ตอนที่ 4

ฉันเริ่มนั่งนิ่งเงียบพร้อมกับอาการเมาแบบตึงๆเพราะ กระดกดื่มแอลกอฮอล์แบบจัดหนักไปหน่อย โดยเบาะด้านหน้าของฉันมีหนุ่มหล่อสองคน ที่เพื่อนสนิททั้งสองประมูลดริ้งมาและกำลังนั่งพูดคุยอย่างสนุกสนาน ฉันจึงหันไปยกมือสะกิดที่ไหล่ของไอรินที่นั่งใกล้ฉันมากที่สุดและเอ่ยขึ้นทันที

" กูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ "  

" มึงเดินไหวหรือเปล่า ชิชา "  ไอริน เอ่ยถามเพื่อนรักที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำดวงตาฉ่ำปรือ และนั่งโงนเงนอยู่ข้างๆเธอ

" ไหวดิ เหล้าแค่นี้ทำอะไรกูไม่ได้หรอก"  

ฉันเอ่ยตอบและโบกมือไปมาเบาๆให้เพื่อนสบายใจ แม้จะรู้สภาพตัวเองว่าไม่ค่อยไหวแต่ก็เก็บทรงไว้เพราะไม่อยากขัดจังหวะความสุขของพวกเพื่อนทั้งสอง ฉันรีบขยับตัวลุกขึ้นและเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล 

เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย พร้อมก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ และหันมองเส้นทางเพื่อกลับโต๊ะของตัวเองที่ต้องเดินผ่านคนกำลังยืนเต้นส่ายสะโพกไปมากันอย่างสุดเหวี่ยง  ทำให้ฉันตัดสินใจเลือกเดินอ้อมไปอีกทางน่าจะดีกว่า 

ระหว่างที่ฉันเดินไปเรื่อยๆจนถึงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ก็ถูกใครไม่รู้ชนฉันจากด้านหลังอย่างแรง ทำให้ฉันถึงกับเซสะดุดล้มลงไปกอดใครคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆทันที

" อือโทษทีนะเธอ เราโดนชนน่ะ "

 ฉันพูดขึ้นในขณะที่แขนทั้งสองข้างยังคงยกโอบรอบคอของคนตรงหน้าไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นว่าเป็นผู้ชาย คนหนึ่งที่หน้าตาโคตรหล่อมากๆ มีดวงตาคมเต็มไปด้วยความเย็นชาแต่น่าค้นหากำลังสบตามองฉันนิ่ง  ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆของฉันเต้นแรงระรัวขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวฉันเหมือนหยุดเคลื่อนไหวไปหมด

กว่าที่ฉันจะมารู้สึกตัวอีกที ก็กลายเป็นว่า ริมฝีปากของฉันดันจูบลงบนริมฝีปากหนาของเขาไปแล้ว  ฉันรีบผละใบหน้าออกมาเล็กน้อย ใช้สายตากวาดมองใบหน้าหล่ออีกครั้งพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาอย่างพึงพอใจ หนุ่มดริ๊งคนนี้ไม่มีใครเรียกใช่ไหมนะ ฉันคิดได้แบบนั้นก็เอ่ยขึ้นมาทันที

"หล่อขนาดนี้ไม่ได้เป็นแฟน ขอเป็นลูกค้าได้ไหมคะ"

กองทัพ จ้องมองใบหน้าสวยใสไร้ที่ติของพี่ชิชาด้วยหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง โดยที่เขาได้มีโอกาสอยู่ใกล้เธอแถม เธอก็ยังมาขโมยจูบเขาอีกเป็นครั้งที่สอง ก่อนจะได้ยินเสียงกลั้นหัวเราะของไอ้พวกเพื่อนเวรทั้งสองคนที่กำลังนั่งมองมาทางเขากับผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าอย่างขบขัน

"หึหึ สาวสวยมาขอเป็นลูกค้าแบบนี้ มึงก็ลองจัดสักหน่อยดิวะไอ้ทัพ"  ลมเหนือถึงกับหลุดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ  แม้ว่าเขาจะแปลกใจ ที่เห็นกองทัพยอมให้ผู้หญิงคนอื่นเข้าใกล้มัน แต่ก็ อดที่จะเอ่ยปากแซวมันไม่ได้ 

"คนอะไรแม่งสวยฉิบหาย ถ้ามึงไม่สนใจส่งเธอมาให้กู เดี๋ยวกูเป็นทุกอย่างให้เธอเอง" เท็น เอ่ยขึ้นสายตาจ้องผู้หญิงที่กำลังกอดกองทัพด้วยความสนใจ

กองทัพเหลือบสายตามองไปยังไอ้เท็นด้วยแววตานิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะยกแขนโอบเอวเล็กของผู้หญิงตรงหน้าเข้ามาแนบชิดกายเขาไว้แน่นและเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยคำถาม 

" ค่าตัวผมแพงมาก แน่ใจนะว่าจะสู้ไหว"

"แพงแค่ไหนก็ไหว" 

"แล้วแฟนไม่ว่า??" 

" เราโสดไม่มีแฟนค่ะ แต่ตอนนี้เธอช่วยไปส่งเราหน่อยได้ไหม เราเดินไม่ไหวแล้วอ่ะ"

ฉันพูดตอบด้วยแววตาเป็นประกายพร้อมกับส่งเสียงออดอ้อนให้เขาช่วยไปส่งฉันที่โต๊ะที เพราะตอนนี้ฉันคงเดินเบียดเสียดผู้คนกลับไปไม่ไหวแน่ๆ 

" หึหึ ได้สิ"  

กองทัพถึงกับหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ พร้อมกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพอใจ  รวมทั้งท่าทางออดอ้อนของพี่ชิชาราวกับแมวตัวน้อยทำเอาหัวใจเขาเหลวไปแทบจะทันที

เขาจึงขยับตัวลุกขึ้นและช้อนตัวอุ้มร่างเล็กเข้าไว้ในอ้อมแขน แล้วก้าวเดินออกไปทางประตูด้านหลังของผับ โดยมีดิ่งและป๋องลูกน้องของเขา เดินตามหลังออกมาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความตื่นตกใจของ ลมเหนือและเท็นจนทั้งสองหันมาสบตามองหน้ากัน ราวกับไม่อยากจะเชื่อ ก่อนที่ลมเหนือจะเอ่ยขึ้นมาเบาๆ 

" ไอ้กองทัพ จะมีเมียก็คราวนี้แหละว่ะ " 

#อีกด้าน

"ไอริน กูว่าชิชามันไปเข้าห้องน้ำนานเกินไปแล้วนะมึงกระเป๋าข้าวของก็อยู่ที่นี่หมดเลย "

 พอลลี่ เอ่ยขึ้นหลังจากที่ผับปิดแล้วและผู้คนในร้านต่างก็ทยอยเดินออกจากร้านแต่เธอก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเพื่อนรัก โดยสายตาก็มองไปยังรอบๆร้านด้วยความเป็นห่วงเพื่อน

"อ้าว มันยังไม่กลับมาอีกเหรอ พวกเรารีบเดินไปดูมันที่ห้องน้ำกัน" ไอริน พูดด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะขยับตัวลุกขึ้นโดยที่มีพอลลี่หยิบกระเป๋าของเพื่อนและพากันเดินไปยังห้องน้ำทันที 

" นังพอลลี่ ชิชาไม่อยู่ในห้องน้ำเลย" ไอริน ที่เดินออกมาหน้าตาตื่นและสร่างเมาแทบจะทันที เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องน้ำทุกชั้นแต่กลับไม่เจอเพื่อนของเธอเลย 

"มันโดนผู้ชายอุ้มไปหรือเปล่าวะ" พอลลี่พูดขึ้นและสบตามองกับไอรินด้วยความตกใจไม่แพ้กัน

 "มึงลองดูในกระเป๋าชิชาดิ ว่ามันพกโทรศัพท์ไปด้วยไหม" 

" ไม่มีโทรศัพท์ เดี๋ยวกูลองโทรหามันก่อน"

พอลลี่ รื้อค้นในกระเป๋าก็ไม่พบโทรศัพท์ของชิชา เธอจึงรีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา กดโทรหาเพื่อนทันที แต่โทรไปกี่ครั้งก็ไม่มีใครรับสายเธอเลยสักที

"หรือว่ามันจะกลับคอนโดไปแล้ว โดยไม่บอกพวกเรา แบบคนเยอะเกินขี้เกียจเดินกลับโต๊ะอะไรแบบนี้" ไอรินเอ่ยขึ้นมาเบาๆอย่างคนออกความคิด

"เออก็อาจจะจริงอย่างที่มึงบอก เพราะนังชิชาชอบเป็นแบบนี้ตลอดเวลาที่มันเมา งั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ พรุ่งนี้มันคงโทรหาพวกเราเอง "

พอลลี่พูดตอบอย่างเห็นด้วย ก่อนที่ทั้งสองคนจะตัดสินใจแยกย้ายกันขึ้นรถกลับคอนโดของตัวเองทันที