ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว Novels & Stories

หญิงสาวพึมพำขณะกวาดสายตาไปบนตัวอักษรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ...ในทางจิตวิทยา โรคหลงตัวเองเป็นอาการผิดปกติทางจิตที่มีอาการมากไปกว่าหลงใหลในรูปโฉมของตัวเอง ทว่ายังมีเรื่องของความเห็นแก่ตัว ความรู้สึกอยากเป็นที่หนึ่ง อยากเป็นจุดสนใจ หรือคิดว่าตัวเองทำอะไรก็ไม่ผิด ซึ่งเป็นลักษณะของการถูกบ่มเพาะความคิดอย่างผิดๆ มาตั้งแต่เด็ก จนนิสัยเหล่านี้ติดตัวมาจนโต... “เป็นไงพี่เอิง อ่านแล้วใช่ใช่มะ” เจอร์รี่ไถเก้าอี้เข้ามาถามใกล้ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนทนฟังต่อไม่ได้ ดูเหมือนว่า เขายังไม่รู้ตัวว่า ตัวเองผิดตรงไหน ทุกคำพูดของเขา ล้วนให้เห็นถึงความคิดที่ถือตนเองเป็นใหญ่แล้ะความเห็นแก่ตัว

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้าหัวใจมันร้อนรุ่ม แต่ร่างกายกลับเย็นเฉียบเหมือนถูกแช่ไว้ในน้ำแข็ง ความทรมานมันไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ไม่ใช่จากใครเลย มันคือผลลัพธ์จากความมักมากของเขาเอง “ทุกอย่างมันเกิดจากความเห็นแก่ตัวของพี่” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแผ่วเ หมือนคนหมดแรง เขาเห็นแก่ตัวที่เลือก ความเร้าใจชั่วคราว

และมันกลับทำให้ฉันยิ่งเกลียดนายมากขึ้น เพราะนายมันเห็นแก่ตัว นายกะจะหนี กะจะชิงตายเพื่อจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีก ถ้านายตายไปมันก็มีแต่นายที่หายเจ็บปวด แต่ฉันยังเจ็บอยู่ดี ยังเจ็บปวดจากสิ่งเลวร้ายที่นายยัดเยียดให้ แต่นายกลับสบายตัวไปแล้ว นายมันทั้วเลวทั้งเห็นแก่ตัว! คน เลว! คนเห็นแก่ตัว! ฉันเกลียดนาย!!”

"แกให้ความสุขตัวเองมากกว่า แกมันเห็นแก่ตัว" "เออ และฉันจะไม่ยอมปล่อยเขาให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น ไม่ว่ามันจะเป็นใคร!"

ฟู่เจิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะถามออกมา “ไม่” เวินเหลียงตอบอย่างแน่วแน่ “คนข้างในสับสน คนข้างนอกมองเห็นชัด คนที่ตกหลุมรักมักจะละเลยข้อบกพร่องของคนที่อยู่ในใจไปโดยอัตโนมัติ แล้วมองเห็นแต่ข้อดีของเขา พอมองย้อนกลับไปหลังกระโดดออกมาแล้ว คนคนนั้นก็เป็นแบบนั้นเหมือน กัน มีความคิดชายเป็นใหญ่ ทั้งขี้หงุดหงิดทั้งเห็นแก่ตัว ความรู้สึกทางศีลธรรมต่ำ ใช้อำนาจข่มเหงคนอื่น และไม่เคารพคนอื่น”

"กูพูดตามที่กูเห็น ตอนที่มึงคบกันหนึ่งมึงไม่เคยสนใจไม่เคยรักหนึ่งเลยมึงขอเขาเป็นแฟนแต่มึงกลับทิ้งๆ ขว้างๆ เขามึงหลอกให้หนึ่งรักแล้วมึงก็ยังไปเอากับผู้หญิงอื่นอีก แล้วพอมาตอนนี้พอมึงมองไม่เห็นมึงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้มึงก็กลับบอกกูว่ามึงรักหนึ่งต้องการ อยู่กับหนึ่ง ต่อไปหนึ่งก็ต้องอยู่กับมึงตลอดเวลาคอยดูแลมึงไปไหนไม่ได้ต้องเป็นมือเป็นตีนเป็นตาให้มึง มึงอยากให้คนที่มึงบอกว่ารักลำบากกับมึงเหรอ" "มึงคิดดูเอาเองก็แล้วกันว่าสิ่งที่มึงทำมันคือความรักหรือความเห็นแก่ตัว"

ไม่มีคำไหนที่เหมาะกับฉายมากกว่าคำว่าเห็นแก่ตัวอีกแล้ว "ฉันยอมเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่ไม่เสียเธอไป" ยิ่งได้ฟังเขายืนยัน มันยิ่งตอกย้ำความเห็นแก่ตัวของเขามากกว่าเก่า

และแล้วในที่สุดเขาก็เข้าใจ ว่าเหตุใดเฮ่อเหลียนจึงเปลี่ยนไป ไม่ยิ้มให้เขาเช่นวันวาน ความเห็นแก่ตัวของนาง คือรักเขา ไม่อาจแบ่งใคร ส่วนความเห็นแก่ตัวของเขา คือเขารักนาง ต้องการเก็บนางเอาไว้ข้างกายตลอดไป ทว่ายังต้องการตอบสนองตามอารมณ์ของตนเอง โดยไม่สนใจความรู้สึกนาง คิดเ พียงอ้างเรื่องทายาท คิดเพียงว่านางย่อมเข้าใจ นางต้องอดทน

“มีไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัว” “คนเรามันจะเห็นแก่ตัวบ้างจะเป็นอะไรไป ทุกคนก็เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น ขนาดพี่ยังเห็นแก่ตัวบังคับเรานั้นนี่ตลอด พี่เองก็เป็นคนหนึ่งที่เห็นแก่ตัว จริงไหม?”มีนาได้แต่เงียบ สับสนกับตัวเองสุดๆ ในขณะที่ไทม์ยังคงกอดปลอบมีนาไม่ห่าง