LOGINตอนที่ 36 สมาคมแพทย์เริ่มกลัว
รุ่งเช้าในเมืองชิงเหอหมอกบางลอยคลุมถนนหิน แสงแดดสีซีดค่อย ๆ ส่องผ่านหลังคาเรือน เสียงพ่อค้าเริ่มตั้งแผงขายของ เสียงคนเดินตลาดดังขึ้นตามปกติ
แต่ข่าวหนึ่งกำลังแพร่กระจายเร็วกว่าลม
ข่าวว่ามีชายคนหนึ่งถูกประกาศว่าตายกลางโรงเตี๊ยม
และหมอสาวจากโรงหมอหลี่ช่วยชีวิตเขากลับมา
ในตรอกแคบใกล้ตลาด คนขายผักกำลังพูดคุยกัน
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดเสียงตื่นเต้น
"ข้าได้ยินกับหู"
"คนตายลุกขึ้นมาหายใจ"
ชายขายปลาโบกมือ
"ไม่ใช่คนตาย"
"หมอหลี่บอกว่าเขายังมีชีพจร"
หญิงอีกคนพูด
"หมอจางยังบอกว่าตายแล้ว"
คนขายปลาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูด
"งั้นก็แปลว่าหมอหลี่เก่งกว่า"
คำพูดนี้กระจายไปเหมือนไฟลาม
ในตลาด
ในโรงน้ำชา
ในตรอกแคบ
ชื่อของหลี่เซวียนอิงเริ่มถูกพูดถึงมากขึ้นทุกวัน
ในเวลาเดียวกัน
อีกด้านหนึ่งของเมือง
ภายในอาคารใหญ่ที่มีป้ายไม้เขียนว่า สมาคมแพทย์ชิงเหอ บรรยากาศกลับตึงเครียด
ห้องประชุมกว้างมีโต๊ะไม้ยาวตั้งอยู่กลางห้อง หมอหลายคนกำลังนั่งอยู่รอบโต๊ะ สีหน้าของแต่ละคนดูเคร่งเครียด
หมอเฒ่าคนหนึ่งเคาะโต๊ะเบา ๆ
"พวกเจ้าคงได้ยินข่าวแล้ว"
หมออีกคนพยักหน้า
"เรื่องศพที่ยังมีชีพจร"
ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดเสียงหงุดหงิด
"คนทั้งเมืองพูดถึงหมอหลี่"
หมอเฒ่าถาม
"พวกเจ้าคิดอย่างไร"
หมอจางที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะเงียบมานาน เขาเพิ่งกลับมาจากโรงเตี๊ยมเมื่อคืน
เขาพูดช้า ๆ
"เรื่องนั้นเป็นความจริง"
หลายคนหันมามองทันที
ชายหนุ่มถาม
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร"
หมอจางตอบ
"ชายคนนั้นยังไม่ตาย"
เสียงกระซิบดังขึ้นในห้อง
หมอคนหนึ่งพูด
"แล้วเจ้าประกาศว่าตาย"
หมอจางกำหมัด
"ชีพจรเขาอ่อนเกินไป"
หมอเฒ่าถาม
"แล้วหมอหลี่พบได้อย่างไร"
หมอจางเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
"นางเก่ง"
คำพูดนี้ทำให้ห้องเงียบลง
ชายหนุ่มคนเดิมหัวเราะเยาะ
"หมอจาง เจ้ากำลังยกย่องคู่แข่ง"
หมอจางตอบทันที
"ข้าไม่ได้ยกย่อง"
"ข้าพูดความจริง"
หมอเฒ่าพิงเก้าอี้
"ความจริงบางครั้งอันตราย"
ชายอีกคนพูด
"ตอนนี้ชาวเมืองเริ่มพูดว่าโรงหมอหลี่เก่งกว่าเรา"
อีกคนเสริม
"เมื่อวานคนไข้สามคนที่เคยมาหาข้าไปที่โรงหมอหลี่"
ชายหนุ่มกำมือแน่น
"นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก"
หมอเฒ่าถาม
"พวกเจ้ากลัวอะไร"
ชายหนุ่มตอบทันที
"ชื่อเสียง"
เขาชี้ไปทางหน้าต่าง
"ถ้าคนทั้งเมืองเชื่อหมอหลี่"
"สมาคมเราจะเป็นอะไร"
ความเงียบหนักตกลงในห้อง
หมอจางถอนหายใจ
"หมอหลี่ไม่ได้ทำอะไรผิด"
ชายหนุ่มหันมามองเขาอย่างไม่พอใจ
"เจ้ากำลังปกป้องนาง"
หมอจางตอบ
"ข้าแค่บอกว่าเราควรมองความจริง"
หมอเฒ่าพูดช้า ๆ
"ความจริงคืออะไร"
หมอจางตอบ
"นางช่วยคนไข้"
ชายหนุ่มส่ายหัว
"แต่ข่าวลือกำลังทำให้สมาคมดูโง่"
หมออีกคนพูด
"เมื่อวานในตลาดมีคนถามข้าว่า"
"ทำไมสมาคมแพทย์ถึงไม่ช่วยชายคนนั้น"
ห้องประชุมเงียบลงอีกครั้ง
หมอเฒ่ามองทุกคน
"พวกเจ้าคิดว่าคนจะเชื่อใคร"
ชายหนุ่มตอบ
"คนเชื่อผลลัพธ์"
หมอเฒ่าพยักหน้า
"และผลลัพธ์คือ"
หมอจางตอบ
"หมอหลี่ช่วยชีวิตเขา"
คำตอบนั้นทำให้หลายคนหน้าเปลี่ยน
ชายหนุ่มกำโต๊ะแน่น
"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป"
"โรงหมอหลี่จะมีคนไข้เต็ม"
หมออีกคนพูด
"แล้วสมาคมเราจะเสียอำนาจ"
หมอเฒ่าถาม
"แล้วเจ้าจะทำอย่างไร"
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูด
"เราต้องหยุดข่าวลือนี้"
หมอจางถามทันที
"อย่างไร"
ชายหนุ่มตอบ
"พิสูจน์ว่านางไม่เก่งอย่างที่คนพูด"
หมอจางขมวดคิ้ว
"เจ้าจะทำอะไร"
ชายหนุ่มพูดเบา ๆ
"ทุกหมอมีจุดอ่อน"
หมอเฒ่าเงียบ
เขาไม่ได้ห้าม
แต่ก็ไม่ได้สนับสนุน
ในขณะเดียวกัน
อีกด้านของเมือง
ที่โรงหมอหลี่
เถาอาเจี่ยกำลังเปิดประตูรับคนไข้ตั้งแต่เช้า
หน้าประตูมีคนยืนรอสามสี่คน
หญิงชราที่ปวดเข่า
ชายคนหนึ่งที่มีแผล
และแม่ที่อุ้มเด็กเล็ก
เถาอาเจี่ยพึมพำ
"วันนี้คนเยอะกว่าเมื่อวาน"
หลี่เซวียนอิงกำลังจัดสมุนไพรบนโต๊ะ
นางตอบเรียบ
"ดี"
หญิงชราคนหนึ่งพูด
"หมอหลี่ ข้าได้ยินว่าท่านช่วยคนตาย"
เถาอาเจี่ยหัวเราะ
"เขายังไม่ตาย"
เด็กเล็กในอ้อมแขนแม่ถาม
"ท่านหมอทำให้คนฟื้นได้หรือ"
หลี่เซวียนอิงตอบ
"ไม่ใช่ข้า"
"ชีพจรของเขายังอยู่"
หญิงชราพยักหน้า
"แต่คนอื่นหาไม่เจอ"
เถาอาเจี่ยกระซิบกับหลี่เซวียนอิง
"คุณหนู"
"ข่าวไปไกลแล้ว"
หลี่เซวียนอิงเงียบ
นางรู้ดีว่าชื่อเสียงกำลังเพิ่มขึ้น
แต่ชื่อเสียงก็เหมือนดาบสองคม
มันทำให้คนมาหา
และทำให้บางคนเริ่มกลัว
ในหัวของนาง เสียงระบบดังขึ้น
ชื่อเสียงเพิ่มขึ้นในเมืองชิงเหอ
เงื่อนไขสำเร็จ
ได้รับความเชื่อถือจากประชาชน
รางวัล
คะแนนระบบ เพิ่มขึ้น 20
ปลดล็อกภารกิจใหม่
สมาคมแพทย์เริ่มจับตา
คำเตือน
ความขัดแย้งกับสมาคมแพทย์อาจเพิ่มขึ้น
หลี่เซวียนอิงมองข้อความนั้นครู่หนึ่ง
จากนั้นเถาอาเจี่ยถาม
"คุณหนู ท่านคิดอะไรอยู่"
หลี่เซวียนอิงตอบ
"หมอในเงามืด"
เถาอาเจี่ยพยักหน้า
"และสมาคมแพทย์"
หลี่เซวียนอิงมองไปที่คนไข้ที่รออยู่
นางพูดเบา ๆ
"ศัตรูไม่ได้มีแค่โรค"
ลมเช้าพัดผ่านลานโรงหมอ
เสียงคนไข้พูดคุยเบา ๆ
และในเมืองชิงเหอ
สองกระแสกำลังเริ่มก่อตัว
หนึ่งคือความเคารพจากชาวเมือง
อีกหนึ่งคือความกลัวจากหมอหลายคน
ชื่อของหลี่เซวียนอิง
กำลังเริ่มสูงขึ้นเหนือหมอหลายคน
และเมื่อชื่อเสียงสูงขึ้น
เงาของศัตรูก็เริ่มยาวขึ้นเช่นกัน
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







