🔥🥀 ตอนที่ 1: ตอนที่ 1: จู.บ แฟนเก่าปากหมา

ตอนที่ 1: จู.บ แฟนเก่าปากหมา 

เสียงฝีเท้าที่ลงน้ำหนักอย่างไม่มั่นใจดังขึ้นสม่ำเสมอไปตามโถงทางเดินกว้างของตึกคณะบริหารธุรกิจ มะปรางในชุดนักศึกษาถูกระเบียบที่ดูจะหลวมไปนิดหน่อยจากน้ำหนักตัวที่ลดลงในช่วงครึ่งเทอมที่หายไป เธอกำลังก้าวเดินด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ลานกว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงปะทะกับทรวงอกจนรู้สึกเจ็บ แผ่นหลังบางเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในตึกทำงานอย่างเต็มกำลัง

"มะปราง แกโอเคไหม?" ณดาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ความลับบางส่วนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พลางเอื้อมมือมาบีบไหล่เพื่อนเบาๆ

"เราโอเค แค่ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะ" มะปรางตอบเสียงแผ่ว พยายามปั้นหน้ายิ้มแต่มันกลับดูจืดชืดเต็มที เธอรู้ดีว่าการกลับมาเรียนวันแรกหลังจากทิ้งช่วงไปนานไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สิ่งที่เธอกลัวที่สุดไม่ใช่เนื้อหาบทเรียนที่ตามไม่ทันแต่มันคือใครบางคนที่มีอิทธิพลเหนือการควบคุมของเธอต่างหาก เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงห้องบรรยายรวมขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับวิชาเรียนพื้นฐานซึ่งนักศึกษาหลายคณะต้องมาเรียนรวมกัน

 มะปรางก็ต้องชะงักฝีเท้าจนเกือบจะเสียหลัก ภาพตรงหน้าคือกลุ่มนักศึกษาชายในชุดช็อปสีเข้มประมาณ 4-5 คน ยืนกระจายตัวอยู่หน้าประตูและบนเวทีหน้าห้อง กลิ่นอายของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ดิบเถื่อนและทรงพลังแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณอย่างขัดกับบรรยากาศสะอาดสะอ้านของคณะบริหาร และคนที่เป็นจุดศูนย์กลางของสายตาทุกคู่คือ บาสพี่ว้ากเจ้าของฉายาวิศวะปากหมาที่โด่งดังไปทั้งมหาลัย เขายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หน้าห้องด้วยท่าทางกวนประสาท ใบหน้าคมเข้มที่ติดจะดุร้ายดูเฉยชาแต่กลับแฝงไปด้วยความคุกคามอย่างบอกไม่ถูก เมื่อสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวปะทะเข้ากับร่างบางที่เพิ่งปรากฏตัว บาสไม่ได้ขยับกายหนี แต่ดวงตาคู่นั้นกลับวาวขึ้นด้วยอารมณ์บางอย่างที่เดาไม่ออก เขาขยับตัวหยิบไมโครโฟนขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากหยักลึก แสยะยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงกระดูก ก่อนจะส่งเสียงผ่านลำโพงที่ดังก้องไปทั่วห้องประชุมเงียบกริบ

"นึกว่าตายไปแล้วซะอีก" ประโยคแรกที่ทักทายหลังจากการจากลาอันยาวนานทำเอาคนฟังทั้งห้องถึงกับกลั้นหายใจ มะปรางรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันที เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความอับอายที่ถูกหยามหน้าต่อหน้าคนนับร้อย บาสลดไมโครเวฟลงช้าๆ ท่าทางของเขาคุกคามชัดเจนขึ้นเมื่อก้าวเท้าลงจากเวที เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นดัง ตึก... ตึก... เข้ามาใกล้จุดที่มะปรางยืนอยู่ ทุกก้าวย่างของเขาเหมือนกำลังบดขยี้ความกล้าที่เธอพยายามสร้างมาตลอดทั้งเช้าให้พังทลาย

"หายหัวไปนานจนนึกว่าไปนอนเน่าอยู่ที่ไหนซะแล้ว" บาสพูดต่อโดยไม่ใช้ไมค์ เสียงของเขาห้วนสั้นและเต็มไปด้วยความดูถูกขณะที่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวลอยมาปะทะจมูกจนมะปรางต้องเบือนหน้าหนี

"พี่บาส อย่าหาเรื่องเพื่อนหนูเลยค่ะ" ณดาพยายามออกตัวขวาง แต่กลับถูกสายตาเย็นชาของ เกมส์ เพื่อนสนิทของบาสที่เดินตามมาดึงแขนให้ออกไปอีกทาง

"ไปหาที่นั่งเถอะ" เกมส์พูดเสียงเรียบแต่แฝงคำสั่ง ทำเอาณดาได้แต่ยืนกำหมัดทำอะไรไม่ได้ณดาถูกแฟนหนุ่มดึงไปก่อนที่บาสโน้มใบหน้าลงมาจนแทบจะชิดติดใบหูของมะปราง ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดผิวแก้มเนียนจนเธอขนลุกซู่ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปบีบต้นแขนเรียวเล็กอย่างแรงจนมะปรางหลุดเสียงครางในลำคอด้วยความเจ็บ

"คณะบริหารฯ เขาสอนให้หนีปัญหาเก่งขนาดนี้เลยเหรอ? หรือต้องให้พี่สอนบทเรียนใหม่ ถึงจะจำใส่หัวได้ว่าเธอเป็นของใคร"

"ปล่อยหนูนะพี่บาส เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว" มะปรางพยายามเค้นเสียงโต้กลับ แม้ลำคอจะแห้งผากจนแทบพูดไม่ออกก็ตาม

"ไม่มีอะไรเกี่ยวกันงั้นเหรอ? แล้วคืนนั้นที่ทะเล เธอไม่ได้พูดแบบนี้นะมะปราง เสียงครางของเธอมันยังดังก้องอยู่ในหูกูอยู่เลย หรืออยากจะให้กูรื้อฟื้นให้ฟังตรงนี้ว่าเธอมันร่านแค่ไหน วะ ! " บาสแค่นหัวเราะร้ายกาจนัยน์ตาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่คลอน้ำตาของมะปราง ไม่เพียงเสียงตะคอกแต่ยังคำว่าที่รุนแรงขนาดขึ้นมีึงกู 

"พี่บาสหยุดพูดเลวๆ แบบนี้นะ!" มะปรางตวาดกลับเสียงสั่น มือบางยกขึ้นหมายจะตบใบหน้ากวนประสาทนั้นสักฉั่ก แต่บาสกลับไวกว่าเขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันแล้วบิดมันเบาๆ จนเธอต้องถลาเข้าหาแผงอกกว้างของเขาอย่างเสียไม่ได้

"กล้าขึ้นนะมะปราง คณะนี้มันคงสอนให้เธอจองหองขึ้นเยอะแต่จำไว้ ต่อให้เธอจะหนีไปเรียนคณะไหน หรือหายไปนานเท่าไหร่ สุดท้ายเธอก็หนีเงื้อมมือกูไม่พ้นหรอก"  บาสเหยียดยิ้ม มองใบหน้าสวยที่แดงก่ำด้วยความโกรธก่อนที่เขาสะบัดข้อมือเธอออกอย่างแรง จนร่างบางเซถอยหลังไปหลายก้าว บาสมองตามแผ่นหลังที่รีบเดินกึ่งวิ่งไปหาที่นั่งอย่างคนพ่ายแพ้ เขาหยิบไมค์ขึ้นมาทำหน้าที่เช็คชื่อต่อด้วยเสียงดุดันอันเป็นเอกลักษณ์ แต่สายตาของเขากลับไม่ละไปจากร่างของมะปรางแม้แต่วินาทีเดียว

"ไอ้พี่บาส ไอ้คนบ้า" มะปรางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เลกเชอร์แถวหลังสุด มือบางยังคงสั่นระริกจนต้องซ่อนมันไว้ใต้โต๊ะ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของคนเกือบทั้งห้องที่ยังคงลอบมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนกระซิบกระซาบพลางชี้ชวนกันดูเพื่อนสนิทดาวคณะบริหาร ที่หายหน้าไปนานแต่กลับมาพร้อมคำทักทายสุดฉาวจากพี่ว้ากตัวท็อปคณะวิศวะฯ ณดารีบเดินตามมานั่งลงข้างๆ ใบหน้าของเพื่อนรักเต็มไปด้วยความกังวล เธอเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเครือของมะปรางไว้แน่นเพื่อสื่อความเป็นห่วง

บนเวทีหน้าห้อง เสียงทุ้มต่ำของบาสยังคงดังก้องผ่านไมโครโฟน เขาเรียกชื่อนักศึกษาแต่ละคนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดัน ทุกครั้งที่เขาขยับตัว หรือแม้แต่ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นจากกระดาษรายชื่อ สายตาคมกริบคู่นั้นจะตวัดกลับมาที่จุดซึ่งมะปรางนั่งอยู่เสมอ มันไม่ใช่สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักเหมือนในวันวาน แต่มันคือสายตาของพญามัจจุราชที่กำลังจับจ้องวิญญาณที่บังอาจหลบหนีขุมนรก

"นลินนิภา พิชญเดชากูลดีย์" เสียงประกาศชื่อจริงของมะปรางดังก้องกว่าปกติ บาสจงใจลากเสียงนามสกุลยาวเหยียดของเธอราวกับจะย้ำเตือนถึงฐานะลวงตาที่เธอแบกอยู่ มะปรางสะดุ้งสุดตัวเธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อยๆยกมือขึ้นช้าๆ

"มาค่ะ" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับบรรยากาศอึดอัดบาสแค่นยิ้มร้าย แววตาของเขาไหววูบด้วยความสะใจที่เห็นเธอหวาดกลัว เขาไม่ได้ขานรับแต่กลับจ้องหน้าเธอนิ่งอยู่อึดใจใหญ่ จนนักศึกษาคนอื่นเริ่มเลิ่กลั่ก ก่อนที่เขาจะก้มลงเซ็นชื่อลงในใบเช็คชื่ออย่างแรงจนปลายปากกาแทบทะลุกระดาษ ท่าทางนั้นบ่งบอกถึงอารมณ์กรุ่นโกรธที่ยังไม่มอดดับ

ตลอดสองชั่วโมงของการบรรยาย มะปรางแทบไม่ได้ยินสิ่งที่อาจารย์พูดเลยแม้แต่น้อย สมองของเธอขาวโพลน ภาพเหตุการณ์ที่ทะเลเมื่อครึ่งปีที่ผ่านมาไหลวนกลับมาเป็นฉากๆ กลิ่นเกลือทะเลลมหนาวตอนกลางคืน และสัมผัสอันเร่าร้อนจากผู้ชายที่ชื่อบาสในวันวาน คนที่เคยอ่อนโยนกับเธอแค่เพียงในคืนนั้น ก่อนจะกลายเป็นปีศาจร้ายเมื่อเธอตัดสินใจหนีหายไปเพราะความขี้ขลาดและแรงกดดันจากครอบครัว

"มะปราง... มะปราง" อาจารย์ปล่อยแล้วนะ รีบไปกันเถอะ ก่อนที่พี่บาสจะเดินมาทางนี้" ณดาสะกิดเรียกเบาๆ เมื่อเห็นเพื่อนสาวนั่งเหม่อลอย มะปรางพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เธอรีบกวาดสมุดและปากกาลงกระเป๋าเป้ ท่าทางลนลานนั้นแสดงออกชัดเจนว่าเธอต้องการหนีไปจากที่นี่ให้ไวที่สุด แต่ดูเหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้างเมื่อเธอเดินพ้นประตูห้องบรรยายรวมออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะก็ก้าวมาดักหน้าไว้ทันที บาสยืนกอดอกพิงผนังตึก ท่าทางวางมาดนิ่งขรึมแต่คุกคามในเวลาเดียวกัน เกมส์ยืนอยู่ข้างๆพลางคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในปาก สายตาของเกมส์มองเพื่อนรักสลับกับมะปรางด้วยความเบื่อหน่ายแกมรำคาญ

"จะรีบไปไหน? ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยไม่ใช่เหรอ" บาสเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าเนียน

"หนูมีเรียนต่อค่ะพี่บาส หลีกทางด้วย" มะปรางพยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอไม่ยอมสบตาเขาแต่จ้องไปที่กระดุมเสื้อช็อปของเขาแทน

"เรียนต่อ? หรือจะรีบไปหาไอ้อันทพาลคนนั้นที่พ่อเธอประเคนให้" บาสก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว ทำให้มะปรางต้องถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังตึก

"พะพี่บาส"

 "ที่หายไปครึ่งเทอมเนี่ย... ไปซ้อมเป็นเมียน้อยใครมาล่ะ หรือว่าไปตกลงราคากันยังไม่ลงตัวถึงได้ซมซานกลับมาเรียน"

"พี่บาส! หยุดพูดจาสกปรกแบบนี้สักที หนูไม่ได้เป็นแบบที่พี่พูดทำไมพี่ต้องร้ายใส่หนูขนาดนี้ด้วย ที่หนูหนีไปพี่ไม่รู้จริงๆเหรอว่ามันเพราะอะไร" มะปรางตะโกนออกมาด้วยความเหลืออด น้ำตาที่กักกั้นไว้เริ่มคลอเบ้าคนใจร้ายใช้คำพูดที่กัดกินหัวใจของเธอจึงกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

"เออ กูไม่รู้" บาสระเบิดอารมณ์ออกมา เขาใช้มือทั้งสองข้างยันผนังคร่อมร่างเล็กไว้จนมะปรางหนีไปไหนไม่ได้ กลิ่นอายความโกรธแผ่ออกมาจากตัวเขาจนคนรอบข้างพากันเดินเลี่ยงไปทางอื่น 

"พี่บาสปล่อยหนู" 

"กูรู้แค่ว่าเช้าวันนั้นกูตื่นมาแล้วไม่เจอใคร เจอแค่ที่นอนเปล่าๆ กับความว่างเปล่าที่เธอทิ้งไว้ เธอทิ้งกูเหมือนกูเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ไม่มีความหมาย แล้วตอนนี้จะมาขอความเมตตาจากกูเหรอฝันไปเถอะมะปราง" บาสโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน มะปรางหลับตาแน่น ขนตางอนยาวสั่นระริก เธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงห้วนๆ ของเขาแต่มันก็ถูกบดบังด้วยความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอ มะปรางมองเพื่อนสนิททางด้านหลังของบาส

"พี่เกมส์ พาพี่บาสไปเหอะเดี๋ยวอาจารย์ก็เดินมาเห็นหรอก" ณดาพยายามจะเข้าไปช่วยดึงแขนบาสออก แต่เกมส์กลับคว้าข้อมือณดาไว้เสียก่อน

"ปล่อยให้มันเคลียร์กันไปเถอะณดา เรื่องนี้คนนอกไม่เกี่ยว ไปหาอะไรกินรอดีกว่าเดี๋ยวไอ้บาสมันจัดการธุระ ส่วนตัวเสร็จมันก็ตามไปเอง" เกมส์พูดเสียงเรียบพลางลากณดาให้ถอยห่างออกมา มะปรางรู้สึกใจหายวาบเมื่อเห็นเพื่อนสนิทถูกลากออกไป ตอนนี้เหลือเพียงเธอกับผู้ชายที่อันตรายที่สุดในชีวิตเพียงลำพัง บาสจ้องมองริมฝีปากบางที่สั่นเทาของเธอด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งในอก เขาอยากจะบดจูบลงไปให้หายคิดถึง แต่ความทระนงตนและความโกรธแค้นกลับสั่งให้เขาทำตรงกันข้าม

"จำใส่หัวไว้นะมะปราง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตเธอไม่ได้เป็นของเธออีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเธอเลือกที่จะกลับมาหาที่ตายถึงที่นี่ กูก็จะจัดนรกขุมที่ลึกที่สุดไว้รอรับเธอเอง" บาสคว้ากระเป๋าเป้ของมะปรางไปถือไว้เองอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระชากข้อมือเล็กให้เดินตามเขาไปทางลานจอดรถหลังตึก เขาขยับเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเขาเกือบจะสัมผัสใบหูของเธอ

"ปล่อยหนูนะ! พี่จะพาหนูไปไหน พี่บาส!" มะปรางขัดขืนสุดกำลัง เธอทั้งดึงทั้งยื้อฉุดแต่เรี่ยวแรงของหญิงสาวตัวเล็กๆ หรือจะสู้แรงของอดีตนักกีฬามหาลัยอย่างเขาได้

"เงียบปาก! ถ้าไม่อยากให้กูประจานเรื่องที่ทะเลกลางลานจอดรถ" บาสหันมาตวาดเสียงต่ำสายตาคู่นั้นดูจริงจังจนมะปรางต้องหุบปากฉับ เขาพาเธอมาที่รถกระบะคันใหญ่สีดำสนิทที่จอดแยกตัวออกมาจากรถคันอื่น บาสเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วยัดร่างเล็กลงไปอย่างไม่เบามือนัก ก่อนจะอ้อมไปประจำที่คนขับและล็อครถทันที มะปรางนั่งตัวลีบติดประตูรถ ความกลัวเริ่มเกาะกินใจเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

 "พี่จะทำอะไรหนู" บาสไม่ตอบเขาเพียงแต่สตาร์ทรถแล้วเหยียบคันเร่งออกไปจากบริเวณมหาลัยด้วยความเร็วที่ทำให้นางเอกสาวต้องหลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัว ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มและความเงียบที่น่าอึดอัดระหว่างคนสองคนที่เคยลึกซึ้งกันมาก่อน เขาขับรถพาเธอมาที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ซึ่งมะปรางจำได้ดีว่าเป็นที่พักของเขา บาสจอดรถในที่จอดส่วนตัวก่อนจะลงมาอ้อมเปิดประตูฝั่งเธอแล้วกระชากแขนให้ลงมา

"ขึ้นไปข้างบน" เขาออกคำสั่งห้วนๆพร้อมกับสายตาที่กวาดมองมาดังกับเสือร้าย ใช่ว่าคำสั่งของเขาเธอจะยอมทำตามได้ง่ายๆมะปรางเธอปฏิเสธอีกครั้งด้วยคำพูดที่ชัดเจน

"ไม่หนูไม่ไป พี่ไม่มีสิทธิ์มาบังคับหนูแบบนี้" มะปรางพยายามขืนตัวไว้ บาสแสยะยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่มะปรางเคยเห็นมา เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม 

"สิทธิ์งั้นเหรอกูจะบอกให้เอาบุญนะมะปราง... ทันทีที่เธอเหยียบเท้าเข้ามหาลัยวันนี้ สิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอมันกลับมาเป็นของกูตั้งแต่วินาทีนั้นแล้ว" เขาไม่รอช้า รวบเอวบางขึ้นพาดบ่าอย่างแรงเหมือนแบกกระสอบข้าว มะปรางทุบหลังเขาพัลวันพร้อมกับส่งเสียงโวยวาย แต่บาสกลับไม่สะทกสะท้าน เขาเดินหน้าต่อไปยังลิฟต์ส่วนตัวเพื่อพาเธอขึ้นไปยังห้องพักที่เขาเตรียมไว้เป็นกรงขัง สำหรับเธอ เมื่อถึงห้องพัก บาสเหวี่ยงร่างเล็กลงบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่นอย่างแรงจนมะปรางจุก เธอพยายามจะลุกขึ้นหนีแต่บาสก็ตามมาคร่อมร่างเธอไว้ได้ทัน มือหนากดไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้กับพนักโซฟา สายตาของเขาจ้องเขม็งลงมาเหมือนจะสูบกินวิญญาณ

"หนีไปได้ครึ่งเทอมคิดว่าเก่งนักเหรอ รู้ไหมว่ากูต้องใช้เงินไปเท่าไหร่เพื่อจ้างคนตามหา แต่กลับหายไปเหมือนอากาศธาตุ"

"พี่ตามหาหนูทำไม ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" มะปรางถามกลับทั้งน้ำตา

"ไม่ได้เป็นอะไรกัน งั้นไอ้รอยแผลเป็นที่หัวใจกูเนี่ย ใครเป็นคนทำ? แล้วไอ้ความรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยกที่เธอทิ้งกูไปเนี่ย ใครต้องรับผิดชอบเธอต้องชดใช้มะปราง ชดใช้ด้วยทุกอย่างที่เธอมี" บาสทวนคำพลางหัวเราะในลำคอเขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเป่ารดกัน บาสบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่เต็มไปด้วยความรัก แต่มันคือจูบของการจองจำและความโกรธแค้น มะปรางพยายามดิ้นรน ขัดขืน และเม้มปากแน่น แต่บาสกลับใช้มือข้างหนึ่งบีบคางเธอให้เปิดรับสัมผัสจากเขา ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปรุกรานอย่างจาบจ้วง ราวกับจะย้ำเตือนถึงความสัมพันธ์ที่เคยเกิดขึ้น รสจูบที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นบุหรี่และความดิบเถื่อนทำให้มะปรางรู้สึกเหมือนจะขาดใจ เธอค่อยๆ อ่อนแรงลงความทรงจำเก่าๆ เริ่มกลับมาทำร้ายเธอทีละน้อย จนสุดท้ายเธอก็เผลอเคริ้มไปกับสัมผัสที่คุ้นเคยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ บาสผละริมฝีปากออกช้าๆ เขามองดูใบหน้าสวยที่แดงก่ำและริมฝีปากที่เจ่อบวมของเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน

"ปากเธอก็ยังหวานเหมือนเดิม แต่หัวใจเธอมันเน่าหนอนเกินกว่าที่กูจะให้อภัยได้ง่ายๆ"เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางจัดเสื้อช็อปให้เข้าที่ปล่อยมะปรางค้างด้วยความงุนงงกว่าจะรู้สึกว่าถูกด่าบาสก็ลุกหนีแล้ว

 "อยู่ที่นี่ อย่าคิดหนีเพราะถ้าเธอหนีไปอีกครั้งกูจะตามไปลากคอพ่อเธอเข้าคุกข้อหาโกงกินบริษัทกูเอง"คำขู่ของบาสทำให้มะปรางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ 

"พี่รู้เรื่องบริษัทพ่อหนูได้ยังไง?"

"กูบอกแล้วไง... พ่อกูเป็นใคร และกูเป็นใคร ความลับในโลก และไม่มีสำหรับกูหรอกมะปราง กูจะไปเรียนต่อ ส่วนเธอนอนสำนึกผิดอยู่ในห้องนี้จนกว่ากูจะกลับมา" เขาเดินไปที่ประตูห้อง เสียงปิดประตูและเสียงล็อคจากภายนอกทำให้มะปรางทรุดฮวบลงกับพื้นห้อง เธอซบหน้าลงกับเข่าแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจอั้นไว้ได้อีกต่อไป ชีวิตที่เธอพยายามจะเริ่มต้นใหม่ กลับต้องมาพังทลายลงเพียงเพราะผู้ชายที่ชื่อบาส... แฟนเก่าวิศวะปากหมาที่เธอยังคงรักและกลัวเขาจนจับใจ