Share

ตอน 5 ยาที่ไม่มีในตำรา

last update publish date: 2026-08-02 09:52:57

ตอน 5 ยาที่ไม่มีในตำรา

ค่ำลงอีกครั้งเหนือเมืองหลินอัน ท้องฟ้าสีเทาหม่นเหมือนหมึกที่ถูกเจือจางจนไร้ประกาย ลมหนาวพัดลอดรอยไม้ของโรงหมอหลี่เข้ามาเป็นระยะ กลิ่นสมุนไพรอุ่น ๆ จากหม้อยายังคงลอยอยู่ แต่คืนนี้กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นที่ให้ความสบายใจเหมือนปกติ มันเป็นกลิ่นของการตัดสินใจ

เซวียนอิงยืนอยู่หน้าชั้นลิ้นชักยา ดวงตาเธอไล่ผ่านตัวอักษรที่เขียนบนป้ายไม้เล็ก ๆ ทีละช่อง เหมือนกำลังอ่านหนังสือเงียบ ๆ ที่ไม่มีเล่มให้เปิด เธอหยิบลิ้นชักหนึ่งออกมา ดูเนื้อยาด้านใน แล้วใส่กลับ เหมือนลังเล แต่แท้จริงกำลังคำนวณความเสี่ยงทุกเส้นทาง

หลังม่านด้านใน ซือจิ่วนั่งพิงหมอน ใบหน้าซีดแต่ไม่เหมือนคนใกล้ตายเหมือนคืนแรก เขาเริ่มพูดได้ยาวขึ้น เริ่มกลืนอาหารอ่อน ๆ ได้บ้าง ทว่าในส่วนลึกของร่างกาย พิษยังเหมือนตะกอนที่นอนก้น หากกวนผิดจังหวะ มันจะลอยขึ้นมาปิดลมหายใจอีกครั้ง

กวานซงปิดประตูหน้าร้านแน่น ตรวจกลอนสามครั้งเหมือนกลัวว่าจะพลาดเพียงครั้งเดียว เขาเดินกลับมาหาเซวียนอิง กระซิบ "วันนี้ไม่มีใครมาเคาะ แต่ข้ารู้สึกเหมือนมีคนยืนดูอยู่ปลายตรอก"

เซวียนอิงพยักหน้า "เขารอให้สมาคมกลับมา" เธอตอบ "หรือรอให้ซือจิ่วตายเองจากพิษที่ค้างอยู่"

กวานซงเม้มปาก "ถ้าอย่างนั้นเราต้องรีบย้ายเขาคืนนี้"

เซวียนอิงมองไปทางม่าน "ย้ายได้" เธอพูด "แต่ก่อนย้าย ข้าต้องทำให้ร่างเขาทนการเคลื่อนตัวได้ ถ้าเขาไอเลือดกลางทาง ต่อให้หลบสมาคมได้ก็หนีความตายไม่พ้น"

กวานซงถอนลมหายใจยาว "ข้าฟังคำสั่ง"

เซวียนอิงเดินเข้าไปด้านใน ปิดม่านให้แน่น แล้วนั่งลงข้างเตียงซือจิ่ว เธอจับชีพจรเขาด้วยสองนิ้วตามปกติ ก่อนจะใช้สกิลจับชีพจรลึกที่ระบบปลดล็อกให้ ชีพจรของเขาเหมือนสายน้ำที่มีชั้นความลึกหลายระดับ ชั้นบนสุดยังสั่นไหวผิดธรรมชาติ เป็นผลจากพิษเย็นและแร่โลหะที่เคยกดหัวใจ ชั้นถัดลงมาเป็นชีพจรแท้ที่เริ่มกลับมา แต่ยังมีช่วงหนึ่งเหมือนถูกก้อนหินทับไว้ตรงกลางอก

เซวียนอิงหลับตาเล็กน้อย ฟังจังหวะนั้นอย่างละเอียด แล้วพึมพำ "พิษไม่ได้อยู่ชั้นเดียว"

ซือจิ่วมองเธอ "เจ้าได้ยินอะไรจากชีพจรข้า"

"ข้าได้ยินว่าพิษถูกวางเป็นชั้น" เซวียนอิงตอบ "ชั้นแรกทำให้หัวใจช้าจนดูเหมือนตาย ชั้นที่สองเกาะในทรวงอก ทำให้หายใจติดขัด ชั้นที่สามซ่อนในกระเพาะและเลือด ถ้าเจ้ากินอะไรผิดนิดเดียวมันจะย้อนขึ้นมา"

ซือจิ่วหน้าตึง "เข็มดำทำได้ขนาดนี้"

เซวียนอิงส่ายหน้า "ไม่ใช่เข็มอย่างเดียว" เธอหันไปหยิบขวดหลักฐานสมุนไพรปลอมที่เก็บไว้ "พวกเขาใช้หลายมือ เข็มปิดลมปราณ เม็ดยาพิษกดชีพจร และสมุนไพรปลอมเพื่อฆ่าซ้ำให้แน่"

ซือจิ่วหลับตาแน่น "พวกเขาต้องการให้ข้าหายไปจริง ๆ"

"ใช่" เซวียนอิงตอบ "และคืนนี้ ข้าต้องดึงพิษออกทีละชั้น ไม่อย่างนั้น ต่อให้เจ้าหนีได้ เจ้าก็จะตายในที่ซ่อน"

กวานซงที่ยืนอยู่ใกล้ม่านขยับเข้ามา "แต่ตำราแก้พิษของตระกูลหลี่ไม่สมบูรณ์ คุณหนูจะใช้อะไร"

เซวียนอิงมองเขาอย่างนิ่ง "ตำราไม่สมบูรณ์ แต่หลักการยังอยู่" เธอชี้ไปที่หน้าอกซือจิ่ว "พิษเย็นกดหัวใจ ต้องอุ่น" เธอชี้ไปที่ลำคอ "พิษเกาะทรวงอก ต้องเปิด" เธอชี้ลงไปที่ท้อง "พิษซ่อนในกระเพาะ ต้องขับออก แต่ห้ามไล่รวดเดียว เพราะจะพาพิษเข้าหัวใจ"

กวานซงขมวดคิ้ว "เหมือนดึงหอกออกจากแผลทีละช่วง"

เซวียนอิงพยักหน้า "ใช่ และหอกนี้มีเงื่อน" เธอพูดช้า ๆ "ข้าจะทำตำรับที่ไม่มีในตำรา"

ซือจิ่วลืมตา "ตำรับใหม่"

"ประยุกต์" เซวียนอิงแก้คำ "ตำราสอนชื่อสมุนไพร แต่ไม่ได้สอนว่าคนจะถูกฆ่าอย่างไรในยุคที่สมุนไพรปลอมเต็มตลาด และมือสังหารรู้วิชาเข็ม"

เธอลุกขึ้นไปยังโต๊ะยา หยิบสมุนไพรออกมาเรียงบนผ้าขาวอย่างเป็นระเบียบ รากขิงแก่แห้งที่เผ็ดอุ่น ชิ้นอบเชยที่มีกลิ่นหวานร้อน หวงฉีสำหรับประคองชี่และยกพลัง หวงเหลียนและหวงฉินสำหรับกดพิษที่ลาม ชวนซินเหลียนช่วยขับพิษจากเลือด และถ่านไม้ไผ่บดละเอียดสำหรับดูดซับพิษในกระเพาะ

แต่สิ่งที่ทำให้กวานซงชะงักคือ เธอหยิบของอีกอย่างออกมา เป็นเมล็ดสีดำเล็ก ๆ ห่อในกระดาษขาว เขาไม่เคยเห็นเธอใช้มาก่อน

กวานซงถาม "นั่นคืออะไร"

เซวียนอิงตอบ "เมล็ดหงจื่อที่คั่วจนหอม" เธอพูด "ช่วยให้พิษเคลื่อนตัวออก ไม่ติดค้าง แต่ต้องใช้ในปริมาณพอดี ไม่อย่างนั้นจะกระตุ้นเกิน"

กวานซงอึ้ง "ทำไมข้าไม่เคยเห็นในตำรับของท่านพ่อเจ้า"

เซวียนอิงไม่ตอบตรง เธอเอ่ยเพียง "เพราะมันไม่ใช่ตำรับของตระกูลสำหรับรักษาคนทั่วไป" เธอหยุดชั่วครู่ "มันเป็นสิ่งที่ข้าเรียนรู้จากการต้องเอาตัวรอด"

คำตอบนั้นทำให้กวานซงเงียบ เขาเริ่มเข้าใจว่า เด็กสาวคนนี้ไม่ได้เติบโตมาในความปลอดภัย เธอเติบโตมาในความกดดันที่ทำให้ต้องเก็บความรู้บางอย่างไว้ลึกเหมือนยาพิษที่ซ่อนไว้ในหีบ

เซวียนอิงแบ่งสมุนไพรเป็นสามถ้วยเล็ก ๆ วางเรียงเหมือนตั้งกระบวนทัพ

"ชั้นแรก" เธอพูด "อุ่นหัวใจและเปิดลมปราณกลาง" เธอหยิบขิงแก่กับอบเชย แล้วเติมหวงฉีเล็กน้อย "ไม่ใช่ให้ร้อนจนเหงื่อท่วม แต่ให้หัวใจมีแรงต้านพิษ"

"ชั้นที่สอง" เธอวางหวงเหลียน หวงฉิน และชวนซินเหลียน "กดพิษที่เกาะทรวงอก แล้วค่อย ๆ ไล่มันลง" เธอหยิบสมุนไพรที่มีกลิ่นขมฉุนขึ้นมาดมเหมือนตรวจความแท้

"ชั้นที่สาม" เธอวางถ่านไม้ไผ่บดกับเมล็ดหงจื่อคั่ว "ดูดซับพิษในกระเพาะ แล้วผลักมันออกทางลำไส้"

กวานซงถาม "ถ้าดึงพิษลง แล้วพิษไม่ออกล่ะ"

เซวียนอิงตอบ "ออก" เธอพูดสั้น แต่แววตาไม่สั้น "เพราะข้าจะเปิดทางให้มันออก"

เธอหยิบเข็มฝังเข็มขึ้นมา ชุดเข็มคืนนี้ต่างจากคืนแรก เธอเลือกเข็มบางยาวกว่าปกติ แต่ไม่ยาวจนเสี่ยง เธอใช้สกิลจับชีพจรลึกอีกครั้งเพื่อหา "จุดคุมพิษ" ที่พิษเกาะแน่นที่สุด แล้วบอกกวานซงให้ช่วยพยุงซือจิ่วนั่งในท่าที่ไหล่เปิด

"คืนนี้เจ็บ" เซวียนอิงบอกซือจิ่ว "แต่เจ้าต้องทน"

ซือจิ่วพยักหน้า "ข้าทนได้" เขาหยุดนิดหนึ่งแล้วถาม "เจ้าจะไม่กลัวหรือ ถ้าข้าตายบนมือเจ้า"

เซวียนอิงมองเขาตรง ๆ "ข้ากลัว" เธอพูดตามจริง "แต่ข้ากลัวมากกว่า ถ้าข้าปล่อยให้เจ้าตายเพราะความกลัวของข้า"

เธอเริ่มปักเข็ม จุดแรกเน่ยกวนเพื่อเปิดทางหัวใจและลดอาการแน่นอก จุดที่สองถานจงกลางอกเพื่อคลายการกด ช่วยให้หายใจโล่ง จุดที่สามจูซานหลี่เพื่อเสริมชี่และช่วยให้กระเพาะทำงาน จุดที่สี่ซานอินเจียวเพื่อขับพิษผ่านเลือดและน้ำในร่าง เธอปักทีละเล่มด้วยความนิ่งเหมือนกำลังเย็บแผลที่มองไม่เห็น

เมื่อเข็มลงครบ เธอวางมือที่ข้อมือซือจิ่ว ฟังชีพจรอีกครั้ง แล้วค่อย ๆ หมุนเข็มที่ถานจงเพียงเล็กน้อย

ซือจิ่วสะดุ้ง ไอแรงจนไหล่สั่น เสียงไอเหมือนจะฉีกทรวงอก กวานซงรีบจับไหล่เขาไว้

เซวียนอิงยกมือห้าม "ปล่อยให้เขาไอ" เธอสั่ง "อย่ากดอกเขา"

ซือจิ่วไออีกครั้ง และครั้งนี้มีเสมหะสีเข้มปนเขียวเล็กน้อยออกมา กลิ่นขมเหมือนโลหะกับสมุนไพรเย็นผสมกัน เซวียนอิงมองอย่างตั้งใจ ไม่รังเกียจ เธออ่านมันเหมือนอ่านจดหมายลับ

"นี่คือชั้นทรวงอกเริ่มหลุด" เธอพูดกับกวานซง "พิษที่เกาะอยู่กำลังออก"

กวานซงหน้าเคร่ง "เขาจะหายใจดีขึ้นหรือ"

เซวียนอิงจับชีพจร "ดีขึ้นนิดหนึ่ง แต่ยังไม่พอ" เธอหยิบถ้วยยาชั้นแรกที่อุ่นหัวใจ ให้กวานซงช่วยประคองให้ซือจิ่วดื่มทีละอึก

ซือจิ่วดื่มแล้วหน้าผากมีเหงื่อซึมบาง ๆ ไม่มากเกินไป เหงื่อมีกลิ่นแปลกเล็กน้อยเหมือนเหงื่อคนป่วยทั่วไปผสมกลิ่นโลหะจาง ๆ เซวียนอิงใช้ผ้าซับเหงื่อและเฝ้าดูสีริมฝีปาก สีม่วงคล้ำลดลงอีกนิด

ในหัวของเธอ ระบบโอสถบัญชาชะตาปรากฏข้อความสั้น ๆ

"ประเมิน การดึงพิษชั้นหนึ่ง สำเร็จ"

เซวียนอิงไม่ให้ใจลอย เธอรู้ว่าความยากอยู่ที่การเปลี่ยนชั้น หากรีบเกิน พิษจะย้อนขึ้น หากช้าเกิน สมาคมจะกลับมา

เธอรอให้เวลาผ่านไปตามจังหวะชีพจร แล้วเริ่มชั้นที่สอง เธอให้ซือจิ่วดื่มยาขมที่กดพิษทรวงอก น้ำยามีรสขมจัดจนซือจิ่วหน้าบิด แต่เขาฝืนกลืน

เซวียนอิงพูด "ขมวันนี้ เพื่อไม่ให้เจ็บพรุ่งนี้"

ซือจิ่วหัวเราะแหบ ๆ ทั้งที่ยังปวด "เจ้าพูดเหมือนคนเคยบังคับคนกินยาขมบ่อย"

เซวียนอิงไม่ได้หัวเราะตอบ เธอเพียงหมุนเข็มที่เฟิงหลงเล็กน้อย แล้วกดจุดข้างกระดูกสันอกเพื่อช่วยขับเสมหะพิษ

ไม่นาน ซือจิ่วเริ่มรู้สึกคลื่นไส้ ร่างกายงอไปข้างหน้า เซวียนอิงเตรียมภาชนะไว้แล้ว เธอพูดชัด "อย่ากลั้น ปล่อยออกมา"

ซือจิ่วอาเจียนออกมาเป็นน้ำสีเข้มกว่าก่อน มีเศษเหมือนผงละเอียดปนอยู่ กลิ่นโลหะชัดขึ้นกว่าทุกครั้ง กวานซงหน้าซีด แต่เซวียนอิงกลับนิ่งกว่าเดิม เธอใช้เข็มเงินแตะน้ำอาเจียน สีเข็มหม่นดำขึ้นทันที

"นี่คือชั้นพิษที่ถูกยัดเข้าปาก" เธอพึมพำ "มันเริ่มออกแล้ว"

กวานซงถาม "แล้วชั้นสุดท้าย"

เซวียนอิงเงยหน้า "ชั้นสุดท้ายอันตรายที่สุด เพราะอยู่ในกระเพาะและเลือด" เธอถอนเข็มบางเล่มออกเพื่อไม่ให้ร่างกายถูกกระตุ้นเกิน แล้วปักเข็มใหม่ที่จุดกวนหยวนใต้สะดือเล็กน้อยเพื่อช่วยให้พลังลง ไม่ให้ลอยขึ้นหัวใจ

เธอหยิบถ้วยยาชั้นสาม ซึ่งมีถ่านไม้ไผ่บดผสมกับเมล็ดหงจื่อคั่วและสมุนไพรขับออกเล็กน้อย สีของมันคล้ำเหมือนหมึกแต่กลิ่นหอมคั่วแทรกอยู่

กวานซงมองถ้วยนั้นเหมือนมองสิ่งที่ไม่มีในโลกหมอปกติ "นี่จะช่วยจริงหรือ"

เซวียนอิงตอบ "ถ่านดูดพิษ เมล็ดหงจื่อผลักพิษออก" เธอเว้นจังหวะ "แต่ต้องตามด้วยการเปิดทางออก"

เธอหันไปสั่งกวานซง "ต้มน้ำเกลืออุ่นอ่อน ๆ เตรียมไว้ ถ้าเขาหน้ามืดให้หยุดทันที"

กวานซงรีบทำตาม

ซือจิ่วรับถ้วยยาชั้นสาม มือยังสั่น แต่เขาดื่มช้า ๆ อย่างเชื่อใจ เขากลืนไปได้ครึ่งถ้วยก็เริ่มเหงื่อออกมากขึ้น หน้าซีดลงชั่วครู่

เซวียนอิงจับชีพจรลึกทันที ชีพจรแท้สั่น แต่ไม่ดับ เธอรู้ว่าพิษกำลังเคลื่อนตัวลงจริง เธอค่อย ๆ กดจุดที่ข้อมือและข้อเท้าเพื่อช่วยให้การไหลเวียนลงล่าง จากนั้นให้ซือจิ่วนอนตะแคงและหายใจลึก ๆ

ผ่านไปไม่นาน เสียงท้องของซือจิ่วดังครืดเหมือนน้ำไหลในท่อที่ตันแล้วเริ่มโล่ง เขาหน้าบิดเพราะปวดบิดท้อง

กวานซงตกใจ "เขาเป็นอะไร"

เซวียนอิงตอบทันที "พิษกำลังถูกผลักออก" เธอชี้ไปที่หม้อเล็กข้างเตียง "ยกเขาไปกระโถน"

ซือจิ่วฝืนลุก เขาเดินไม่ได้ดีนัก กวานซงต้องพยุงไป เมื่อลงนั่งได้ ซือจิ่วร้องครางเบา ๆ แล้วถ่ายออกมาเป็นของเหลวสีเข้ม มีกลิ่นฉุนเหมือนโลหะและของค้างในกระเพาะที่ถูกปิดไว้นาน เซวียนอิงไม่ถอย เธอรอให้จังหวะเสร็จ แล้วเอาเข็มเงินแตะตรวจอีกครั้ง สีเข็มหม่นแต่ไม่ดำจัดเหมือนก่อนหน้า

เธอถอนลมหายใจยาวเหมือนยกหินออกจากอกตัวเอง "พิษชั้นล่างออกแล้วส่วนหนึ่ง"

ซือจิ่วทรุดพิงกวานซง หอบ "ข้าเหมือนถูกลอกผิวออกทีละชั้น"

เซวียนอิงพยักหน้า "ใช่" เธอพูด "พิษถูกวางให้ตายทีละชั้น ข้าก็ดึงออกทีละชั้น"

กวานซงถาม "แล้วพอหรือยัง"

เซวียนอิงจับชีพจรลึกอีกครั้ง คราวนี้ชีพจรแท้ชัดขึ้นกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ชั้นชีพจรลวงยังมี แต่เหมือนหมอกที่บางลงมาก เธอมองสีหน้าและริมฝีปากของซือจิ่ว สีม่วงคล้ำเกือบหาย เหลือเพียงซีดธรรมดาของคนอ่อนแรง

"ยังไม่หมด" เธอตอบตามจริง "แต่พอให้ย้ายได้ และพอให้เขาพูดได้โดยไม่ทรุด"

ซือจิ่วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาเขาเหมือนมีน้ำตาแต่ไม่ไหล "เจ้าทำยาที่ไม่มีในตำราเพื่อข้า"

เซวียนอิงส่ายหน้า "ข้าทำเพื่อศีลแพทย์" เธอพูด "และเพื่อไม่ให้คนพวกนั้นชนะด้วยวิธีสกปรก"

ทันใดนั้น ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นในหัวเธออีกครั้ง ชัดเจนและหนักแน่น

"สกิลจับชีพจรลึกขั้นต้น เชี่ยวชาญเพิ่ม"

"รางวัล คะแนนระบบ เพิ่ม 5"

"เตือน การดึงพิษทีละชั้นสำเร็จ แต่ศัตรูยังไม่ถอนตัว"

เซวียนอิงรับรู้แล้วปล่อยผ่าน เธอไม่ยิ้มให้รางวัล เพราะรางวัลที่แท้จริงคือชีพจรที่ยังเต้น

กวานซงยกผ้าห่มคลุมซือจิ่วให้แน่น "คืนนี้เราย้ายไปไหน"

เซวียนอิงมองไปนอกหน้าต่าง หมอกค่ำเริ่มหนาขึ้นอีกครั้ง เหมือนเมืองตั้งใจช่วยซ่อนคนหนี "ไปที่ศาลเจ้าหลังเขา" เธอพูด "มีห้องเก็บของเก่า ไม่มีคนเฝ้ายามค่ำ และอยู่ไกลจากสายตาสมาคม"

กวานซงพยักหน้า "ข้ารู้ทางลัด"

เซวียนอิงลุกขึ้นเก็บเข็มอย่างระมัดระวัง เช็ดปลายเข็มทุกเล่มเหมือนล้างบาปที่อาจติดมา เธอเก็บถ้วยยาและหลักฐานสมุนไพรปลอมใส่ห่อผ้าอีกชั้น จัดของให้พร้อมสำหรับการย้าย ทั้งยาประคอง ทั้งยาขับพิษต่อเนื่อง และผ้าสะอาดสำหรับรองรับอาการฉุกเฉิน

ก่อนออกเดิน เธอหยุดข้างเตียงอีกครั้ง จับชีพจรซือจิ่วเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อยืนยัน จังหวะชีพจรแท้ตอบสนองเหมือนจับมือกลับมาเบา ๆ

เซวียนอิงกระซิบกับตัวเอง "หนึ่งวัน" เธอนึกถึงคำขู่ของหมอหวังเหวิน "พวกเขาให้ข้าแค่หนึ่งวัน แต่ข้าทำให้คนไข้มีชีวิตได้ในหนึ่งคืน"

กวานซงแบกซือจิ่วขึ้นหลังอีกครั้ง คราวนี้ซือจิ่วไม่หมดสติ เขายังรู้สึกตัวพอจะเกาะไหล่กวานซงไว้แน่น

ซือจิ่วพูดแผ่วข้างหูเซวียนอิงก่อนออกจากห้อง "เจ้ารู้ไหม ว่าการทำให้ข้ารอด จะทำให้คนจำนวนหนึ่งเดือดร้อน"

เซวียนอิงมองเขา "คนจำนวนหนึ่งที่เดือดร้อน เพราะความจริงโผล่ขึ้นมา" เธอพูด "สมควรเดือดร้อน"

เธอเดินไปเปิดประตูหลังร้านอย่างช้า ๆ ลมหนาวพุ่งเข้ามา พัดกลิ่นสมุนไพรให้กระจาย เหมือนโรงหมอกำลังลบกลิ่นของคดีออกจากตัวเอง

ทั้งสามคนก้าวออกสู่ความมืดของตรอกหลังบ้าน เงาของพวกเขายาวบนพื้นหินเหมือนเส้นลายมือของชะตา เซวียนอิงหันกลับไปมองโรงหมอหลี่อีกครั้ง เธอรู้ว่าพรุ่งนี้สมาคมอาจกลับมาพร้อมคนตรวจเต็มรูปแบบ อาจยึดใบอนุญาต อาจปิดประตูโรงหมอ และอาจประกาศให้ตระกูลหลี่เป็นภัยอีกครั้ง

แต่คืนนี้เธอได้ทำสิ่งหนึ่งที่สำคัญกว่าใบอนุญาต

เธอได้พิสูจน์ว่า แม้ตำราจะไม่บอกชื่อยาทุกชนิด แม้โลกจะเปลี่ยนจนมีพิษใหม่ วิธีฆ่าใหม่ และอำนาจใหม่ หมอก็ยังสามารถประยุกต์ ใช้หลักการ ใช้สติ และใช้ศีลแพทย์

ดึงพิษออกทีละชั้น เหมือนดึงความจริงขึ้นทีละชั้นเช่นกัน

และตราบใดที่ชีพจรยังเต้น ตราบใดที่คนไข้ยังหายใจ คดีนี้ก็ยังไม่ถูกปิด แม้ใครจะพยายามปิดทั้งเมืองก็ตาม

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลก

    ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับ

    ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 86 ศาลาเหนือ

    ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปาก

    ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น

    ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวง

    ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status