ตอน 14 คนในบ้านคือคนร้าย

ตอน 14 คนในบ้านคือคนร้าย

ยามเย็นคลี่ตัวลงเหนือจวนคหบดีจางเหมือนผืนผ้าดำที่มีคนค่อย ๆ ลากมาปิดฟ้า แสงสุดท้ายลอดผ่านกิ่งไผ่เป็นริ้วบาง ๆ แล้วจางหาย เหลือเพียงเสียงน้ำไหลในบ่อหินและเสียงก้าวเท้าคนรับใช้ที่เดินเบากว่าปกติ เหมือนทั้งบ้านรู้ว่า เมื่อค่ำมา ไข้ประหลาดจะกลับมา และเมื่อไข้กลับมา อำนาจในบ้านจะสั่นตามไปด้วย

คหบดีจางย้ายห้องนอนตามที่เซวียนอิงสั่ง ห้องใหม่อยู่คนละปีกของเรือน เป็นห้องที่ปกติใช้รับแขกสำคัญ ไม่มีเตาอุ่น ไม่มีตะเกียงเดิม ไม่มีเครื่องหอมใด ๆ แม้แต่ผ้าม่านยังถูกเปลี่ยนเป็นผืนใหม่ที่ซักจนกลิ่นสบู่หาย เซวียนอิงย้ำคำสั่งอีกครั้งให้คนรับใช้ทุกคนได้ยิน

"คืนนี้ห้ามจุดธูป ห้ามจุดไม้หอม ห้ามใช้ผงหอมทุกชนิด ห้ามเปลี่ยนตะเกียงในห้องนี้โดยไม่เรียกข้า"

คนรับใช้พยักหน้ารับพร้อมกัน แต่แววตาหลายคู่เหลือบมองไปทางปลายระเบียงเหมือนรอว่าใครจะพูดอะไรต่อ เพราะในจวนใหญ่ คำสั่งของหมอไม่มีน้ำหนักเท่าคำสั่งของสตรีที่ถือกุญแจคลังเงิน

กวานซงยืนเฝ้าทางเดินด้านนอก คอยมองคนเข้าออก เซวียนอิงนั่งอยู่ข้างเตียงคหบดีจาง จดบันทึกเวลาเหมือนเดิม เธอไม่ได้คาดหวังว่าคืนนี้จะสงบง่าย ๆ เพราะการตัดเครื่องหอมออกจากสมการ เท่ากับตัดมือหนึ่งของคนคุมโรค หากคนคนนั้นยังต้องการให้โรคขึ้นตามเวลา เขาต้องหา “มือใหม่” หรือ “ช่องทางใหม่” ให้ทันก่อนจะถูกจับได้

คหบดีจางนอนพิงหมอน พยายามทำเหมือนไม่กังวล แต่ปลายนิ้วเขากำผ้าห่มแน่นจนเห็นเส้นเอ็น เขาถามเสียงต่ำ "ถ้าคืนนี้ไม่ไข้ขึ้น แปลว่าเครื่องหอมจริง"

เซวียนอิงตอบ "แปลว่าเครื่องหอมเป็นส่วนหนึ่ง" เธอแก้คำ "แต่ถ้าคืนนี้ไข้ยังขึ้นเหมือนเดิม แปลว่ามีอย่างอื่นอีก และอย่างอื่นนั้นอาจใกล้ชิดท่านมากกว่า"

คหบดีจางหรี่ตา "ใกล้ชิดกว่าเครื่องหอมในห้องนอน ข้าจะนึกถึงอะไร"

เซวียนอิงไม่ตอบชื่อใคร เธอเพียงยกมือแตะชีพจรเขาเบา ๆ เหมือนบอกว่าให้ฟังร่างกายก่อน ชีพจรยามเย็นยังค่อนข้างปกติ อ่อนเพราะร่างกายสู้พิษสะสมมาหลายวัน แต่ไม่มีแรงดึงหนาวผิดธรรมชาติแบบเมื่อคืนก่อน

เวลาผ่านไปทีละชั่วยาม เสียงในจวนค่อย ๆ เบาลง คนรับใช้เริ่มถอยไปพัก บางคนหลบไปซุบซิบที่มุมสวนอย่างที่ชอบทำในบ้านใหญ่ ทุกคนรู้ว่าคหบดีป่วยคือโอกาสของคนบางคน และเป็นภัยของคนบางคนด้วย

แล้วเสียงก้าวเท้าที่ตั้งใจให้เบาก็ดังขึ้นหน้าห้อง

คนเฝ้าประตูค้อมศีรษะให้สตรีผู้หนึ่ง นางสวมชุดผ้าไหมสีม่วงอ่อน ปักลายดอกเหมยละเอียด ผมเกล้ามวยสูงมีปิ่นหยกขาวเสียบอยู่ สายตานางหวานแต่คมเหมือนมีดที่ทาด้วยน้ำผึ้ง

นางคือภรรยารองของคหบดีจาง นามว่าเหมยซู

นางยิ้มอ่อนโยนก่อนก้าวเข้าไป "ท่านพี่เจ้าเรือน อาการเป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินว่ามีหมอหลี่มาช่วย คืนนี้ท่านต้องดีขึ้นแน่"

คหบดีจางมองนางนิ่ง ไม่ตอบรับทันที สายตานั้นไม่ใช่สายตาคนป่วยต่อภรรยา แต่เป็นสายตาเจ้าของบ้านต่อคนที่อยู่ในบ้านมานานพอจะรู้ทางลัดทุกทาง

เซวียนอิงลุกขึ้นค้อมศีรษะตามมารยาท "ท่านรอง"

เหมยซูหันมามองเซวียนอิงตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังชั่งราคา "หมอหลี่นี่เอง ได้ยินชื่อเสียงมาหลายวัน" นางยิ้ม "ช่างเก่งจริง รักษาคนที่ไม่มีใครกล้ารักษาได้"

คำชมในปากคนประเภทนี้มักเป็นเชือกมากกว่าดอกไม้ เซวียนอิงตอบสุภาพ "ข้าแค่ทำหน้าที่"

เหมยซูยกถาดที่คนรับใช้ถือมาให้ เธอรับถาดเองแล้วเดินมาวางบนโต๊ะข้างเตียง "ข้าต้มซุปบำรุงด้วยตัวเอง ใช้รังนกกับเก๋ากี้ ช่วยให้ท่านพี่มีแรง" นางพูดนิ่ม "หมอหลี่คงเห็นว่าดี"

กลิ่นซุปหอมหวานลอยขึ้นทันที หอมเกินกว่าซุปธรรมดา และมีปลายกลิ่นเย็นแปลก ๆ ติดอยู่จาง ๆ เซวียนอิงไม่แสดงสีหน้า แต่ในใจเธอเหมือนสายระฆังดังขึ้น

นี่แหละ ช่องทางใหม่

เมื่อเครื่องหอมถูกห้าม คนที่อยากควบคุมโรคก็เปลี่ยนจาก “รม” มาเป็น “ให้กิน” และถ้าคนให้กินเป็นภรรยารอง ไม่มีใครกล้าห้ามง่าย ๆ เพราะในบ้านใหญ่ อาหารจากมือผู้หญิงคือความรัก และความรักเป็นข้ออ้างที่ฆ่าได้เนียนที่สุด

คหบดีจางมองถาดซุปแล้วถามช้า ๆ "เจ้าเพิ่งต้มตอนนี้หรือ"

เหมยซูยิ้ม "ตั้งแต่บ่ายแล้วเจ้าค่ะ ค่อย ๆ ตุ๋นให้เนื้อรังนกละลาย" นางหันไปมองเซวียนอิง "หมอหลี่ให้ท่านพี่งดของมันของหวาน แต่ซุปนี้ไม่หวานมาก เป็นแค่บำรุง"

เซวียนอิงก้าวเข้าไปใกล้ถาดซุปหนึ่งก้าว "ขอให้ข้าดู"

เหมยซูทำหน้าประหลาดใจ "หมอหลี่จะดูซุปด้วยหรือ"

เซวียนอิงตอบนิ่ง "ท่านเจ้าเรือนอาการประหลาด ข้าต้องคุมทุกอย่างที่เข้าปากและเข้าจมูก" เธอยื่นมือไปทางช้อน

เหมยซูยิ้มยังอยู่ แต่มือของนางขยับเร็วกว่าปกติเล็กน้อยเหมือนจะกันช้อน "ซุปเป็นของดี จะมีอะไร"

คหบดีจางพูดขึ้นเสียงต่ำ "ให้หมอดู"

คำสั่งนั้นทำให้เหมยซูชะงัก นางยิ้มฝืน "ได้เจ้าค่ะ"

เซวียนอิงหยิบเข็มเงินออกมา ไม่ทำให้ดูเหมือนตรวจพิษอย่างโจ่งแจ้งเกินไป เธอเพียงแตะปลายเข็มลงที่ผิวซุปบาง ๆ แล้วแตะผ้าขาว

สีเข็มหม่นลงทันที

หม่นแบบเดียวกับที่เธอเห็นในเครื่องหอม

หม่นแบบที่บอกว่า พิษสะสมชนิดเดียวกันกำลังถูกส่งเข้าร่างอีกทางหนึ่ง

ในห้องเงียบกริบเหมือนทุกคนหยุดหายใจ แม้แต่ตะเกียงของเซวียนอิงก็เหมือนสั่นเบา ๆ

เหมยซูหัวเราะแผ่ว "เข็มเงินหม่นได้เพราะสมุนไพรหลายอย่างก็มีแร่ธาตุ หมอหลี่อย่าใจร้อน"

เซวียนอิงไม่เถียงด้วยอารมณ์ เธอเงยหน้ามองเหมยซูตรง ๆ "ท่านรอง ใช้เครื่องหอมอะไรตอนตุ๋นซุปหรือไม่ บางบ้านชอบใส่กานพลูหรือผงหอมให้กลิ่นติด"

เหมยซูตอบเร็วเกิน "ไม่ใส่"

คหบดีจางถามซ้ำ "ไม่ใส่จริง"

เหมยซูหันไปหาคหบดีจาง น้ำตาคลอขึ้นอย่างชำนาญ "ท่านพี่สงสัยข้าหรือ ข้าอยู่บ้านนี้มากี่ปี ข้าดูแลท่านพี่ทุกอย่าง"

คหบดีจางไม่หวั่นกับน้ำตา เขาถามช้า ๆ "ซุปนี้ ใครช่วยเจ้าในครัว"

เหมยซูเม้มปาก "ข้าทำเอง"

เซวียนอิงฟังแล้วรู้ว่าความจริงเริ่มเผย เธอไม่ได้รีบปักธงว่าใครผิด แต่เธอวางหลักฐานให้ความจริงเดินออกมาด้วยเท้าของมันเอง

เธอหยิบถุงตัวอย่างผงหอมที่เก็บจากห้องเครื่องหอมออกมาอย่างช้า ๆ วางบนโต๊ะข้างถาดซุป "นี่คือผงหอมจากกล่องที่มีตราเดียวกับถุงชาที่ท่านเจ้าเรือนได้รับ" เธอเปิดถุงให้เห็นผงสีเทาอ่อน "ข้าแตะเข็มเงินแล้วหม่น"

จากนั้นเธอแตะเข็มเงินกับซุปอีกครั้ง แล้วแตะผ้าขาวอีกผืน วางสองผืนไว้คู่กัน สีหม่นใกล้เคียงกันอย่างน่ากลัว

"กลิ่นและปฏิกิริยาคล้ายกัน" เซวียนอิงสรุป "ท่านรอง ซุปนี้มีสิ่งเดียวกับผงหอม"

เหมยซูหน้าเปลี่ยนทันที แต่ยังพยายามยิ้ม "เจ้ากล่าวหา"

คหบดีจางพูดเสียงต่ำเหมือนคำพิพากษา "นี่ไม่ใช่กล่าวหา นี่คือหลักฐาน"

เหมยซูหัวเราะเสียงสั่น "หลักฐานของหมอคนหนึ่ง จะเท่าคำพูดของภรรยารองได้อย่างไร ท่านพี่ ท่านกำลังให้คนแปลกหน้าเอาเข็มมาจิ้มซุปแล้วบอกว่าข้าวางยาท่านหรือ"

คหบดีจางมองนางอย่างเย็น "คนแปลกหน้าไม่ทำให้ข้ารอดเมื่อคืน" เขาหันไปมองเซวียนอิง "หมอหลี่ บอกข้าว่า ถ้าข้ากินซุปนี้จะเป็นอย่างไร"

เซวียนอิงไม่เพิ่มสีสัน เธอพูดตามความจริง "คืนนี้ไข้จะขึ้นเร็วกว่าเดิม และหนาวจะลึกกว่าเดิม เพราะท่านงดเครื่องหอมแล้ว คนใส่พิษจึงเพิ่มทางกินเข้าไปแทน เพื่อให้ผลยังออกตามเวลา"

คำว่า "เพื่อให้ผลยังออกตามเวลา" เหมือนดาบที่ฟันหน้ากากความรักทิ้ง เหมยซูหน้าเผือดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามตั้งสติ "ข้าไม่รู้เรื่องพิษ ข้าต้มซุปตามสูตรบำรุง"

คหบดีจางยกมือช้า ๆ "แล้วเหตุใดเจ้าจึงนำมันมาตอนนี้ ทั้งที่หมอสั่งงดทุกอย่าง"

เหมยซูน้ำตาไหล "ข้าแค่ห่วง"

คหบดีจางหัวเราะเย็น "ห่วงจนต้องเร่งให้ข้ากินก่อนหมอเห็นหรือ"

เหมยซูสะดุ้ง เหมือนคำนี้แทงถูกใจกลางสิ่งที่นางพยายามซ่อน นางหันไปมองคนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างประตูเหมือนขอความช่วย แต่ทุกคนก้มหน้า ไม่มีใครกล้าเข้าข้าง เพราะตอนนี้คหบดีจางเป็นคนถาม และเขาไม่เคยถามด้วยน้ำเสียงนี้มาก่อน

เซวียนอิงก้าวถอยหนึ่งก้าว เธอรู้ว่าต่อจากนี้เป็นเรื่องของครอบครัวและอำนาจ เธอเป็นหมอ ไม่ใช่ผู้พิพากษา แต่เธอจำเป็นต้องพูดสิ่งหนึ่งเพื่อป้องกันไม่ให้คหบดีจางตัดสินด้วยโทสะโดยไม่มีการรับสารภาพ เพราะการลงมือผิดอาจกลายเป็นคดีใหญ่ที่โยงมาถึงเธอ

"ท่านเจ้าเรือน" เซวียนอิงพูด "หากท่านต้องการความจริง ท่านควรให้คนในบ้านทุกคนมาอยู่พร้อมหน้า และตรวจของกลางต่อหน้าทุกคน ให้ความจริงเห็นด้วยตา ไม่ใช่ด้วยความโกรธ"

คหบดีจางนิ่งไป แล้วพยักหน้า "ดี"

เขาหันไปสั่งคนรับใช้เสียงต่ำแต่ดังพอ "เรียกภรรยาหลวง เรียกลูกชายคนโต เรียกผู้จัดการคลัง เรียกหัวหน้าครัว และเรียกเฉินอวี้มาเดี๋ยวนี้"

คนรับใช้วิ่งออกไปเหมือนลม

เหมยซูเริ่มสั่นจริง ๆ คราวนี้ไม่ใช่เล่นละคร นางรู้ว่าถ้าคนทั้งบ้านมาพร้อมหน้า ทุกสายตาจะจับนาง และถ้าพิษถูกยืนยัน นางจะหนีไม่ได้

ไม่นาน ห้องก็เต็มไปด้วยคน ภรรยาหลวงสวมชุดเรียบสีเทาเข้ามา ใบหน้าสงบแต่ตาแดงเพราะอดนอน ลูกชายคนโตยืนหลังตรงเหมือนเสา ผู้จัดการคลังหน้าเครียด หัวหน้าครัวยืนมือสั่น และเฉินอวี้ยืนเงียบอยู่มุมห้องเหมือนเงาที่ถูกเรียกมาให้เป็นพยาน

คหบดีจางชี้ไปที่ถาดซุป "ดู"

ภรรยาหลวงมองเหมยซูด้วยสายตาที่ปนทั้งเจ็บและโกรธ "น้องเหมย เจ้าเอาอะไรมาให้ท่านพี่"

เหมยซูรีบพูด "ซุปบำรุง"

เซวียนอิงยกผ้าขาวสองผืนที่แตะเข็มเงินให้ทุกคนดู สีหม่นชัด แม้คนไม่รู้พิษก็ยังเห็นว่าเข็มไม่เป็นสีเดิม เธอพูดเสียงนิ่ง "ซุปนี้มีสิ่งปนแบบเดียวกับผงหอมที่ทำให้ท่านเจ้าเรือนป่วย"

หัวหน้าครัวหน้าซีด "ท่านรอง ข้าไม่เห็นท่านเอาอะไรลงหม้อ นอกจากรังนก เก๋ากี้ และน้ำตาลกรวด"

เหมยซูหันไปตวาด "เจ้ากล้าพูด"

ภรรยาหลวงพูดเสียงเย็น "หัวหน้าครัวพูดตามที่เห็น"

คหบดีจางหันไปถามหัวหน้าครัว "ระหว่างตุ๋นซุป มีใครเข้าออกครัว"

หัวหน้าครัวกลืนน้ำลาย "มีแต่ท่าน夫inรอง เข้าห้องเครื่องหอมครั้งหนึ่ง แล้วกลับมาถือถุงผงหอมสีอ่อน บอกว่าจะใส่ให้กลิ่นดี แต่ข้าคิดว่าเป็นผงหอมธรรมดา"

คำสารภาพนั้นเหมือนประตูที่เปิดเองโดยไม่ต้องถีบ เหมยซูหน้าซีดจนแทบไม่มีสี นางหันไปมองเฉินอวี้เหมือนขอให้ช่วย แต่เฉินอวี้ก้มตา ไม่พูด

คหบดีจางถามช้า ๆ "ถุงผงหอมสีอ่อน อยู่ที่ไหน"

หัวหน้าครัวตอบ "ท่านรองเก็บไว้ในแขนเสื้อ แล้วเอากลับไป"

คหบดีจางหันไปมองเหมยซู "เอาออกมา"

เหมยซูถอยหนึ่งก้าว น้ำตาไหล "ท่านพี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าแค่..."

คหบดีจางเสียงดังขึ้นครั้งแรก "เอาออกมา"

เหมยซูตัวสั่น มือสั่นไปทั้งแขนเสื้อ ในที่สุดนางก็หยิบถุงเล็กออกมาช้า ๆ ถุงนั้นผูกเชือกสีเขียวเหมือนถุงชาจากร้านเดียวกัน และมีกลิ่นหวานเย็นแบบเดียวกับผงหอมของกลาง

เซวียนอิงรับถุงนั้นด้วยผ้าขาว ไม่แตะด้วยมือเปล่า เธอเปิดถุงให้ทุกคนเห็น แล้วแตะเข็มเงินลงไป สีหม่นเข้มขึ้นทันที

ภรรยาหลวงหลับตาแน่นเหมือนถูกตบหน้า ลูกชายคนโตกัดฟัน มือกำแน่น

คหบดีจางมองเหมยซู "พูด"

เหมยซูพยายามยืนตัวตรง แต่ขาเหมือนหมดแรง นางทรุดนั่งลงทันทีเหมือนหุ่นเชิดที่เชือกถูกตัด น้ำตาไหลพราก "ข้าถูกบีบ" นางร้อง "ข้าไม่ได้อยากให้ท่านพี่ตาย ข้าแค่อยากให้ท่านพี่อ่อนลง ให้ยอมเซ็นแบ่งส่วนทรัพย์สินให้ลูกข้า"

ภรรยาหลวงพูดเสียงสั่น "ทรัพย์สิน"

เหมยซูเงยหน้าทั้งน้ำตา "ข้าอยู่บ้านนี้มานาน ข้ามีลูก แต่ลูกข้าไม่มีชื่อในบัญชีใหญ่ ข้ากลัวว่าถ้าท่านพี่ตาย ท่านพี่จะให้ทุกอย่างกับเมียหลวงและลูกคนโต ข้ากับลูกข้าจะถูกไล่ออกเหมือนหมา"

คหบดีจางหัวเราะขม "เจ้ากลัวถูกไล่ออก เลยทำให้ข้าเกือบตาย"

เหมยซูร้องไห้ "ข้าจะหยุดแล้ว ข้าสาบาน แต่หมอหลี่มาตัดทางเครื่องหอม ข้ากลัวว่าท่านพี่จะดีขึ้น แล้วข้าจะไม่มีโอกาสอีก ข้าจึงรีบ"

คำว่า "รีบ" ทำให้ทุกคนในห้องเข้าใจทันทีว่า นางไม่ใช่คนที่ทำเพราะบังเอิญ นางทำเพราะมีแผน และแผนนั้นเกี่ยวกับทรัพย์สินจริง ๆ

คหบดีจางหลับตานานเหมือนกลืนความโกรธไม่ให้ฆ่าคนตรงหน้า เขาลืมตาขึ้นแล้วถามเสียงเย็น "ผงหอมนี้เจ้าได้จากไหน"

เหมยซูสะอึก "จากร้านยาใหญ่ที่มีตราสมาคม" นางพูดเร็วเหมือนอยากโยนความผิด "เขาบอกว่าเป็นผงช่วยหลับ ช่วยให้เจ้าเรือนใจสงบ เขาบอกว่าไม่อันตราย แค่ทำให้ร่างอ่อนลงนิดหน่อย"

เซวียนอิงฟังแล้วรู้สึกเย็นในอก นี่ไม่ใช่แค่ความโลภของภรรยารองคนเดียว มันมีคนขายเครื่องมือให้ มีคนสอนวิธีให้โรคดูเหมือนโรคจริง นางเหมยซูอาจเป็นคนลงมือ แต่คนที่วางตลาดพิษและตลาดคำลวงอยู่เบื้องหลังอาจใหญ่กว่า

คหบดีจางหันมามองเซวียนอิง "หมอหลี่ นางทำให้ข้าป่วยแค่เพื่อแย่งทรัพย์สินจริงหรือ"

เซวียนอิงตอบอย่างระมัดระวัง "แรงจูงใจของนางคือทรัพย์สิน แต่เครื่องมือที่นางใช้มาจากเครือข่ายภายนอก" เธอพูดช้า "ผงหอมนี้ไม่ใช่ของที่หญิงในบ้านจะทำเอง มันถูกผสมมาอย่างตั้งใจ"

ภรรยาหลวงหันไปมองคหบดีจาง "ท่านพี่ จะทำอย่างไร"

คหbดีจางหายใจลึก แล้วสั่งเสียงหนัก "กักเหมยซูไว้ในเรือนหลัง ห้ามออก ห้ามติดต่อใคร" เขาหันไปสั่งผู้จัดการคลัง "อายัดทรัพย์สินของนางและลูกนางทั้งหมดชั่วคราว" เขาหันไปสั่งลูกชายคนโต "จัดคนเฝ้าโกดังยาและเครื่องหอมของจวน ห้ามรับของจากภายนอกจนกว่าหมอหลี่จะอนุญาต"

เหมยซูร้องไห้ "ท่านพี่ อย่าทำกับลูกข้า"

คหบดีจางมองนางอย่างเจ็บลึก "เจ้าทำกับลูกคนอื่นในเมืองด้วยผงหอมนี้หรือไม่" เขาถามเสียงเย็น "ถ้าข้าตาย คนในบ้านข้าจะสู้กัน คนงานจะอด ข้าไม่ใช่แค่เจ้าของเงิน ข้าเป็นเจ้าของปากคนจำนวนมาก"

เหมยซูอ้าปากจะตอบ แต่พูดไม่ออก

เซวียนอิงก้าวเข้าไปใกล้คหบดีจางหนึ่งก้าว "ท่านเจ้าเรือน คืนนี้ท่านต้องพัก" เธอพูด "และต้องเริ่มขับพิษสะสมอย่างช้า ๆ ตั้งแต่พรุ่งนี้ อย่าปล่อยให้ความโกรธทำให้ไฟในตัวลุกขึ้นอีก"

คหบดีจางพยักหน้า เหมือนความโกรธในใจยังเดือด แต่เขาเริ่มเห็นว่าถ้าเขาปล่อยให้ความโกรธพาไป เขาอาจกลายเป็นคนป่วยอีกแบบหนึ่ง

คนรับใช้เข้ามาพาเหมยซูออกไป นางหันกลับมามองคหบดีจางครั้งสุดท้าย น้ำตาไหลเหมือนฝน "ข้าแค่อยากอยู่รอด"

คหบดีจางตอบเพียง "ข้าก็อยากอยู่รอด"

เมื่อประตูปิดลง ห้องเงียบลงอีกครั้ง แต่ความเงียบครั้งนี้ต่างจากก่อนหน้า มันไม่ใช่ความเงียบของการถูกควบคุม มันเป็นความเงียบหลังความจริงโผล่ขึ้นมา

เซวียนอิงนั่งลงข้างเตียงอีกครั้ง จับชีพจรคหบดีจาง ชีพจรเขายังอ่อนแต่ไม่ถูกดึงหนาวอย่างเมื่อคืน มันเหมือนคนเพิ่งถอนเชือกจากคอได้ หายใจได้เองเป็นครั้งแรกในหลายวัน

ในหัวของเธอ ระบบโอสถบัญชาชะตาปรากฏข้อความสั้น ๆ

"ความคืบหน้า ระบุผู้ลงมือ ภรรยารอง"

"คะแนนระบบ เพิ่ม 4"

"คำเตือน ผู้บงการภายนอกยังไม่ปรากฏ ระดับคดีเพิ่มขึ้น"

เซวียนอิงไม่สนใจแต้มในวินาทีนี้ เธอมองคหบดีจางที่หลับตาลงเหมือนเหนื่อยทั้งกายและใจ แล้วคิดว่า การรักษาคนป่วยบางครั้งไม่ใช่แค่ถอนพิษออกจากเลือด แต่ถอนพิษออกจากบ้าน

แต่พิษของบ้านนี้ยังไม่หมด เพราะผงหอมและถุงชามาจากร้านยาใหญ่ที่มีตราสมาคม และร้านนั้นไม่ได้ทำแค่ขายของ มันทำหน้าที่เป็นมือที่ยื่นพิษให้คนในบ้านใช้กันเอง โดยไม่ต้องเปื้อนมือของคนอยู่เบื้องหลัง

คืนนี้ คนในบ้านคือคนร้าย

พรุ่งนี้ คนข้างนอกจะเริ่มดิ้น

และเมื่อชื่อของหมอหลี่เข้าไปอยู่ในปากคหบดีใหญ่จางแล้ว ชื่อของเธอก็จะไม่ใช่แค่ข่าวในตรอกอีกต่อไป มันจะเป็นชื่อที่คนมีอำนาจต้องเอ่ยถึงด้วยความระวัง เพราะเธอไม่เพียงรักษาไข้ประหลาดให้หาย

เธอทำให้ความลับในบ้านใหญ่แตกออกต่อหน้าคนทั้งบ้านด้วย