บทที่ 4 ลาออก - 40% -

“ไปกันเถอะ อย่าสนใจเลย” ภัทรมัยสะบัดหน้าเดินนำไปก่อนทันที ขณะที่เหมียวกับเจนมองหน้ากันแล้วเดินตามไป เพราะยืนดูไปก็เท่านั้น ไม่อาจได้ยินเลยว่าชยาวุธกับแฟนเก่าพูดคุยอะไรกันบ้าง

ชยาวุธขึ้นลิฟต์มาพร้อมเฟิร์น แต่หญิงสาวลงที่ชั้นสิบสี่ ส่วนเขาก็ขึ้นไปออฟฟิศของตนที่อยู่ชั้นยี่สิบ เมื่อมาถึงสิ่งแรกที่ชายหนุ่มทำคือมองไปยังโต๊ะทำงานของภัทรมัย เห็นกระเป๋าสะพายของเธอวางอยู่บนโต๊ะก็ยิ้มเล็กน้อยเพราะรู้ว่าเธอกลับมาแล้ว เขาจึงเดินไปนั่งโต๊ะของตนเองแล้วส่งข้อความไปหา

Chaya Wave : แก้มลงไปกินข้าวกับเจนใช่ไหม

Chaya Wave : ไปกินในซอย 8 รึเปล่า

Chaya Wave : ถ้าไป พี่ฝากซื้อโกโก้เย็นร้านนั้นหน่อยสิ

Chaya Wave : แต่ถ้าไม่ได้ไปก็ไม่เป็นไรครับ

เขาเห็นเธออ่านแล้วแต่ไม่ตอบ คิดว่าหญิงสาวคงกำลังนั่งกินข้าวกับเพื่อนอยู่เลยไม่สะดวกแชต เขาจึงไม่ได้ส่งข้อความไปรบกวนเธออีก จากนั้นก็เร่งทำงานอีกตัวซึ่งสินค้าเป็นน้ำยาปรับผ้านุ่ม เพราะช่วงบ่ายสี่โมงครึ่งเขามีนัดกับจิตแพทย์

ขณะที่ชายหนุ่มนั่งทำงานอยู่นั้น ภัทรมัยก็มายืนอยู่หน้าฉากกั้นพร้อมกับวางแก้วเครื่องดื่มไว้ให้แล้วพูดว่า

“โกโก้ไม่เหมาะกับพี่หรอก เอาสตรอว์เบอร์รีปั่นไปละกัน เข้ากั๊นเข้ากันดี” พูดจบก็เดินกลับไปนั่งโต๊ะของตัวเอง ส่วนเขาได้แต่มองตามไปอย่างมันเขี้ยวระคนขบขัน

Chaya Wave : จะเปรี้ยวไหมเนี่ย แต่ถ้าแก้มซื้อให้น่าจะหวานนะ

Gam Phattramai : กิน ๆ ไปเถอะ ไม่ได้ใส่ยาเสน่ห์ก็แล้วกัน

Chaya Wave : แก้มไม่ต้องใส่พี่ก็หลงแล้ว

Gam Phattramai : ไม่ต้องมาพูดดีเลย ไปกินข้าวกับแฟนเก่ามาหน้าบานเชียวนะ หมั่นไส้

Chaya Wave : เห็นด้วยเหรอ 555 ไม่มีอะไรหรอก

Chaya Wave : เขามาทำธุระเรื่องประกันชีวิตของแม่เขาน่ะ ออฟฟิศอยู่ชั้น 14 นี่เอง

Chaya Wave : เขาเห็นว่าไหน ๆ ก็มาแล้ว เลยมาชวนไปกินข้าว

ชายหนุ่มนึกถึงตอนที่เฟิร์นมาหา นอกจากเธอจะแวะมาชวนไปกินข้าวแล้ว เธอมาขอโทษเรื่องเมื่อคืนด้วยที่สติแตกใส่เขา เขาจึงถือโอกาสบอกอีกฝ่ายไปว่าคืนนี้เขาจะไม่ไปช่วยงานที่วัดเพราะอยากนอนพักผ่อน

Chaya Wave : และคืนนี้พี่ไม่ได้ไปงานสวดคืนสุดท้ายด้วย จะไปวันเผาพรุ่งนี้ทีเดียวเลย

Gam Phattramai : แล้วทำไมไม่ได้ไปล่ะ

Chaya Wave : ช่วงบ่ายแก่ ๆ พี่มีนัดกับหมอน่ะเลยอยากกลับบ้านนอนมากกว่า ขี้เกียจไปวัด

Gam Phattramai : พี่เป็นอะไร ทำไมต้องหาหมอ

ชยาวุธชะงักมือที่กำลังพิมพ์ทันทีเมื่อเห็นภัทรมัยถาม เขาไม่รู้ว่าควรบอกเธอดีหรือไม่ที่ตนต้องพบจิตแพทย์เพราะเป็นโรคเครียด คิดไปคิดมาจึงตัดสินใจไม่บอก

Chaya Wave : พักนี้ปวดหัวบ่อย พารามันเอาไม่อยู่ก็เลยไปหาหมอน่ะ

เขามองไปทางโต๊ะของภัทรมัย เห็นเธอหันมองมาทางนี้พอดีเขาจึงส่งยิ้มให้ จากนั้นก็พิมพ์ลงไปอีกว่า

Chaya Wave : ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พี่ไม่เป็นอะไรมากหรอก

Gam Phattramai : ยังไม่ได้พูดสักคำว่าห่วง

Chaya Wave : เห็นหน้ามองตาก็รู้แล้ว 555

Gam Phattramai : หลงตัวเอง เชอะ

เขาส่งสติ๊กเกอร์รูปจูบไปให้แล้วไม่พิมพ์อะไรต่อเพราะอยากเร่งปั่นงานให้เสร็จ อีกทั้งคืนนี้เขามีแผนว่าจะไปค้างกับภัทรมัยที่คอนโดฯ ของเธอด้วย

แชตคุยกันมันไม่เท่ากับการได้นั่งคุยต่อหน้า เขาอยากพูดเรื่องเฟิร์นให้เธอเข้าใจ และมั่นใจว่าระหว่างเขากับแฟนเก่าจะไม่มีความสัมพันธ์แบบเดิมเกิดขึ้นอีกแน่นอน

ชยาวุธนั่งเหม่ออยู่บนระเบียงห้องพักของคอนโดมิเนียม สายตาทอดมองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย แสงสีส้มจากพระอาทิตย์ยามใกล้ลาลับอาบไล้ไปทั่วกาย หากแต่แววตาของชายหนุ่มกลับมีแต่ความกังวลไม่เป็นประกายอย่างเคย

เขานึกถึงคำพูดของหมอวริศ จิตแพทย์ประจำตัวหลังจากที่เขาเล่าเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับเฟิร์นให้อีกฝ่ายฟัง

“แฟนเก่าของคุณคงรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนตัวเองถูกทิ้งขว้าง รู้สึกว่าตัวเองโชคร้าย และตัวเองเป็นผู้ถูกกระทำ การที่เขาบอกว่าคุณมีแฟนใหม่ แต่เขาไม่มีใครเลย ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าเขาค่อนข้างอิจฉาคุณอยู่นิด ๆ เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ประสบความสำเร็จ แต่คุณกลับมีแต่เรื่องดี ๆ มันเลยทำให้เขารู้สึกพ่ายแพ้ เพราะฉะนั้นเขาก็เลยพยายามทำให้คุณเป็นเหมือนอย่างเขา คือไม่มีใคร และไม่มีความสุขเหมือนเขา”

เฟิร์นคิดแบบนี้กับเขาจริงหรือ ครั้นพอนึกถึงตรงนี้ ชยาวุธก็คิดขึ้นได้ว่ามีหลายครั้งที่แฟนเก่าพูดในทำนองว่าเขาตัดช่องน้อยแต่พอตัว มีความสุขอยู่คนเดียว แต่เพราะเขาไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจจึงไม่เก็บคำพูดของเธอมาเป็นอารมณ์

เช่นนั้นจบงานศพมารดาของเฟิร์นเมื่อไร เขาคงต้องงดการติดต่อกับเธอเสียแล้ว ต่างคนต่างอยู่ไปก็คงดี เพราะภัทรมัยคงไม่ชอบใจเช่นกันที่เขายังติดต่อกับแฟนเก่าอยู่

ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ชยาวุธมองนาฬิกา ตั้งใจว่าสักสองทุ่มจะออกจากที่นี่เพื่อไปหาภัทรมัยที่คอนโดฯ เขามีเรื่องอยากคุยกับเธอมากมาย และที่สำคัญ เขาจะอ้อนวอนขอให้เธอเลิกบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเขาสักที

ภัทรมัยยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อส่องตาแมวที่ประตูแล้วเห็นร่างสูงโปร่งของชยาวุธยืนอยู่ตรงหน้า หญิงสาวรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเปิดประตู แต่ยังไม่ยอมให้เขาเข้ามาด้านใน

“มาหาใครมิทราบคะ”

“มาหาแฟนครับ แฟนผมชื่อแก้ม เธอเป็นเจ้าของห้องนี้ ไม่ทราบว่าเธออยู่รึเปล่า” เขายิ้มแป้นจนน่าหมั่นไส้

“ตกคำว่าเก่านะคะ ต้องเรียกว่าแฟนเก่าถึงจะถูก”

ชยาวุธหัวเราะเบา ๆ “ถ้างั้น ขอผมเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหมครับ คุณแฟนเก่าที่รัก”

ภัทรมัยเกือบกลั้นยิ้มไม่อยู่จนต้องเม้มปากไว้แล้วคลายออก

“เชิญค่ะ คุณแฟนเก่าที่ไม่รัก”

หญิงสาวเบี่ยงตัวให้เขาเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเขาเข้ามาแล้วจึงปิดประตูไว้ตามเดิม เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ ก็ถูกสวมกอดจากทางด้านหลังพร้อมกับถูกหอมแก้มฟอดใหญ่

“ใจร้ายจัง ไม่รักกันจริง ๆ หรือ” เขาพูดชิดใบหู ลมหายใจเป่ารดเข้าไปในนั้นจนเธอขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

“ก็จริงน่ะสิ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย” เธอตีแขนเขาเบา ๆ เมื่อเขาปล่อยแล้วจึงเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบโกโก้ที่ตนซื้อแบบแยกน้ำแข็งเอาไว้มาจัดการใส่แก้วให้เขา

ชยาวุธยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเครื่องดื่มในแก้วนั้นคืออะไร

“แก้มนี่รู้ใจพี่ไปหมด”

หญิงสาวนั่งบนโซฟาอีกฝั่งแล้วถามเขาว่า “ไปหาหมอเป็นไงมั่งคะ”

ชายหนุ่มวางแก้วลงหลังจากดื่มไปอึกใหญ่ “ก็ได้ยาแก้ปวดมานั่นแหละ แต่ฤทธิ์ยาจะแรงกว่าพาราทั่วไปหน่อย แล้วก็มียาที่ช่วยให้นอนหลับดีขึ้น เพราะที่พี่ปวดหัวบ่อย ๆ เป็นเพราะนอนไม่หลับน่ะ”

ภัทรมัยขมวดคิ้วเล็กน้อย “นอนไม่หลับ? พี่มีเรื่องเครียดหรือคะ”