2 รับข้อเสนอ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ด้านกนกวรรณ

หลังจากที่กนกวรรณโทรคุยกับราล์ฟวันนั้น นี่ก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่นางให้ลูกน้องหาผู้หญิงที่จะมาเป็นแม่อุ้มบุญให้ลูกชาย แต่ปรากฏว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

แต่อยู่ๆกนกวรรณคิดไปถึงหญิงสาวคนหนึ่งที่นางเคยให้ทุนการศึกษาตั้งแต่เธอเรียนปีหนึ่งจนถึงปีสี่ ตอนนี้เธอเรียนจบมาหนึ่งปีแล้ว และได้ทำงานในบริษัทแห่งหนึ่ง กนกวรณจะโทรถามสารทุกข์สุกดิบของเธออยู่บ่อยๆ ถึงแม้ว่าเธอจะเรียนจบแล้วก็ตาม

เมื่อคิดได้อย่างนั้นกนกวรรณจึงหยิบโทรศัพท์มาโทรหาเธอทันที

ตู๊ด~

'สวัสดีค่ะคุณท่าน'

'หนูยุ่งอยู่หรือเปล่า'

'วันนี้ปลายฝันไม่ได้ไปทำงานค่ะคุณท่าน'

'ทำไมล่ะ'

'ปลายฝันป่วยค่ะ คุณท่านมีอะไรหรือเปล่าคะ'

'คือ...ป้าอยากจะให้หนูทำงานให้ป้าหน่อยน่ะ แต่ป้าไม่ได้จะให้หนูทำฟรีหรอกนะ ป้ามีค่าจ้างให้หนู ถ้าหนูตกลงป้าจะโอนเงินให้หนูหนึ่งล้านบาททันที'

'ไม่ทราบว่างานอะไรเหรอคะคุณท่าน'

'ป้าอยากให้หนูมาอุ้มบุญให้ลูกชายของป้าน่ะ'

'อุ้มบุญ?' ปากเล็กพึมพำออกมาพลางรู้สึกงุนงงไม่น้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่คุณท่านบอก

'ช่วยป้าหน่อยได้ไหมปลายฝัน ตอนนี้ลูกชายป้าอายุเกือบจะสามสิบแล้ว แต่เขาไม่ยอมมีเมียสักที เขาบอกให้ป้าหาแม่อุ้มบุญให้เขาน่ะ'

'...' เธอนิ่งพลางคิดในใจว่าถ้าเธอรับเป็นแม่อุ้มบุญให้ลูกชายของคุณท่าน เธอก็จะได้มีเงินไปใช้หนี้ที่มีอยู่สองล้านบาท ซึ่งหนี้ก้อนนั้นเป็นหนี้ที่พ่อของเธอได้สร้างไว้ก่อนที่พ่อจะเสียชีวิตเมื่อหนึ่งปีก่อน พ่อเสียตอนเธอเรียนจบพอดี และเธอก็ได้รู้ว่าพ่อเธอมีหนี้อยู่สองล้าน ที่พ่อเป็นหนี้เพราะเกิดจากการเล่นการพนันล้วนๆ

หลังจากนั้นสองเดือนแม่ของเธอก็มีสามีใหม่แล้วย้ายไปอยู่กับสามีใหม่ที่ต่างจังหวัด โดยหนี้สองล้านนั้นเธอต้องรับผิดชอบเอง ซึ่งเป็นเวลาหนึ่งปีแล้วที่เธอต้องผ่อนหนี้ก้อนนั้น

พอเธอได้รับเงินเดือนในแต่ละเดือนเธอก็จะนำไปชำระหนี้หนึ่งหมื่นบาท ส่วนที่เหลือเธอจะเก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายต่างๆ เธอต้องประหยัดสุดๆ เพราะถ้าไม่อย่างนั้นรับรองว่าไม่มีเงินพอที่จะกินข้าวในแต่ละเดือนแน่

'พอหนูตั้งท้องป้าจะจ่ายเพิ่มอีกหนึ่งล้านบาท'

'เอ่อ...' เธอมีความลังเลพลางคิดในใจว่าค่าจ้างทั้งหมดสองล้าน ดังนั้นถ้าเธอรับงานนี้หนี้ที่มีอยู่นั้นก็หมดลงทันที

'หนูจะรับข้อเสนอของป้าไหมปลายฝัน'

'ปลายฝันรับข้อเสนอค่ะคุณท่าน' เธอตอบตกลงออกไปทันทีพลางคิดว่าการที่จะอุ้มบุญก็ไม่ได้เสียหายอะไร เพราะมันเป็นงานๆหนึ่ง ที่สำคัญค่าตอบแทนสองล้านนั้นจะทำให้เธอได้เป็นอิสระจากหนี้ก้อนนั้นเสียที

'ป้าขอบใจมากนะที่หนูตกลง'

'ไม่เป็นไรค่ะคุณท่าน'

'เอาเป็นว่าอาทิตย์หน้าป้าจะพาหนูไปเจอกับลูกชายของป้านะ และหนูก็เก็บเสื้อผ้าไปด้วยเลย เพราะป้าจะให้หนูย้ายไปอยู่บ้านของลูกชายป้า'

'ได้ค่ะคุณท่าน'

'งั้นแค่นี้นะปลายฝัน'

'สวัสดีค่ะคุณท่าน' จากนั้นนิ้วเรียวจึงกดวางสายแล้วระบายยิ้มออกมา พลางคิดในใจว่าอีกไม่นานหนี้ก้อนนั้นจะได้หมดเสียที ก่อนจะมีเสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ เธอเปิดหน้าจอจึงเห็นว่ายอดเงินหนึ่งล้านบาทที่คุณท่านโอนเข้ามา

ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน

หลังจากที่เธอเรียนจบมอหก พ่อไม่ให้เธอเรียนต่อเพราะ

'ไม่ต้องรงไม่ต้องเรียนแล้วแหละ ฉันว่าแกออกมาหางานทำเถอะ'

'ก็ไหนพ่อเคยบอกว่าถ้าหนู...'

'ตอนนั้นฉันคิดว่าจะมีเงินส่งแกได้ไง แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินจะส่งเสียให้แกเรียนแล้ว'

'แต่หนูอยากเรียนนะพ่อ หนูอยากเรียนสูงๆเพื่อจะได้นำความรู้ไปประกอบอาชีพไงคะ'

'แต่ฉันไม่มีเงินที่จะส่งแกให้เรียนสูงๆได้หรอกนะ ถ้าอยากเรียนแกก็หาเงินเอง'

'ได้ หนูจะหาเงินเรียนเอง'

จากนั้นเธอจึงไปทำงานในช่วงที่ปิดเทอมหลายเดือน ก่อนจะสอบชิงทุนได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งและเธอยังได้เงินเพื่อเอาไว้ใช้จ่ายรายเดือนอีกต่างหาก เธอเพิ่งมารู้ตอนอยู่ปีสองว่าทุนที่ได้รับนั้นเป็นทุนจากคุณท่านนั่นเอง เพราะคุณท่านอยากเจอเธอจึงมาหาเธอที่มหาวิทยาลัย เมื่อคุณท่านรู้ว่าเธอทำงานและเรียนไปด้วย คุณท่านจึงบอกว่าให้ลาออกจากงานแล้วเรียนอย่างเดียวพอ และคุณท่านก็ให้เงินเธอใช้จ่ายโดยที่เธอไม่ขัดสนเรื่องเงินเลย ตั้งแต่นั้นมาเธอกับคุณท่านก็ติดต่อกันเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน