บทที่ 4 ลาออก - 60% -

“ก็มีบ้างแหละ” เขาลุกขึ้นแล้วเดินมานั่งติดกับเธอ ใช้แขนโอบเอวเธอไว้พลางพูดว่า

“แต่ที่เครียดที่สุดก็คือแก้มไม่ยอมเลิกบล็อกเบอร์พี่นี่แหละ เราดีกันแล้วไม่ใช่หรือ แก้มไม่โกรธพี่แล้วนี่นา”

“ใครว่าดีกันแล้ว ใครว่าไม่โกรธ แก้มยังโกรธพี่อยู่นะ พี่น่ะโลเล แก้มบอกตามตรงเลยว่าไม่กล้ากลับไปคบกับพี่อีกหรอก เพราะไม่รู้ว่าจะมีวันไหนที่พี่มาขอห่างจากแก้มเพราะเหตุผลบ้าบออย่างอื่นอีกรึเปล่า เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็อยู่ไปแบบนี้แหละ สถานะไม่ชัดเจน เพื่อนก็ไม่ใช่ แฟนก็ไม่เชิง...แต่ถ้าหิว ก็ซื้อกินจากพี่ไง ดีไหมคะคุณแฟนเก่า”

ชยาวุธเบิกตากว้าง ทำหน้าละห้อย “แก้มมม เอาจริงหรือเนี่ย”

“เอาจริงสิ ใครว่าพูดเล่น” เธอยิ้มอ่อน

“แล้วต้องทำยังไงแก้มถึงจะหายโกรธพี่ล่ะ” เขานั่งหันมาหาเธอทั้งตัวแล้วดึงมือไปจูบเบา ๆ ภัทรมัยจึงใช้นิ้วจิ้มที่อกข้างซ้ายของเขาแล้วพูดว่า

“ก็ต้องพิสูจน์ค่ะ ทำให้แก้มเห็นว่าพี่ลืมแฟนเก่าได้หมดใจจริง ๆ ไม่ใช่ว่าวันดีคืนดีจู่ ๆ พี่ก็คิดถึงเขา อยากกลับไปหาเขาเหมือนคราวนั้นอีก”

ชยาวุธส่ายหน้าช้า ๆ “ถ้าพี่จะบอกว่าพี่เข้าใจผิดไปเอง แก้มจะว่าไงล่ะ”

“ก็ไม่ได้ว่าไง มันคือความคิดของพี่ ความรู้สึกของพี่ แก้มจะไปตัดสินอะไรได้ ทุกอย่างมันแล้วแต่ใจพี่เลย แก้มก็แค่จะบอกว่าแก้มไม่รอหรอกนะ ถ้าพี่ยังทำอะไรไม่ชัดเจนแบบนี้”

“พรุ่งนี้ก็จบแล้ว ไม่มีอะไรอีกแล้วล่ะ เรื่องนี้พี่ผิดเองเพราะมัวแต่โลเลสับสนไม่เข้าเรื่องอย่างที่แก้มว่า แต่อย่างที่พี่บอกไปนั่นแหละว่าหลังจากนี้จะเริ่มจีบแก้มใหม่ เตรียมตัวรับมือไว้ก็แล้วกัน”

“กลัวที่ไหน จะจีบท่าไหนก็มาเลย แก้มรับได้ทุกท่านั่นแหละ”

เธอเน้นคำว่าทุกท่าเป็นพิเศษจนชายหนุ่มหัวเราะร่วน เขาลุกขึ้นแล้วช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มทันที

“ถ้างั้นพี่ว่าเราไปปรึกษากันหน่อยดีกว่าว่าจะจีบแก้มท่าไหนดี แก้มถึงจะพอใจ” เขาพูดจบก็พาหญิงสาวเข้าห้องนอนทันที ขณะที่คนถูกอุ้มได้แต่หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

กัลยา มารดาของภัทรมัยมาถึงร้านเด็กเส้นตั้งแต่เช้ามืดเช่นเคย เมื่อมาถึงก็นำถุงใส่เงินที่เป็นแบงก์ย่อย และเหรียญสำหรับทอนมาใส่ไว้ในเครื่องคิดเงิน ซึ่งในถุงมีแหวนและสร้อยที่ถอดเอาไว้ชั่วคราวเพราะต้องไปทำน้ำยาขนมจีนอยู่ในนั้นด้วย จากนั้นจึงล็อกเครื่องไว้โดยเก็บลูกกุญแจไว้ในลิ้นชักของโต๊ะแล้วเข้าไปดูลูกจ้างที่กำลังเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำน้ำยาชนิดต่าง ๆ ที่หลังร้าน

เจ้าตัวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ ทั้งที่ไฟยังเปิดเอาไว้ อีกทั้งเครื่องแกงต่าง ๆ ก็ยังวางเตรียมอยู่บนโต๊ะ แต่ลูกจ้างทั้งสามคนกลับไม่มีใครอยู่

กัลยาเดินไปยืนหน้าโต๊ะที่ใช้สำหรับเตรียมของ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่ท้ายทอย และด้านหลังศีรษะอย่างแรงถึงสองครั้ง ความเจ็บและมึนงงแล่นขึ้นสมอง ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงร้อง สติสัมปชัญญะพลันดับวูบไปทันที

เสียงสายเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่ดังแต่เช้าตรู่ ทำให้ภัทรมัยที่กำลังจะแต่งหน้าเตรียมไปทำงานรีบเดินไปหยิบมาดูชื่อคน โทร.เข้า เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากกันตพล พี่ชายจึงรีบรับสายด้วยความรวดเร็ว

“ค่ะ พี่กันต์”

“แม่ถูกคนตีหัว อาการไม่ค่อยดีเท่าไร ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลนะแก้ม”

“ว่าไงนะ! แม่ถูกตีในร้านหรือพี่” เธอรู้สึกชาไปทั้งร่างเมื่อได้ยิน

“ใช่ ไอ้คนร้ายมันตีแม่จนสลบแล้วก็ขโมยเงินในเครื่องคิดเงินไป”

“แก้มจะรีบไปนะพี่กันต์ แค่นี้ก่อนนะ” หญิงสาวกดวางสายแล้วรีบเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดมาสวมใส่ทันที

“มีอะไรรึเปล่าแก้ม” ชยาวุธเดินออกมาจากห้องน้ำ ถามด้วยความเป็นห่วง

“แม่ถูกคนร้ายตีจนสลบแล้วปล้นเงินที่ร้านไปน่ะพี่ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล แก้มจะไปดูแม่” หญิงสาวพูดอย่างร้อนรนขณะที่แต่งตัว ไม่สนใจจะแต่งหน้าต่อแล้ว

“พี่ไปส่ง” ชยาวุธรีบหยิบเสื้อผ้าจากในตู้มาแต่งตัวเช่นกัน

“พี่ต้องไปงานเผาศพไม่ใช่หรือ แก้มขับไปเองดีกว่าค่ะ”

“ไม่ได้ พี่กลัวแก้มจะขับเร็วเกินไปเพราะใจร้อน ให้พี่ขับไปส่งดีกว่า เชื่อพี่นะแก้ม” เขาเอ่ยเสียงเครียด เธอจึงได้แต่พยักหน้ายอมให้เขาไปส่ง เพราะเธอคงเหยียบคันเร่งเต็มที่แน่นอนหากได้ขับรถเอง

ทั้งสองคนมาถึงโรงพยาบาลในเวลาต่อมา อาจเพราะยังเช้าอยู่การจราจรจึงไม่ค่อยติดขัดเท่าไรนัก หลังจากสอบถามกับพยาบาลประจำเคาน์เตอร์แล้ว ภัทรมัยกับชยาวุธจึงกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางห้องฉุกเฉินทันที

หน้าห้องฉุกเฉินมีร่างสูงโปร่งของกันตพลเดินไปเดินมาด้วยสีหน้าไม่ดีนัก ส่วนบุตรสาวตัวน้อยนั่งดูการ์ตูนจากโทรศัพท์ของบิดาอยู่บนเก้าอี้

“พี่กันต์! แม่เป็นไงบ้าง” ภัทรมัยถามพี่ชายตั้งแต่ยังวิ่งไปไม่ถึง

“ยังรักษาอยู่เลย ไม่รู้เป็นไงบ้าง”

กันตพลขมวดคิ้วด้วยความกังวล ชยาวุธค้อมศีรษะให้อีกฝ่ายแทนการทักทาย เพราะเขาอายุมากกว่าพี่ชายของภัทรมัย

“เรื่องมันเป็นยังไงกันเนี่ยพี่”

หญิงสาวอยากรู้ว่าทำไมถึงมีโจรเข้าไปทำร้ายมารดาถึงในร้านได้ เพราะปกติแล้วเมื่อท่านไปถึงร้าน ท่านจะเข้าทางด้านหน้าซึ่งเป็นประตูเหล็กบานเลื่อนจากบนลงล่าง เมื่อเข้าไปแล้วก็ปิดไว้ตามเดิมเพราะกำหนดเปิดร้านคือเก้านาฬิกาตรง จากนั้นก็จะเข้าไปทำน้ำยาขนมจีนกับลูกจ้างอีกสามคนที่หลังร้าน

ฉะนั้น หากมีคนอื่นเข้าไปด้านใน จะต้องเข้าทางประตูหลัง ซึ่งด้านหลังร้านที่กำลังทำน้ำยากันอยู่นั้นจะมีคนอยู่ถึงสามคน รวมมารดาของเธอด้วยก็เป็นสี่ โจรรายนั้นมันจะกล้าบุกมาตีศีรษะท่านทั้งที่มีคนอยู่เยอะขนาดนั้นเชียวหรือ

“ตอนเกิดเรื่องพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะน้าแวว โทร.หาพี่ บอกว่าแม่ถูกโจรตีหัวจนสลบแล้วขโมยเงินในเครื่องไป”

“แล้วตอนนั้นพวกน้าแววไปอยู่ที่ไหนกัน”

“พี่พรกับพี่นันบอกว่าไปซื้อของที่เซเว่น น้าแววบอกว่ากำลังเข้าห้องน้ำอยู่ ออกจากห้องน้ำมาก็เจอแม่สลบอยู่บนพื้นแล้วก็เลยรีบ โทร.หาพี่”

“กล้องวงจรปิดล่ะพี่กันต์” บริเวณเครื่องคิดเงินจะมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ ถ้าคนร้ายขโมยเงินจากตรงนั้นน่าจะต้องถูกบันทึกภาพเอาไว้แน่นอน

“ก็เนี่ยแหละ พี่ก็รอให้แก้มมาเฝ้าแม่อยู่ เพราะพี่จะได้ไปแจ้งความแล้วให้ตำรวจเขามาตรวจที่เกิดเหตุ พี่ก็คิดว่ากล้องน่าจะจับภาพเอาไว้ได้”

“งั้นพี่ไปเถอะ เดี๋ยวแก้มอยู่เอง...ให้กัสจังอยู่กับแก้มก่อนก็ได้นะคะ พี่จะได้ทำธุระสะดวกหน่อย”

“ไม่อาววว กัสจังจะไปกับคุณพ่อ” เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มาประท้วงทันที

“คุณพ่อไปทำธุระแป๊บเดียวเองค่ะ อยู่กับอาแก้มก่อนดีกว่าเนอะ เดี๋ยวคุณพ่อก็มาแล้ว” กันตพลย่อตัวนั่งคุยกับบุตรสาวอย่างอ่อนโยน เกลี้ยกล่อมไม่นานนักบุตรสาวสุดที่รักจึงยอมอยู่กับผู้เป็นอา