บทที่ 3 ตราบาปติดตัว - 100% -

ครั้งนี้บริการดี แต่เอาไปสองร้อยพอ ไม่มีแบงก์ย่อย

ครั้งหน้าถ้าอยากมีรายได้พิเศษก็มาหาเจ๊นะจ๊ะ

เจ๊จะทิปให้หนัก ๆ เลย

“ยายตัวแสบเอ๊ย มันน่านัก”

ชายหนุ่มได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ขณะเดียวกันรอยยิ้มก็ระบายเต็มวงหน้าคล้ามคมตอนหยิบเงินสองร้อยบาทใส่กระเป๋า

ชยาวุธเข้าทำงานในช่วงบ่าย ภัทรมัยไม่อยู่ที่โต๊ะเพราะหญิงสาวต้องออกไปคุยงานที่บริษัทของลูกค้า  และต้องไปคุยกับบริษัทผลิตงานโฆษณา ตลอดครึ่งบ่ายนี้เธอคงไม่ได้เข้าบริษัท ทำให้เขาอดรู้สึกเซ็งไม่ได้ จะใช้โทรศัพท์ของออฟฟิศ โทร.ไปก็เกรงว่าจะเป็นการรบกวนตอนเธอคุยกับลูกค้า จึงได้แต่ส่งข้อความไปหาทางแชต

Chaya Wave : เจ๊ครับ ผมร้อนเงิน คืนนี้ให้ผมไปบริการเจ๊ได้ไหมครับ

หลังจากส่งข้อความไปแล้วเขาก็นั่งทำงานของตัวเอง ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ภัทรมัยจึงพิมพ์ตอบกลับมา

Gam Phattramai : ไม่ได้ ขอโทษนะ แต่เจ๊ไม่หิว

ชยาวุธยิ้มอย่างอารมณ์ดีพลางพิมพ์ตอบไป

Chaya Wave : แต่ผมหิวครับเจ๊ เมื่อคืนผมยังกินไม่อิ่มเลย

Gam Phattramai : ตั้งสามรอบบอกไม่อิ่ม เดี๋ยวเอาหนังกะติ๊กยิงเลยนี่

ชยาวุธหัวเราะลั่นออกมาทันทีอย่างอดไม่อยู่ จนเพื่อนร่วมแผนกหันมามองแล้วยิ้มตาม เขาจึงก้มหน้าลงแล้วหัวเราะแบบไม่มีเสียงจนไหล่สั่นแล้วพิมพ์ตอบไปว่า

Chaya Wave : ถ้ามันบวมขึ้นมาแล้วผมบริการเจ๊ไม่ได้ เจ๊จะเดือดร้อนนะครับ

Chaya Wave : ถ้าเจ๊หิวแล้วใครจะป้อน

Gam Phattramai : เยอะแยะไป สมัยนี้หาซื้อกินง่ายเหมือนซื้อฟุตลองในเซเว่นเลย

Chaya Wave : ไม่มีใครอร่อยเท่าผมหรอก เชื่อดิ

Chaya Wave : ไม่งั้นเจ๊คงไม่กินเอา ๆ เต็มปากเต็มคำขนาดนั้นหรอก

Gam Phattramai : ตาบ้า ไม่คุยด้วยแล้ว

Chaya Wave : ครับผม ทำงานไปเถอะ พี่ไม่กวนแล้ว

ชายหนุ่มกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน เขาต้องไปช่วยงานศพมารดาของอดีตคนรักเช่นเคย ซึ่งคืนนี้สวดเป็นคืนที่สี่ คืนพรุ่งนี้สวดเป็นวันสุดท้าย และวันต่อไปก็เผา วันนั้นเขาคงต้องลางานทั้งวันอีกตามเคย

คนมาร่วมงานศพมารดาของเฟิร์นมีไม่มากนัก เพราะญาติส่วนใหญ่อยู่ต่างจังหวัด และไม่สะดวกเดินทางมา มีเพียงเพื่อนร่วมงาน เพื่อนสมัยเรียน ญาติที่อยู่กรุงเทพฯ และบิดามารดาของชยาวุธที่สลับกันมาตามแต่ว่าใครจะสะดวก

หลังจากพระภิกษุสวดพระอภิธรรมเสร็จ ชยาวุธจึงออกมาคุยกับเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งที่เคยเรียนด้วยกันในมหาวิทยาลัย ซึ่งอีกฝ่ายเพิ่งมาร่วมงานศพคืนนี้เป็นคืนแรก

“มึงสองคนเลิกกันจริงหรือวะ กูว่าก็ไม่เห็นแตกต่างจากตอนนู้นเท่าไรเลย” อารยะมองไปทางเฟิร์นที่นั่งคุยกับเพื่อนผู้หญิงอยู่ในศาลา

“จริงสิวะ เลิกตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่เลิกกันแบบโอเคทั้งสองฝ่ายน่ะ เฟิร์นเขาก็คิดเหมือนกู คุยกันไปคุยกันมาก็เลยตกลงว่าเลิกกันดีกว่า” ชยาวุธตอบไปตามตรง

“ไม่ใช่ว่าแค่ชินชากันเท่านั้นหรือวะ ก็พวกมึงคบกันมาตั้งนาน มันก็ต้องมีบ้างที่จะไม่ได้รู้สึกหวานแหววเหมือนตอนคบกันใหม่ ๆ มึงลองทบทวนให้ดีนะเว้ย กูว่ามึงสองคนน่าจะรักกันอยู่นั่นแหละ แต่เพราะอยู่กันมานานเกินไปมันก็เลยมีเบื่อ ๆ กันไปบ้าง” อารยะถอนหายใจด้วยความเสียดาย แต่ชยาวุธส่ายหน้า

“กูมีแฟนใหม่แล้ว และที่กูเลิกกับเฟิร์นก็เพราะกูไปชอบน้องที่ทำงาน กูเลยมาบอกเฟิร์นตรง ๆ มึงไม่ต้องชงเลยไอ้ยะ เพราะแฟนใหม่นี่กูก็คบมาหกเจ็ดเดือนแล้วด้วย”

“อ้าว ถ้างั้นก็แล้วไป” อารยะได้แต่พยักหน้าแกน ๆ เพราะโน้มน้าวให้เพื่อนกลับมาคบกันไม่สำเร็จ

ขณะที่ชยาวุธเองก็ลอบถอนหายใจ เพราะเขาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าถ้าเจอเพื่อนเก่าจะต้องมีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นแน่ ๆ เพราะเขากับเฟิร์นมีเพื่อนกลุ่มเดียวกัน และทุกครั้งที่เจอหน้าเพื่อนแต่ละคน พวกนั้นมักพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขากลับไปคบกันเฟิร์นในฐานะคนรักเหมือนเดิม

แต่คราวนี้เขามั่นใจในความรู้สึกของตนเองแล้ว เขาไม่สับสนเหมือนตอนถูกมารดาของเฟิร์นพูดกล่อมอยู่ทุกวันอย่างตอนนั้นแน่นอน ดังนั้นไม่ว่าเพื่อนกลุ่มนี้จะโน้มน้าว หรือพยายามแค่ไหนก็ไม่มีผลกับเขาอยู่ดี

เมื่อถึงเวลาต้องแยกย้าย ชยาวุธต้องขับรถไปส่งเฟิร์นที่บ้านเช่นเคย เพราะรถของหญิงสาวเข้าอู่ซ่อม ขณะที่นั่งกันเงียบ ๆ มาตลอดทางได้ครู่ใหญ่ เฟิร์นก็เป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน

“เจอพวกนี้ทีไร มันชอบบอกให้เฟิร์นกลับไปคบกับเวฟเหมือนเดิมทุกที”

ชยาวุธยิ้มเล็กน้อย “เราก็เจอเหมือนกันแหละ”

หญิงสาวเหลือบมองคนขับพลางลอบถอนหายใจ พูดเสียงค่อยว่า

“เวฟรู้สึกผิดใช่ไหม ถึงมาคอยดูแลเฟิร์นอย่างนี้”

ชายหนุ่มเงียบไป ผ่านไปสักพักจึงพูดขึ้นว่า “เป็นสิ่งที่เราควรทำ”

“เฟิร์นไม่เคยโทษเวฟเลยนะ เฟิร์นรู้ดีว่าแม่เป็นคนดื้อแค่ไหน แต่แม่ก็รักเวฟมากเพราะแม่เห็นเราคบกันมาตั้งแต่ตอนเรียน ท่านก็หวังว่าเราสองคนจะแต่งงานกัน”

หญิงสาวไม่รู้ว่าสิ่งใดดลใจให้ตนพูดออกไปแบบนั้น รู้แต่ว่าอยากรั้งเขาไว้ข้างกาย ยิ่งพักนี้ได้เจอหน้าเขาบ่อยตั้งแต่ช่วงที่มารดายังป่วย อีกทั้งท่านยังพูดกรอกหูเรื่องเขาทุกวัน ไหนจะบรรดาเพื่อนฝูงที่ช่วยเชียร์ให้กลับมาคืนดีกันอย่างออกนอกหน้า จากที่ไม่เคยคิดย้อนกลับไปหาชยาวุธ ทว่าตอนนี้เธอกลับอดคิดถึงช่วงเวลาหวานชื่นเหล่านั้นไม่ได้

“เฟิร์นก็รู้ว่าเราทำอย่างนั้นไม่ได้แล้ว” เขาพูดเสียงค่อย ตามองถนนเบื้องหน้า ไร้รอยยิ้มอย่างที่เคย

เธอมองเขาแล้วก็รู้สึกอึดอัด ตอนเห็นเขาแชตคุยกับใครบางคนด้วยสีหน้าเริงรื่นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บางครั้งยังหัวเราะออกมาเบา ๆ ทำให้เธอรู้สึกว่าตนเป็นผู้ถูกกระทำ จริงอยู่ที่ตอนตกลงเลิกกันเธอยินดี เพราะไม่ได้รักเขาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าตนเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะชยาวุธยังมีคนรักใหม่ ในขณะที่เธอไม่มีใครเลย

ครั้นพอคิดอย่างนั้น หญิงสาวก็ยิ่งห้ามอารมณ์และความรู้สึกของคนที่สูญเสียสิ่งสำคัญไปไม่ได้ จึงพลั้งปากพูดในสิ่งที่อยากพูดออกไปเต็มที่

“แม่ของเฟิร์นตายแล้วนะเวฟ ท่านไม่ได้อยู่กับเฟิร์นแล้ว”

เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่า กระบอกตาปวดหนึบจนในที่สุดน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว

“ตอนนี้เฟิร์นไม่มีใครเลย เฟิร์นเหลือตัวคนเดียว แต่ไหนแต่ไรมาเฟิร์นมีแต่แม่มาตลอด แต่ตอนนี้ท่านก็จากเราไปเพราะเวฟเป็นสาเหตุที่ทำให้แม่อาการกำเริบ”

ชยาวุธกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดที่มือปูดขึ้น

“เราขอโทษ เราไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้”

“เวฟแค่ขอโทษเท่านั้นหรือ ไม่คิดอย่างอื่นไม่พูดคำอื่นบ้างหรือนอกจากคำนี้”

“แล้วเฟิร์นจะให้เราทำยังไงในเมื่อท่านก็เสียไปแล้ว เราเองก็เสียใจเหมือนกัน แต่เราไม่สามารถทำให้ท่านฟื้นขึ้นมาได้ ถ้าเราทำได้เราทำไปแล้ว เราก็รู้สึกผิดมาก ไม่ใช่ไม่รู้สึกอะไรเลยนะเฟิร์น”

“เวฟก็ทำสิ่งที่แม่ขอร้องไว้ก่อนตายสิ แต่งงานกับเฟิร์น!”

ชยาวุธเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เท้าเหยียบเบรกโดยอัตโนมัติทันที โชคดีที่ไม่มีรถขับตามด้านหลัง

“เฟิร์น!”