ตอน 15 พิษสะสม

ตอน 15 พิษสะสม

รุ่งเช้าหลังคืนที่ความจริงแตกออก จวนคหบดีจางไม่ได้เงียบลง กลับเงียบแบบระวังมากขึ้น เหมือนบ้านทั้งหลังเพิ่งรู้ว่ามีงูซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ และตอนนี้ไม่มีใครมั่นใจว่าเหลือกี่ตัว คนรับใช้เดินกันเบากว่าเดิม ไม่กล้าซุบซิบดังเหมือนก่อนหน้า เพราะเมื่อคืนคำสั่งกักภรรยารองและอายัดทรัพย์สินถูกประกาศชัด ผู้จัดการคลังกับหัวหน้าครัวแทบไม่กล้าสบตากัน เหมือนกลัวจะถูกลากไปเป็นคนร่วมผิดโดยไม่ตั้งใจ

เซวียนอิงไม่สนใจบรรยากาศนั้นมากเท่ากับสิ่งที่อยู่ในร่างคหบดีจาง เธอรู้ว่าแม้จับผู้ลงมือได้แล้ว แต่พิษสะสมที่สะกดจังหวะไฟและน้ำในร่างยังค้างอยู่ ถ้าถอนพิษไม่หมด คหบดีจางอาจไม่ตายคืนนี้ แต่ตายอีกเดือนหน้าแบบที่ไม่มีใครเรียกว่าถูกฆ่า และคนที่ขายผงหอมให้ภรรยารองจะยังลอยนวลต่อไป

ห้องคนไข้ถูกเปิดหน้าต่างทุกบานให้ลมพัดผ่าน กลิ่นหอมทุกชนิดถูกยกออกไปหมด เหลือกลิ่นไม้ธรรมดาและกลิ่นยาต้มอ่อน ๆ ที่เซวียนอิงคุมเอง คหบดีจางนอนพิงหมอน สีหน้าดูดีขึ้น แต่ความอ่อนแรงยังชัด เหมือนคนที่ถูกขโมยพลังไปทีละหยดนานเกินไป

ภรรยาหลวงนั่งอยู่มุมห้อง สีหน้าสงบแต่ตาแดงจากอดนอน เธอเอ่ยกับเซวียนอิงด้วยเสียงที่พยายามมั่นคง "หมอหลี่ ต่อให้จับน้องเหมยได้ ท่านพี่จะหายจริงหรือ"

เซวียนอิงก้มศีรษะเล็กน้อย "จะหาย ถ้าถอนพิษสะสมออกอย่างถูกทาง และถ้าไม่ถูกวางซ้ำ"

คหบดีจางหันมามองเธอ "พิษสะสม" เขาทวนคำช้า ๆ เหมือนกำลังเคี้ยวความหมาย "มันทำให้ข้าป่วยเหมือนโรค"

เซวียนอิงพยักหน้า "ใช่" เธอตอบ "พิษชนิดนี้ไม่ได้ฆ่าเร็ว มันทำให้ร่างกายทะเลาะกับตัวเองจนเหมือนเป็นโรค" เธอหยุดนิดหนึ่งแล้วกล่าวต่อ "และเพราะมันทำให้เหมือนโรค มันจึงฆ่าโดยไม่มีหลักฐานฆาตกรรม"

คำว่า "ไม่มีหลักฐานฆาตกรรม" ทำให้ภรรยาหลวงสะดุ้ง เธอมองคหบดีจางเหมือนเพิ่งเห็นภาพว่า หากเขาตายเมื่อคืนที่ผ่านมา คนทั้งเมืองอาจพูดว่าเป็นไข้ประหลาด คนในบ้านอาจร้องไห้และจัดงานศพ ผู้หญิงคนหนึ่งอาจได้กุญแจคลังเงินโดยไม่ต้องมีดหรือเลือดสักหยด

คหบดีจางพูดเสียงต่ำ "อธิบายให้ข้าฟัง"

เซวียนอิงนั่งลงตรงโต๊ะข้างเตียง วางเข็มเงินและถุงตัวอย่างผงหอมไว้บนผ้าขาว เธอเลือกพูดให้เป็นเรื่องที่คนในยุคนี้เข้าใจ แต่ยังคงแก่นของการสืบคดี

"ท่านเจ้าเรือน ร่างกายคนมีไฟและน้ำ" เธอเริ่ม "ไฟคือความร้อนของหัวใจและเลือด น้ำคือความเย็นและของเหลวที่หล่อเลี้ยง หากสมดุล คนจะปกติ ถ้าไฟเกินจะเป็นไข้ ถ้าน้ำเกินจะหนาวสั่น"

คหบดีจางพยักหน้า

เซวียนอิงพูดต่อ "พิษสะสมที่ท่านสูดและกินเข้าไป มันไม่ทำให้ไฟเกินอย่างเดียว และไม่ทำให้น้ำเกินอย่างเดียว มันทำให้ไฟถูกกระตุ้นเป็นช่วง และน้ำถูกกดเป็นช่วง สลับกันเหมือนคนผลักประตูไปมา" เธอชี้ไปที่บันทึกเวลาที่เขียนไว้ "จึงเห็นอาการเป็นเวลา ทุกคืนหนาวก่อนแล้วไข้สูง เช้าลดลง เพราะตอนเช้ากลิ่นจางและร่างได้พัก"

ภรรยาหลวงถามเสียงสั่น "แล้วทำไมมันถึงไม่มีหลักฐาน"

เซวียนอิงมองนางแล้วตอบ "เพราะเมื่อคนตายจากพิษชนิดนี้ เขาไม่ได้ตายด้วยเลือดออกหรือแผล เขาตายด้วยหัวใจที่ล้า ตายด้วยปอดที่ถูกพิษเกาะ ตายด้วยไข้ที่เผาเขาทีละคืน" เธอเว้นจังหวะ "คนเห็นก็พูดว่าเป็นโรค เป็นชะตา เป็นวัย เป็นฤดู ไม่มีใครเรียกว่าถูกฆ่า"

คหบดีจางกำหมัด "แล้วคนขายผงหอมก็พูดว่าเป็นของช่วยหลับ"

เซวียนอิงพยักหน้า "ใช่" เธอพูด "มันคือพิษที่ฆ่าด้วยคำว่าเมตตา"

ความเงียบในห้องหนักขึ้น ภรรยาหลวงหลับตาแน่น เหมือนพยายามไม่ร้องไห้ คหบดีจางหายใจลึกเหมือนกลืนโทสะลงไป

เซวียนอิงพูดต่อก่อนอารมณ์ของบ้านนี้จะล้นจนทำให้คนไข้กลับแย่ "แต่พิษชนิดนี้ แม้ทำให้คนตายเหมือนโรค ก็ยังทิ้งร่องรอย ถ้ารู้จะดู"

คหบดีจางเงยหน้า "ร่องรอยอะไร"

เซวียนอิงหยิบเข็มเงินขึ้น "เข็มเงิน" เธอพูด "เป็นหลักฐานของหมอ" เธอแตะเข็มกับผงหอมอีกครั้งให้เห็นสีหม่น แล้วแตะกับเสมหะที่เธอเก็บจากเมื่อคืนก่อนในถ้วยเล็ก ซึ่งเธอสั่งให้คนเก็บไว้ตามหลักฐาน สีเข็มหม่นใกล้เคียงกัน

"นี่คือร่องรอย" เธอพูด "พิษสะสมจะออกมากับเสมหะ เหงื่อ และปัสสาวะบางส่วน มันไม่หายไปโดยไม่มีร่อง หากเรากักเก็บสิ่งเหล่านี้ไว้ แล้วเปรียบเทียบ จะเห็นว่ามันมาจากที่เดียวกัน"

ภรรยาหลวงถาม "แล้วถ้าคนตายไปแล้ว"

เซวียนอิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างระวัง "ถ้าคนตายไปแล้ว ยังมีวิธี" เธอไม่ได้พูดคำว่าผ่าศพตรง ๆ เพราะในบ้านใหญ่คำนี้อาจเป็นคำต้องห้าม แต่เธอพูดในแบบที่เข้าหูคนมีอำนาจ "สามารถตรวจจากลิ้นและสีเลือดที่ค้าง หรือจากอวัยวะบางส่วน" เธอเว้นจังหวะ "แต่ต้องทำก่อนเน่ามาก"

คหบดีจางมองเธอนานขึ้น เหมือนเห็นว่าหมอหญิงคนนี้ไม่ได้แค่รักษาเขา แต่กำลังบอกว่าถ้าคนมีอำนาจใช้พิษสะสมฆ่าคน เมืองทั้งเมืองก็จะกลายเป็นสุสานที่ไม่มีคนผิด

"หมอหลี่" เขาพูดช้า "พิษแบบนี้มีใช้บ่อยหรือ"

เซวียนอิงไม่โกหก "มี" เธอพูด "เพราะมันปลอดภัยสำหรับคนร้าย" เธอมองเขา "คนตายเหมือนโรค หมอก็ถูกกล่าวว่าไร้ฝีมือ หรือชะตาแรง ไม่มีใครไปตามหาต้นตอ"

ภรรยาหลวงพูดเสียงสั่น "แล้วในเมืองนี้ มีคนตายแบบนี้ไหม"

เซวียนอิงไม่ตอบทันที เธอคิดถึงชาวบ้านที่ซื้อสมุนไพรปลอมแล้วเวียนหัว คิดถึงข่าวลือเรื่องคนป่วยประหลาดที่หมอไม่พบโรค มันเหมือนเงาที่ต่อกันเป็นเส้น เธอจึงตอบอย่างซื่อสัตย์ "ข้ายังไม่รู้จำนวน แต่ข้าสงสัยว่าไม่ได้มีแค่ท่านเจ้าเรือน"

คหบดีจางหายใจหนักขึ้น แต่เซวียนอิงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เขาสงบ "ถ้าท่านอยากเอาผิดคนร้ายภายนอก ท่านต้องหายก่อน" เธอพูด "คนป่วยไม่มีแรงถือดาบ และไม่มีแรงถือหลักฐาน"

คหบดีจางพยักหน้าอย่างฝืน "แล้วเจ้าจะถอนพิษอย่างไร"

เซวียนอิงเริ่มอธิบายแผนการรักษาอย่างชัดเจน "พิษสะสมต้องถอนสามทาง หนึ่ง ระบายพิษออกจากปอด เพราะพิษเข้าทางกลิ่น สอง ขับพิษออกจากเส้นลมปราณหัวใจที่ถูกกดจนไข้ขึ้นลง สาม บำรุงม้ามและไต เพื่อให้ร่างกายมีแรงขับออกเอง" เธอหยิบกระดาษเขียนตำรับยาวกว่าทุกครั้งที่เขียนให้ชาวบ้าน "สามวันแรก ข้าจะให้ยาอ่อน ๆ เน้นเปิดทางขับ ไม่ให้พิษอัดแน่น จากนั้นวันที่สี่ถึงเจ็ด ค่อยเพิ่มยาสลายตะกอน"

ภรรยาหลวงถาม "ต้องฝังเข็มด้วยหรือ"

เซวียนอิงพยักหน้า "ต้อง" เธอพูด "แต่ไม่ปักเพื่อโชว์ฝีมือ ปักเพื่อคุมไม่ให้ไข้พุ่ง และคุมไม่ให้หนาวกัดหัวใจ" เธอหยุดนิดหนึ่ง "และทุกคืนต้องมีคนของท่านเจ้าเรือนเฝ้าห้อง ไม่ให้ใครเข้าไปใส่อะไรอีก"

คหบดีจางหัวเราะเย็น "ข้าไม่คิดว่าในบ้านข้า ต้องเฝ้าห้องเหมือนเฝ้าโกดังทอง"

เซวียนอิงตอบ "ตอนนี้ชีวิตท่านมีค่าเท่าโกดังทอง หรือมากกว่า เพราะโกดังทองเสียไปยังหามาใหม่ได้ แต่ชีวิตเสียไปแล้วหากถูกทำให้เหมือนโรค จะเอาคืนยาก"

คำพูดนั้นทำให้คหบดีจางนิ่งไป แล้วพยักหน้าแรงขึ้นเหมือนรับความจริง

ช่วงสาย ผู้จัดการคลังเข้ามารายงานว่าเหมยซูถูกกักไว้เรียบร้อยและทรัพย์สินถูกอายัด แต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ห้องเย็นลงอีกครั้ง

"ท่านเจ้าเรือน" ผู้จัดการคลังพูด "เมื่อคืนมีคนส่งสารจากร้านยาใหญ่ ขอเข้าเยี่ยมถามอาการ บอกว่าเป็นห่วง"

คหบดีจางหัวเราะเสียงต่ำ "เป็นห่วงหรือกลัวความจริง"

เซวียนอิงมองคหบดีจาง "ท่านอย่าเพิ่งพบเขา" เธอพูด "ให้เขารอ" แล้วเธอเสริมเบา ๆ "คนที่ขายพิษสะสม ย่อมขายเหตุผลด้วย เขาจะมีคำอธิบายที่ฟังเหมือนเมตตา"

คหบดีจางพยักหน้า เขาหันไปสั่ง "อย่าให้เข้ามาในเรือนในสุด ให้รอที่ศาลารับแขก"

ผู้จัดการคลังรับคำสั่งแล้วถอยออกไป

เมื่อคนในห้องเหลือแค่เซวียนอิง ภรรยาหลวง และคหบดีจาง เซวียนอิงจึงพูดสิ่งที่เธอเก็บไว้เพื่อไม่ให้คนอื่นได้ยิน "ท่านเจ้าเรือน พิษสะสมนี้ไม่ได้ถูกทำมาเพื่อฆ่าท่านอย่างเดียว"

คหบดีจางหรี่ตา "เจ้าหมายถึง"

"มันถูกทำมาเพื่อฆ่าแบบที่ไม่ถูกนับเป็นฆาตกรรม" เซวียนอิงตอบ "ถ้าวันหนึ่งท่านตาย คนภายนอกจะไม่ต้องรับผิด คนในบ้านจะจัดการกันเอง แล้วเครือข่ายที่ขายผงหอมก็จะยังอยู่"

ภรรยาหลวงเสียงแผ่ว "แล้วเราจะเอาผิดได้อย่างไร"

เซวียนอิงตอบ "ต้องเก็บหลักฐานเป็นชั้น" เธอชี้ถุงผงหอม "หนึ่ง ของกลาง สอง บันทึกเวลาอาการ สาม ผลตรวจจากเสมหะและปัสสาวะที่แสดงพิษ" เธอหยุดนิดหนึ่ง "และสี่ คำสารภาพของภรรยารองว่าได้ผงจากร้านยาใหญ่"

คหบดีจางพยักหน้า "ข้าจะให้คนเขียนคำรับสารภาพให้ลงตรามือ"

เซวียนอิงพูด "ดี" เธอเสริม "และห้ามให้ใครจากร้านยาเข้าพบนางก่อนทำเอกสารเสร็จ"

คหบดีจางมองเธออย่างชื่นชมปนหนาว "เจ้ารอบคอบเหมือนคนทำศึก"

เซวียนอิงตอบนิ่ง "เพราะข้ากำลังทำศึกกับพิษที่ปลอมตัวเป็นโรค"

พอตกบ่าย เซวียนอิงเริ่มให้ยาชุดแรกตามแผน เธอต้มยาเองในครัวเล็กที่จัดให้โดยเฉพาะ ไม่ให้คนครัวจวนแตะ เธอเลือกสมุนไพรที่เปิดทางระบาย เช่น ช่วยให้เสมหะออก ช่วยให้เหงื่อออกอย่างพอดี และช่วยให้ปัสสาวะใสขึ้นโดยไม่ทำให้ร่างช็อก เธอให้คหบดีจางดื่มทีละอึก แล้วจับชีพจรทันที

ชีพจรตอบรับดีขึ้นเล็กน้อย เหมือนร่างกายเริ่มเข้าใจว่าศัตรูตัวจริงถูกตัดจากการเข้าห้องแล้ว และกำลังได้รับการช่วยให้ขับมันออก

ในหัวของเธอ ระบบโอสถบัญชาชะตาปรากฏข้อความสั้น ๆ เหมือนย้ำแก่นคดี

"คดีไข้ประหลาด ความจริงพิษสะสมทำให้ตายเหมือนโรค"

"ความคืบหน้า เก็บหลักฐานสำคัญเพิ่ม"

"คำเตือน ผู้บงการภายนอกจะพยายามทำให้หลักฐานหายหรือถูกบิด"

เซวียนอิงมองคหบดีจางที่ดื่มยาแล้วเอนตัวพัก เธอมองภรรยาหลวงที่นั่งเฝ้าอย่างเงียบ และคิดถึงคนในเมืองที่อาจตายไปแล้วโดยไม่มีใครรู้ว่าถูกฆ่า

พิษสะสมทำให้โลกนี้ป่วยแบบเงียบที่สุด เพราะมันไม่ได้ฆ่าคนด้วยเสียงดัง มันฆ่าด้วยคำว่า "เป็นโรค" แล้วปล่อยให้คนร้ายเดินออกจากงานศพอย่างสุภาพ

เซวียนอิงกำเข็มเงินแน่นในมือ เธอรู้ว่าหน้าที่ของหมอในคดีนี้ไม่ใช่แค่ทำให้คหบดีจางรอด แต่ต้องทำให้เมืองหลินอันเริ่มแยกให้ออกว่า ใครตายเพราะโรค และใครตายเพราะคน

และเมื่อเธอเริ่มทำให้คนเห็นความต่างนั้น ศัตรูที่อยู่ข้างนอกจะไม่รอให้เธอเก็บหลักฐานครบอีกต่อไป

เพราะหลักฐานของพิษสะสม ไม่ได้อยู่ในเลือดอย่างเดียว

มันอยู่ในความจริงที่เริ่มมีคนกล้าพูดออกมาด้วย