ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว Novels & Stories

“รักเหรอ หวังดีเหรอ จอมปลอม พ่อแกมันก็เห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ เหมือนกันนั่นแหละตัวเองอยู่สุขสบายส่วนฉันที่ทำงานหนักแต่กลับไม่ได้อะไรเลย” “แกต่างหากที่เห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ ทำร้ายได้แม้กระทั่งคนที่เคยช่วยชีวิตแกเอาไว้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนทนฟังต่อไม่ได้ ดูเหมือนว่า เขายังไม่รู้ตัวว่า ตัวเองผิดตรงไหน ทุกคำพูดของเขา ล้วนให้เห็นถึงความคิดที่ถือตนเองเป็นใหญ่แล้ะความเห็นแก่ตัว

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้าหัวใจมันร้อนรุ่ม แต่ร่างกายกลับเย็นเฉียบเหมือนถูกแช่ไว้ในน้ำแข็ง ความทรมานมันไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ไม่ใช่จากใครเลย มันคือผลลัพธ์จากความมักมากของเขาเอง “ทุกอย่างมันเกิดจากความเห็นแก่ตัวของพี่” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแผ่วเ หมือนคนหมดแรง เขาเห็นแก่ตัวที่เลือก ความเร้าใจชั่วคราว

ฟู่เจิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะถามออกมา “ไม่” เวินเหลียงตอบอย่างแน่วแน่ “คนข้างในสับสน คนข้างนอกมองเห็นชัด คนที่ตกหลุมรักมักจะละเลยข้อบกพร่องของคนที่อยู่ในใจไปโดยอัตโนมัติ แล้วมองเห็นแต่ข้อดีของเขา พอมองย้อนกลับไปหลังกระโดดออกมาแล้ว คนคนนั้นก็เป็นแบบนั้นเหมือน กัน มีความคิดชายเป็นใหญ่ ทั้งขี้หงุดหงิดทั้งเห็นแก่ตัว ความรู้สึกทางศีลธรรมต่ำ ใช้อำนาจข่มเหงคนอื่น และไม่เคารพคนอื่น”

"กูพูดตามที่กูเห็น ตอนที่มึงคบกันหนึ่งมึงไม่เคยสนใจไม่เคยรักหนึ่งเลยมึงขอเขาเป็นแฟนแต่มึงกลับทิ้งๆ ขว้างๆ เขามึงหลอกให้หนึ่งรักแล้วมึงก็ยังไปเอากับผู้หญิงอื่นอีก แล้วพอมาตอนนี้พอมึงมองไม่เห็นมึงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้มึงก็กลับบอกกูว่ามึงรักหนึ่งต้องการ อยู่กับหนึ่ง ต่อไปหนึ่งก็ต้องอยู่กับมึงตลอดเวลาคอยดูแลมึงไปไหนไม่ได้ต้องเป็นมือเป็นตีนเป็นตาให้มึง มึงอยากให้คนที่มึงบอกว่ารักลำบากกับมึงเหรอ" "มึงคิดดูเอาเองก็แล้วกันว่าสิ่งที่มึงทำมันคือความรักหรือความเห็นแก่ตัว"

ไม่มีคำไหนที่เหมาะกับฉายมากกว่าคำว่าเห็นแก่ตัวอีกแล้ว "ฉันยอมเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่ไม่เสียเธอไป" ยิ่งได้ฟังเขายืนยัน มันยิ่งตอกย้ำความเห็นแก่ตัวของเขามากกว่าเก่า

และแล้วในที่สุดเขาก็เข้าใจ ว่าเหตุใดเฮ่อเหลียนจึงเปลี่ยนไป ไม่ยิ้มให้เขาเช่นวันวาน ความเห็นแก่ตัวของนาง คือรักเขา ไม่อาจแบ่งใคร ส่วนความเห็นแก่ตัวของเขา คือเขารักนาง ต้องการเก็บนางเอาไว้ข้างกายตลอดไป ทว่ายังต้องการตอบสนองตามอารมณ์ของตนเอง โดยไม่สนใจความรู้สึกนาง คิดเ พียงอ้างเรื่องทายาท คิดเพียงว่านางย่อมเข้าใจ นางต้องอดทน

“มีไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัว” “คนเรามันจะเห็นแก่ตัวบ้างจะเป็นอะไรไป ทุกคนก็เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น ขนาดพี่ยังเห็นแก่ตัวบังคับเรานั้นนี่ตลอด พี่เองก็เป็นคนหนึ่งที่เห็นแก่ตัว จริงไหม?”มีนาได้แต่เงียบ สับสนกับตัวเองสุดๆ ในขณะที่ไทม์ยังคงกอดปลอบมีนาไม่ห่าง

ันไม่รู้ว่าคุณเป็นผู้ชายแบบไหน นิสัยยังไง แต่ฉันอยากให้คุณรู้เอาไว้ว่า..ฉันเกลียดคนเห็นแก่ตัว ชอบเอาเปรียบคนอื่น เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ไม่รับฟังเหตุผลของใคร ฉันเกลียดคนประเภทนี้มาก มันทุเรศและน่าขยะแขยงที่สุด ต่อให้คุณจะรวยล้นฟ้ายังไง แต่เมื่อไหร่ที่ตรรกะคุณป่วยแบบน ี้ ฉันก็ไม่แคร์”

ไม่มีคำไหนที่เหมาะกับฉายมากกว่าคำว่าเห็นแก่ตัวอีกแล้ว "ฉันยอมเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่ไม่เสียเธอไป" ยิ่งได้ฟังเขายืนยัน มันยิ่งตอกย้ำความเห็นแก่ตัวของเขามากกว่าเก่า