ทันใดนั้น ระบบโอสถบัญชาชะตาปรากฏข้อความในหัวเธอ เหมือนเสียงกระดิ่งเตือนภัย

"ความคืบหน้า พบพิษในเครื่องหอม ประเภทสะสม"

"คำใบ้ พิษถูกออกแบบให้มีจังหวะเวลา ผ่านการรมและการหยุดรม"

"เตือน ศัตรูจะเปลี่ยนแผนเมื่อถูกตัดช่องทาง"

เซวียนอิงหลับตาแวบหนึ่ง แล้วลืมตาขึ้นด้วยความนิ่ง เธอพูดกับกวานซง "คืนนี้เราจะทำกับดักกลับ"

กวานซงเงยหน้า "กับดัก"

เซวียนอิงพยักหน้า "ถ้าเขาควบคุมโรคด้วยเครื่องหอม เขาต้องมีคนเข้าไปใส่ผงหรือเปลี่ยนกล่องทุกคืน คืนนี้เรางดเครื่องหอมทั้งหมด และเก็บผงของกลางไว้ ถ้าไข้ยังขึ้นเหมือนเดิม แปลว่ามีช่องทางอื่น ถ้าไข้ไม่ขึ้น หรือขึ้นไม่เหมือนเดิม คนร้ายจะรีบลงมือปรับแผน และคนที่รีบที่สุดมักเป็นคนที่มือเปื้อนที่สุด"

กวานซงมองเธออย่างเข้าใจ "เจ้าจะดูว่าใครกระวนกระวาย"

เซวียนอิงตอบ "ใช่" เธอพูดเบา "หมอรักษาไข้ แต่คดีต้องรักษาความจริง"

นอกหน้าต่าง แสงบ่ายเริ่มอ่อนลง ดวงอาทิตย์เคลื่อนช้า ๆ ไปสู่ขอบฟ้า และทุกครั้งที่แสงอาทิตย์ใกล้ตก เซวียนอิงจะรู้สึกเหมือนเสียงนาฬิกาในคดีนี้เริ่มดังขึ้น

เพราะเมื่อค่ำมา หาก “คนควบคุมโรค” ยังอยู่ เขาจะต้องทำอะไรบางอย่าง

และคืนนี้ เขาจะต้องตัดสินใจว่าจะปล่อยให้คหบดีจางดูเหมือนดีขึ้น หรือจะเร่งมือให้ตายก่อนที่หมอหลี่จะตัดเชือกจากมือเขาได้หมด

เซวียนอิงกำถุงตัวอย่างผงหอมแน่นในมือ เธอรู้ว่าเธอไม่ได้แค่พบพิษ

เธอพบเครื่องมือ

และเมื่อพบเครื่องมือ ก็หมายความว่า มือของคนใช้มันอยู่ไม่ไกลแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลก

    ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับ

    ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 86 ศาลาเหนือ

    ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปาก

    ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น

    ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวง

    ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status