LOGINเขาสบถหยาบคายอย่างสุดกลั้น โถมเรี่ยวแรงทั้งหมดลงที่บั้นเอว หลังจากอัดกระแทกต่ออยู่เพียงไม่กี่ครั้งชายหนุ่มก็วิ่งทะยานเข้าสู่เส้นชัยตามเธอไปติดๆ"อ่าาาาาาาาาาาส์"วิคเตอร์เชิดหน้ากู่คำรามอย่างสุขสม พร้อมน้ำขุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในกายเธอทุกหยาดหยด ใบหน้าทั้งสองเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อร้อน ก่อนที่เขาจะท
กล้ามเนื้อทุกมัดเขาตึงเครียดหดรัดขึ้นมาเป็นก้อน ยิ่งตามร่างกายมีรอยสักมากมายทำให้วิคเตอร์ดูโคตรร้อนแรง ทำอารมณ์เธอพลุ่งพล่านไปหมด ต้องเป็นฝ่ายขยับโยกกายขึ้นลงด้วยตัวเองมือน้อยวางค้ำกายบนกล้ามเป็นลอน ยกตัวโยกกระแทกกระทั้นกายขึ้นลง เร็วขึ้นและเร็วขึ้น ยิ่งทุกส่วนอ่อนไหวสอดประสานเสียดสีกันไปมามาก
อันดามันและวิคเตอร์ช่วยกันพาลูกแฝดอาบน้ำเตรียมเข้านอน ก่อนจะจูงมือกันกลับห้องของตัวเอง บรรยากาศในห้องเงียบเชียบมีเพียงแค่แสงไฟจากภายนอกลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างบานใหญ่เท่านั้น เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปตั้งแต่เย็นทำให้ทั้งคู่ตกอยู่ในอาการกรึ่มเล็กน้อย ดวงตาหยาดเยิ้มฉ่ำวาวของหญิงสาวช้อนมองสา
เด็กๆ ก็นั่งเล่นนอนเล่นอยู่คนละมุมห้อง แอลลี่ขนของเล่นออกมาให้เพื่อนๆ น้องๆ ทั้งตุ๊กตา สมุดวาดรูป ก่อนที่ตัวเองจะไปรวมกลุ่มกับเด็กผู้ชายนั่งเล่นเกมเพลย์สเตชั่นรุ่นล่าสุดในห้องนั่งเล่น ตบตีกับพี่ชายแย่งจอยเพื่อที่จะได้แข่งเกมบอลกับอัศวินบ้าง สุดท้ายอเล็กซ์ก็รำคาญความดื้อรั้นน้องสาว ยอมสละที่ให้ สายตา
เด็กคนอื่นหยุดเล่นชั่วคราวมองมาทางสองสาวที่ยืนเก้ๆ กังๆ เกาะขาบิดาคนละข้าง แอลลี่วิ่งมาหาน้องด้วยท่าทางดีใจเป็นคนแรก พวงแก้มทั้งสองข้างของเธอแดงก่ำหลังจากวิ่งเล่นตลอดบ่ายไม่ได้หยุด แต่ถึงกระนั้นพลังงานในร่างกายเด็กสาวก็ยังเหลือเฟือ“น้องอีฟ น้องเอวา มาเล่นวิ่งไล่จับกับพี่กัน” เด็กสาวเจ้าของบ้านชวนคน
สัปดาห์ต่อมากลุ่มเพื่อนของวิคเตอร์เหมือนว่าจะเหงาอยากหาเรื่องเจอกัน จึงได้นัดรวมตัวกันที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของวิคเตอร์ในเย็นของวันเสาร์ ทำให้ทั้งวันอันดามัน ต้องเตรียมสถานที่ คือสวนข้างบ้านเอาไว้รองรับเพื่อนฝูงและบรรดาลูกๆ ของพวกเขา อันดามันไม่ใช่แม่บ้านแม่เรือนนัก อาหารส่วนใหญ่จึง
"นี่! น้องชายนายมันทิ่มฉันอยู่""มันทิ่มมาตั้งนานแล้ว เพิ่งรู้ตัว? ก็เธอเล่นมาดิ้นบนตัวฉัน มันก็ตื่นเป็นธรรมดา... รับผิดชอบด้วย""ไอ้หมาหื่นเอ๊ย เมื่อวานก็เอาไปตั้งหลายรอบแล้ว ปล่อยเลย" คนตัวเล็กลองบิดแขนออกจากการพันธนาการแต่ก็ทำไม่ได้ ได้แต่ส่งสายตาบูดบึ้งให้ชายหนุ่มอย่างขัดใจ"เรียกดีๆ เดี๋ยวได้โด
เช้าวันต่อมาอันดามันรู้สึกเหนียวเหนอะไปทั้งตัว แถมยังอึดอัดไปหมด เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบใบหน้าหล่อร้ายของวิคเตอร์กำลังหลับปุ๋ยสบายอารมณ์ ร่างกายใหญ่โตเต็มไปด้วยมัดกล้ามกอดเธอไว้แนบอกราวกับเด็กชายตัวน้อยกอดตุ๊กตา เธอส่ายหัวเหนื่อยหน่ายใจแต่ก็ไม่ได้บ่นตำหนิอะไรออกมา เข้าใจว่าเมื่อคืนกว่าทั้งคู่จะจบก
(แค่มึงไม่งอแงอ้อนพวกกูออกไปปาร์ตี้ก็พิรุธสุดแล้ว)(นี่มึงกินเขาไปยัง! อย่าบอกนะว่าเอาคำแนะนำอีเดชไปลอง)(เดซี่โว้ยอีชา!)"แย่งพูดกันทำไมเนี่ย กูฟังไม่รู้เรื่อง" อันดามันแว้ดกลับเสียงสูงเมื่อถูกเพื่อนรุมเค้นคอไม่เว้นช่วงให้เธอพูดแทรกเลย(ตอบมา มึงอยู่กับคู่หมั้น?) เป็นการ์ตูนที่หยุดเสียงโวยวายของเพื
เธอกระโดดเต้นดี๊ด๊าอยู่หน้าชั้นวาง ยืนลังเลเลือกไม่ถูก ก่อนที่จะไปคว้าไวน์แดงมาแทน พร้อมหันมาถามเจ้าของเพื่อขออนุญาต"เอาขวดนี้ได้ไหม""ตามใจ แต่ขวดนี้แรงนะ""แรงๆ สิดี ฉันชอบ~"มาเฟียหนุ่มกลอกสายตาระอา ไม่รู้ว่าโชคช่วยหรือตาถึงกันแน่ถึงได้เลือกไวน์ขวดที่เกือบแพงสุดของเขาเสียได้ แต่วิคเตอร์ก็ไม่ได้ห







