เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 32 ชีพจรที่ยังมี
วันที่เผยแพร่:
2026-08-08 05:44:15ตอนที่ 32 ชีพจรที่ยังมี
ภายในโรงเตี๊ยมซิงฝูยังคงเงียบงันราวกับเวลาหยุดเดิน
เมื่อครู่ทุกคนเห็นชายที่ถูกประกาศว่าตายกลับมาหายใจอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าพูดเสียงดัง เหมือนกลัวว่าหากขยับมากเกินไป ชีวิตที่เพิ่งกลับมาจะหายไปอีก
ชายคนนั้นยังนอนอยู่บนพื้นไม้ ลมหายใจยังหนักและไม่สม่ำเสมอ หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงเหมือนคนที่เพิ่งหนีจากความตาย
เถาอาเจี่ยยังยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ นางมองมือของชายที่เพิ่งกระตุกเมื่อครู่เหมือนยังไม่อยากเชื่อ
"เขาฟื้นจริง ๆ"
นางพึมพำ
ฝูงชนด้านหลังเริ่มกระซิบกันอีกครั้ง
"หมอหลี่ช่วยศพ"
"ไม่ใช่ศพ"
"เขายังมีชีวิต"
หมอจางยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของเขายังคงซีด เขามองชายที่ฟื้นขึ้นมาแล้วก็หันมองหลี่เซวียนอิง
ในแววตานั้นมีทั้งความตกใจและความไม่เชื่อ
หลี่เซวียนอิงไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น
นางคุกเข่าลงอีกครั้ง มือแตะข้อมือชายคนนั้นอย่างมั่นคง
ชีพจรยังเบา
แต่มันอยู่ตรงนั้น
ไม่ใช่ความรู้สึกผิดพลาด
ไม่ใช่ภาพลวง
ชีพจรยังมีอยู่จริง
ชายที่ฟื้นขึ้นมาพยายามขยับตัวเล็กน้อย แต่หลี่เซวียนอิงกดไหล่เขาเบา
"อย่าขยับ"
เสียงของนางสงบแต่หนักแน่น
ชายคนนั้นพยายามหายใจให้เป็นจังหวะ เขากระพริบตาหลายครั้งก่อนจะมองรอบตัว
เมื่อเห็นฝูงชนมากมาย เขาก็ถามด้วยเสียงแหบ
"เกิดอะไรขึ้น"
เถาอาเจี่ยตอบทันที
"เจ้าล้มลงกลางโรงเตี๊ยม"
"หมอบอกว่าเจ้าตาย"
คำพูดนั้นทำให้ชายคนนั้นนิ่งไป
เขามองหลี่เซวียนอิง
"แล้วข้า"
หลี่เซวียนอิงตอบ
"เจ้าถูกทำให้เหมือนตาย"
เสียงฮือดังขึ้นในฝูงชนอีกครั้ง
เจ้าของโรงเตี๊ยมยืนตัวแข็ง
"เหมือนตาย"
เขากลืนน้ำลาย
"หมายความว่าอย่างไร"
หลี่เซวียนอิงยังคงจับชีพจร
นางพูดช้า ๆ
"ชีพจรของเขาช้าลงมาก"
"ลมหายใจตื้น"
"จนดูเหมือนคนตาย"
หมอจางขมวดคิ้ว
"ข้าไม่พบชีพจรเลย"
หลี่เซวียนอิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
"เพราะมันอ่อนเกินไป"
นางกดนิ้วลงบนจุดหนึ่งที่ข้อมือชายคนนั้น
"ต้องจับตรงนี้"
หมอจางมองตาม
เขาลองจับชีพจรตามที่นางชี้
ผ่านไปครู่หนึ่ง
สีหน้าของเขาเปลี่ยน
"ยังมีจริง"
เถาอาเจี่ยพูดเสียงเบา
"หมอจางก็พบแล้ว"
หมอจางถอนมือช้า ๆ
เขาไม่พูดอะไร
แต่สายตาที่มองหลี่เซวียนอิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ชายที่ฟื้นขึ้นมาหายใจลึกอีกครั้ง
จากนั้นเขาพูด
"ข้าจำได้"
ทุกคนเงียบทันที
ชายคนนั้นขมวดคิ้วเหมือนกำลังรวบรวมความทรงจำ
"ข้าดื่มเหล้า"
"แล้วรู้สึกมึน"
"หลังจากนั้นก็เหมือนทั้งโลกมืดลง"
เถาอาเจี่ยถาม
"เจ้ากินอะไรอีกหรือ"
ชายคนนั้นส่ายหัว
"แค่เหล้า"
หลี่เซวียนอิงหันไปมองโต๊ะใกล้ ๆ
บนโต๊ะมีถ้วยเหล้าหนึ่งใบ
และจานอาหารที่กินไปครึ่งหนึ่ง
นางลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะนั้น
เถาอาเจี่ยตามไป
"คุณหนู คิดว่าเป็นพิษหรือ"
หลี่เซวียนอิงไม่ได้ตอบทันที
นางหยิบถ้วยเหล้าขึ้นมาแล้วดมเบา ๆ
กลิ่นเหล้ายังคงปกติ
แต่มีบางอย่างจาง ๆ ซ่อนอยู่
กลิ่นขมเล็กน้อย
เถาอาเจี่ยถาม
"มีกลิ่นอะไรหรือ"
หลี่เซวียนอิงวางถ้วยลง
"อาจมีบางอย่างผสม"
เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบพูด
"ไม่ใช่เหล้าข้าแน่นอน"
"ข้าขายเหล้ามาหลายปี"
เถาอาเจี่ยพึมพำ
"ถ้าไม่ใช่เหล้า ก็อาจเป็นคนที่ใส่อะไรลงไป"
คำพูดนั้นทำให้ฝูงชนเริ่มกระซิบอีกครั้ง
ชายที่ฟื้นขึ้นมามองถ้วยเหล้า
สีหน้าของเขาเริ่มตึง
"ข้าไม่ได้ดื่มคนเดียว"
ทุกคนหันไปมองทันที
เถาอาเจี่ยถาม
"มีใครอยู่กับเจ้าหรือ"
ชายคนนั้นพยักหน้า
"ชายคนหนึ่ง"
"เขานั่งตรงนี้"
เขาชี้ไปยังเก้าอี้อีกตัว
เก้าอี้ว่างเปล่า
หลี่เซวียนอิงถาม
"เขาอยู่ไหน"
ชายคนนั้นส่ายหัว
"ข้าไม่รู้"
"ก่อนข้าหมดสติ เขายังอยู่"
เจ้าของโรงเตี๊ยมหน้าซีด
"ข้าไม่เห็นเขาออกไป"
หลี่เซวียนอิงหรี่ตาเล็กน้อย
นางหันไปมองพื้นรอบโต๊ะ
มีรอยน้ำเหล้าหกเล็กน้อย
และรอยรองเท้าบนพื้นไม้
ในขณะนั้น เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวของนาง
ภารกิจคดีเปิดใช้งาน
ตรวจสอบเหตุการณ์วางยาที่โรงเตี๊ยม
เงื่อนไข
ค้นหาผู้วางยา
เปิดเผยความจริงของเหตุการณ์
รางวัล
คะแแนนระบบ 60
ปลดล็อกทักษะนิติเวชขั้นต้น
บทลงโทษหากล้มเหลว
ผู้ร้ายหลบหนี
หลี่เซวียนอิงมองข้อความนั้นครู่หนึ่ง
จากนั้นนางก็หันกลับมาหาชายที่ฟื้นขึ้นมา
"เจ้าชื่ออะไร"
ชายคนนั้นตอบ
"ข้าชื่อหลินเฉิง"
"เป็นพ่อค้าผ้า"
หลี่เซวียนอิงถามต่อ
"เจ้ารู้จักชายที่นั่งกับเจ้าหรือ"
หลินเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"เขาบอกว่าเป็นพ่อค้าเหมือนกัน"
"แต่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน"
เถาอาเจี่ยพึมพำ
"พ่อค้าปริศนา"
หลี่เซวียนอิงถามอีก
"เขาชวนเจ้าดื่มหรือ"
หลินเฉิงพยักหน้า
"ใช่"
"เขาเป็นคนรินเหล้า"
เถาอาเจี่ยมองถ้วยเหล้า
สีหน้าของนางเริ่มจริงจัง
"ถ้าอย่างนั้น"
"พิษอาจอยู่ในถ้วย"
หลี่เซวียนอิงพยักหน้า
นางหันไปมองหมอจาง
"หมอจาง"
หมอจางตอบ
"มีอะไร"
หลี่เซวียนอิงพูด
"ช่วยดูแลเขาหน่อย"
หมอจางพยักหน้า
แม้สีหน้าจะยังสับสน แต่เขาก็เริ่มช่วยตรวจชีพจรชายคนนั้น
เถาอาเจี่ยถาม
"คุณหนูจะทำอะไร"
หลี่เซวียนอิงตอบ
"ตรวจสถานที่"
นางมองถ้วยเหล้าอีกครั้ง
แล้วมองประตูโรงเตี๊ยม
ชายที่นั่งกับหลินเฉิงหายไป
และเขาอาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ฝูงชนด้านนอกยังคงกระซิบกัน
ข่าวเริ่มแพร่ไปตามถนน
ศพที่ยังมีชีพจร
หมอสาวที่ช่วยชีวิตคนตาย
แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดี
เรื่องนี้ไม่ได้จบแค่การช่วยชีวิต
มันเพิ่งเริ่ม
นางมองโต๊ะเหล้าอีกครั้ง
แล้วพูดเบา ๆ
"คนที่วางยา"
"คงไม่คิดว่าชายคนนี้จะฟื้น"
เถาอาเจี่ยถาม
"แล้วเขาจะทำอย่างไร"
หลี่เซวียนอิงตอบ
สายตานิ่ง
"ถ้าเขารู้ว่าคนยังไม่ตาย"
"เขาอาจกลับมา"
ลมเย็นพัดผ่านประตูโรงเตี๊ยม
เสียงผู้คนด้านนอกยังคงจอแจ
แต่ในสายตาของหลี่เซวียนอิง
คดีหนึ่งกำลังเริ่มเปิดเผย
และชีพจรที่ยังมีอยู่ของชายคนนี้
อาจเป็นกุญแจสำคัญ
ที่จะพาไปสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของเมืองชิงเหอ
บทล่าสุด
แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลก
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา ตอนที่ 86 ศาลาเหนือ
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปาก
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวง
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ
