บทที่ 4 ลาออก - 20% -

“นึกยังไงถึงพูดแบบนี้ออกมา”

ชยาวุธถามเสียงเครียด เขาค่อนข้างมั่นใจว่าอดีตคนรักไม่ได้รู้สึกอะไรกับตนแล้ว ความรู้สึกที่มีต่อกันคือเพื่อนเท่านั้น เขากับเธอเหลือไว้เพียงแค่ความผูกพันตามประสาคนเคยรัก

“ก็ไม่นึกยังไง เฟิร์นก็แค่พูดไปตามที่อยากพูด และคืนนี้เฟิร์นก็ไม่อยากอยู่คนเดียวด้วย เวฟนอนเป็นเพื่อนเฟิร์นที่บ้านได้ไหม ขอร้องละ” หญิงสาวพูดไปร้องไห้ไป แต่ชายหนุ่มหน้าเครียดขึ้นมาทันที เขาส่ายหน้าช้า ๆ พลางเอ่ยว่า

“ขอโทษนะ คงไม่ได้หรอก”

“ถ้างั้นให้เฟิร์นไปค้างที่คอนโดฯ เวฟก็ได้ เฟิร์นอยู่คนเดียวไม่ได้จริง ๆ นะเวฟ เฟิร์นไม่มีใครเลย”

เธอยื่นมือมาจับแขนเขาแน่น น้ำตาอาบแก้มจนดูน่าสงสาร แต่ชยาวุธคิดว่าหากตนใจอ่อนให้แฟนเก่าไปค้างด้วยที่ห้อง ถึงจะไม่ได้มีอะไรกัน แต่หากภัทรมัยรู้เข้า เขาคงไม่มีโอกาสได้ไปต่ออีกแล้ว

“ก็ไม่ได้อยู่ดี ทุกวันนี้เราอยู่กับแฟนที่คอนโดฯ น่ะ เราไม่ได้อยู่คนเดียว” เขาจำเป็นต้องโกหกออกไป เฟิร์นจะได้เลิกล้มความคิดนั้นเสีย

เฟิร์นร้องไห้หนักกว่าเดิมจนเขาไม่รู้จะปลอบอย่างไร จึงได้แต่เคลื่อนรถไปข้างหน้าช้า ๆ แล้วชิดซ้ายจอดริมทางเท้าเพื่อให้เธอสงบสติอารมณ์ชั่วครู่

“ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมเวฟมีแฟนใหม่แต่เฟิร์นไม่มี เฟิร์นไม่มีใครเลย เวฟมีความสุขอยู่คนเดียว แต่เฟิร์นต้องมาเศร้าที่แม่ตาย ฮือ...”

ชยาวุธได้แต่ถอนหายใจเพราะไม่รู้จะทำอย่างไร แต่แล้วเขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้จึงลองถามว่า

“ถ้ายังไม่อยากกลับบ้าน เฟิร์นไปพักกับปอก่อนไหม เราจะไปส่ง”

เฟิร์นยังคงร้องไห้ แต่ไม่ฟูมฟายเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว เธอไม่ตอบ ทั้งยังถามเขากลับมาว่า

“ยังไงเวฟก็อยู่กับเฟิร์นไม่ได้ใช่ไหม เรากลับไปเป็นแบบเดิมกันไม่ได้แล้วใช่ไหม”

“ใช่” เขาตอบไปสั้น ๆ เพราะไม่อยากพูดอะไรมาก

“เวฟรักผู้หญิงคนนั้นหรือ ถามหน่อยเถอะ ถ้าเทียบกับตอนที่เวฟคบกับเฟิร์น เวฟรักใครมากกว่าระหว่างเฟิร์นกับผู้หญิงคนนั้น” เธอถามเสียงสั่น เพราะยังติดสะอื้นเล็กน้อย

“เฟิร์น! เลิกพูดเรื่องเก่าเถอะ มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เราเข้าใจว่าตอนนี้เฟิร์นจิตใจย่ำแย่อยู่ก็เลยพูดเรื่องพวกนี้ออกมา”

“ก็ตอบมาสิว่ารักใครมากกว่า!” จู่ ๆ เธอก็ตะคอกใส่เขาเสียงดัง เขาได้แต่ข่มอารมณ์ไม่ให้พุ่งสูงขึ้นตามเธอ เพราะเข้าใจว่าสภาพจิตใจของเฟิร์นตอนนี้ไม่ค่อยปกติเท่าไรนัก

“มันเทียบกันไม่ได้หรอกเฟิร์น เพราะว่า...” เขายังพูดไม่จบ เธอก็แทรกขึ้นมาว่า

“ก็ใช่ไง มันเทียบกันไม่ได้หรอกเพราะเฟิร์นคบกับเวฟมานานกว่า ยังไงเวฟก็ต้องรักเฟิร์นมากกว่า แล้วทำไมเวฟถึงเลือกที่จะอยู่กับผู้หญิงคนนั้นมากกว่าอยู่กับเฟิร์นล่ะ”

“เราไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะเฟิร์น ที่เราพูดว่าเทียบกันไม่ได้ก็เพราะมันเป็นคนละคน เรื่องแบบนี้เอามาเปรียบเทียบกันได้ที่ไหน” เขายกมือขึ้นนวดขมับเพราะรู้สึกปวดศีรษะ จึงพยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นลง

“ตกลงจะเอาไง ไปพักกับปอก่อนไหมเราจะได้ไปส่ง เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย เราไม่อยากให้แฟนเป็นห่วงน่ะ”

“งั้นก็กลับไปหาแฟนเถอะ เฟิร์นไปของเฟิร์นเองได้” เธอพูดจบก็เปิดประตูลงจากรถไปทันที

ชยาวุธรีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงตามไป พยายามพูดกับเธอดี ๆ

“ช่วยมีเหตุผลหน่อยได้ไหม”

หญิงสาวหันมาหาเขาแล้วขึ้นเสียงใส่ “แฟนรออยู่ไม่ใช่หรือ เวฟรีบกลับไปหาแฟนสิ เฟิร์นนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองได้ เวฟไม่ต้องมายุ่งหรอก”

“จะเอางั้นใช่ไหม โอเค ตามใจ” เขาเดินไปยืนริมถนนแล้วโบกเรียกแท็กซี่ให้เธอทันที เมื่อบอกจุดหมายปลายทางกับโชเฟอร์เรียบร้อยแล้วเขาจึงเปิดประตูหลังค้างเอาไว้เพื่อให้เธอขึ้นไปนั่ง

เฟิร์นมองเขาด้วยสีหน้าโกรธขึ้ง ดวงตาแดงก่ำก่อนจะก้าวขึ้นรถไป เขาปิดประตูรถให้แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือมาถ่ายทะเบียนรถแท็กซี่เอาไว้ เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไปแล้วเขาจึงกลับไปขึ้นรถ

คืนนี้เขาตัดสินใจกลับคอนโดฯ ของตนเอง ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจะไปค้างกับภัทรมัย แต่เพราะอารมณ์ขุ่นมัวอีกทั้งยังรู้สึกปวดศีรษะ จึงอยากกลับห้องไปกินยาและพักผ่อนมากกว่า และเพราะไม่ต้องการเอาเรื่องหนักอกของตนไปสุมให้เธอต้องมารับรู้ไปด้วยอีกคน

วันถัดมา ภัทรมัยต้องไปคุยงานกับโพรดักชันเฮาส์อีกแห่งจึงไม่ได้เข้าออฟฟิศช่วงเช้า กว่าจะกลับเข้าออฟฟิศอีกทีก็เป็นเวลาใกล้พักเที่ยงแล้ว เธอจึงมาทันกินข้าวกลางวันกับเหมียวและเจน เพื่อนในแผนกพอดี ส่วนอ้อนนั้นออกไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอก

“ยายแก้ม แกรู้ไหมว่าพี่เวฟไปไหน” เหมียวยื่นหน้ามาพูดใกล้ ๆ ขณะรอลิฟต์อยู่ด้วยกัน

“จะไปรู้ได้ยังไงยะ ไม่ได้ตัวติดกันสักหน่อย” เมื่อคืนเขาไม่ได้มาหาเธอที่ห้อง แต่ก็แชตมาบอกว่ากลับไปนอนที่คอนโดฯ ของตัวเอง

“แฟนเก่านางมาจ้า และตอนนี้ก็ลงไปกินข้าวด้วยกัน” เจนยืนกอดอก ทำหน้าไม่สบอารมณ์

“ถามจริง” ภัทรมัยหูผึ่งทันที “มาทำไมวะ”

“ก็คงจะมากินข้าวกับแฟนเขาน่ะสิยะ หล่อนก็ถามได้ เขาบอกหล่อนเองไม่ใช่หรือว่ายังลืมแฟนเก่าไม่ได้น่ะ” เหมียวพูดอย่างหงุดหงิด รู้สึกโกรธแทนเพื่อน

ลิฟต์เปิดออก และมีผู้โดยสารอยู่ในนั้นสามคน ทั้งสามสาวจึงไม่พูดอะไรกันอีกจนกระทั่งลิฟต์ลงมาจอดชั้นหนึ่ง เมื่อออกจากลิฟต์มาแล้ว ภัทรมัยก็ถามเพื่อนทันที

“ตอนแฟนเก่าเขามา พี่เวฟทำหน้ายังไง”

เจนนึกครู่หนึ่งก่อนตอบ “เหมือนจะมาแบบเซอร์ไพรส์ว่ะ เพราะพี่เวฟดูตกใจนิด ๆ รีบพรวดพราดออกจากออฟฟิศไปเลย ป่านนี้ไม่รู้ไปกินตำแตงกันอยู่รึเปล่า”

เหมียวหัวเราะคิก เพราะคำว่าตำแตงสำหรับพวกเธอใช้เป็นสแลงเวลาพูดถึงเรื่องเซ็กซ์

“นังเจน หล่อนก็พูดไปนะยะ จะพูดอะไรดูหน้าเพื่อนด้วย” เหมียวบุ้ยหน้าไปทางภัทรมัยที่ยืนหน้าบึ้ง บ่งบอกอารมณ์ว่าโกรธจัดแค่ไหน

ยังไม่ทันที่สามสาวจะได้คุยอะไรกันต่อ จู่ ๆ ภัทรมัยก็ดึงแขนเพื่อนทั้งสองคนแล้วลากออกไปนอกอาคารสำนักงานราวกับกำลังหนีใคร แต่พอลากออกมาแล้วก็พากันมายืนหลบอยู่ข้างประตูเพื่อแอบมองใครบางคนที่ยืนคุยกันหน้าลิฟต์

“เฮ้ย อีพี่เวฟกับแฟนเขานี่หว่า คุยอะไรกันวะ แกได้ยินไหมนังแก้ม” เจนกระซิบเบา ๆ

“ไม่ได้ยินน่ะสิ อยากรู้จะแย่แล้วเนี่ย ฮึ้ย! หงุดหงิดชะมัด” คิ้วเรียวของภัทรมัยขมวดมุ่น ตาจ้องเขม็งไปยังคนทั้งคู่

“อย่าหาว่าเสี้ยมเลยนะ แต่ดูสายตาแฟนเก่านางสิ มองอีพี่เวฟอย่างเปี่ยมรักเปี่ยมอาลัยเหลือเกิน” เหมียวทำเสียงเล็กเสียงน้อย ก่อนจะหันมองเพื่อนสาวทั้งสองคนแล้วพูดว่า

“พวกเรานี่เหมือนพากันมาจับผิดผัวมีเมียน้อยเลยว่ะ”

“ไม่เหมือนหรอก แต่ใช่เลยต่างหาก หนอย...อีตาบ้านี่”

ภัทรมัยมองชยาวุธอย่างคาดโทษ ถ้าไม่มีคำอธิบายดี ๆ ก็อย่าหวังเลยว่าจะได้มาบริการเนื้อแนบเนื้อให้เธออีก