สามีสุดที่รักของฉันมีความอาฆาตแค้นกับฉัน

"อย่าไปธนาคาร!"

"ไม่งั้นจะตาย! รีบหนีไป!"

"เขาไม่ใช่สามีคุณ!"

ฉันดูข้อความที่จู่ๆ ก็ได้รับ รู้สึกขนลุกในใจ พอแขนสั่นไปกระชากสายหูฟัง หูฟังก็หลุดออกจากหู

ความหวาดกลัวแพร่กระจายในหัวใจอย่างรวดเร็วและกระจายไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว

เพราะคนที่ส่งข้อความหาฉันก็คือหลี่ห้าวสามีของฉัน!

แต่ตอนนี้หลี่ห้าวก็อยู่ที่บ้าน!

ถ้าเขาไม่ใช่สามีของฉันแล้วเขาเป็นใคร?

"คุณเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงพูดแบบนี้?"

ในเวลานี้ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรงและหลี่ห้าวก็รีบวิ่งเข้ามา เขาหน้าแดง เสื้อผ้ายุ่งเหยิง ท่าทางวิตกกังวล

ฉันรีบซ่อนโทรศัพท์ไว้ข้างหลัง

พอนึกถึงเนื้อหาในข้อความและเห็นท่าทางตื่นตระหนกของหลี่ห้าว ก็รู้สึกไม่สบายใจทันที

"เกิดอะไรขึ้น?"

ในใจฉันกลัวแทบตาย แต่หน้าก็ยังแสร้งทำเป็นสงบ

"โทรศัพท์ผมหาย คุณเห็นบ้างไหม?"

ฉันรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว ในใจยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก

ผู้ชายตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือเสียง ล้วนเหมือนกับหลี่ห้าวทุกประการ

เห็นได้ชัดว่าเขาก็คือหลี่ห้าวสามีของฉัน!

หรือว่า... มีคนเก็บโทรศัพท์มือถือของหลี่ห้าวได้ แล้วเอามากลั่นแกล้ง?

งั้นมันก็จะมากเกินไปแล้ว!

หลี่ห้าวเกาหัว "งั้นก็น่าจะไปหายที่อื่นแล้ว ถ้าคุณได้รับโทรศัพท์หรือข้อความแปลกๆ ก็อย่าไปเชื่อนะ!"

ฉันพยักหน้า แต่ยังคงสงสัยในคำพูดของเขาอยู่

มีแค่คนในครอบครัวเราเท่านั้นที่รู้ว่าพรุ่งนี้จะไปธนาคาร เป็นไปไม่ได้ที่คนนอกจะรู้เรื่องนี้

นอกจากนี้ ในโทรศัพท์มือถือของหลี่ห้าวก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องธนาคาร

ถ้าเป็นการกลั่นแกล้ง อาจเป็นไปได้ว่ามีคนในครอบครัวกำลังเอาโทรศัพท์ของหลี่ห้าวมาแกล้งฉัน

อาจเป็นเพราะเหตุนี้ พอฉันเพิ่งได้รับข้อความหลี่ห้าวจึงรีบวิ่งเข้ามาถามฉันว่าฉันเห็นโทรศัพท์ของเขาหรือเปล่า แล้วบอกฉันว่าอย่าเชื่อสายโทรศัพท์และข้อความแปลกๆ

แต่... เรื่องจริงเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ?

นี่เป็นแค่การกลั่นแกล้งจริงๆ เหรอ?

ฉันกลับไม่ค่อยเชื่อ

ชายคนนั้นนั่งข้างเตียงแล้วลูบหัวฉัน

"คุณจำเรื่องในอดีตได้ไหม?"

ฉันพยายามนึกย้อนกลับไป สุดท้ายก็ส่ายหัวอย่างหดหู่

"ฉันความจำเสื่อมมาปีหนึ่งแล้ว คงจะไม่หายแล้วใช่ไหม?"

ชายคนนั้นปลอบใจฉันสองสามคำ เห็นฉันไม่มีท่าทางผิดปกติ จึงจากไปอย่างสบายใจ

ฉันแอบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วส่งข้อความหาสามีต่อ

แต่ไม่ว่าฉันจะถามยังไง มันก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีคำตอบอีกเลย

ฉันจับโทรศัพท์ไว้แน่น สมองของฉันทำงานอย่างรวดเร็ว คิดว่าจะเป็นข้อความจากใคร

ที่บ้านมีแค่สี่คนเท่านั้น นอกจากฉันกับหลี่ห้าวแล้ว ยังมีหลี่เลี่ยงน้องชายของหลี่ห้าวและน้องสาวหลี่เสี้ยวเสี้ยว

พวกเขาสองคนคนหนึ่งอยู่ห้องใต้ดิน อีกคนอยู่บนห้องใต้หลังคา สองคนนี้เป็นคนที่มีนิสัยสันโดษมาก แม้แต่ฉันก็ไม่เคยคุยกับพวกเขาสักคำ

ในไม่ช้าฉันก็ตัดความสงสัยในตัวสองพี่น้องออกไป

ด้วยนิสัยสันโดษถึงขั้นออทิสติกของพวกเขา เป็นไปไม่ได้ที่จะล้อเล่นกับฉันแบบนี้

หรือว่าสามีของฉันถูกลักพาตัวไปจริงๆ?

แต่ในเมื่อเขามีโทรศัพท์มือถือแล้วทำไมไม่โทรแจ้งตำรวจล่ะ?

ฉันขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ

ฉันพึมพำกับตัวเองว่า "ไม่งั้นแจ้งตำรวจก่อนค่อยว่ากัน"

ถ้าแค่แกล้งกันก็ยังพอคุยกันได้ แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ อย่างน้อยก็ช่วยชีวิตคนได้

ขณะที่ฉันกำลังจะโทรหาตำรวจ ก็มีข้อความเข้ามาอีกครั้ง

"ผมไม่ใช่สามีของคุณ ผมเป็นคนใกล้ชิดที่สุดของคุณ!"

"เรื่องนี้แปลกประหลาดและมหัศจรรย์มาก ผมกลัวว่าพูดความจริงแล้วคุณจะไม่เชื่อ"

"เชื่อผมนะ อย่าแจ้งตำรวจ!"

"แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไปธนาคารก่อน!"

ฉันเหงื่อแตกพลั่กทันที

พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตไปเมื่อปีที่แล้ว นอกจากสามีฉันหลี่ห้าวแล้ว ก็ไม่มีญาติคนอื่นอีกแล้ว

และที่แปลกไปกว่านั้นก็คือ คนที่ส่งข้อความมาหาฉัน รู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังจะแจ้งตำรวจ

เป็นไปได้ไหมว่าคนที่เก็บโทรศัพท์มือถือของสามีฉันได้จะเป็นพวกถ้ำมองที่แอบดูฉันอยู่ใกล้ๆ? และเขายังอ่านใจเป็นด้วย?

ความคิดแบบนี้เกิดขึ้นในใจฉัน กระสับกระส่ายลงจากเตียงและเตรียมที่จะไปปิดผ้าม่าน

อย่างไรก็ตามพอฉันเห็นภาพสะท้อนของหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ความคิดที่ไม่สมจริงมากก็แวบเข้ามาในใจ

คลื่นอากาศเย็นพุ่งขึ้นมาจากฝ่าเท้าตรงไปยังกระโหลกทันที

ใครจะคือคนที่ใกล้ชิดกับฉันมากกว่าตัวฉันเอง?

คนที่ส่งข้อความหาฉัน... หรือว่าเป็นตัวฉันเอง?

จู่ๆ เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาจากหลังของฉัน

ฉันตกใจกับความคิดของตัวเองจนขาอ่อนไปครู่หนึ่ง ฉันคุกเข่าลงกับพื้นและหายใจแรง เหมือนปลาที่ขึ้นจากน้ำดิ้นรนเหมือนกำลังจะตาย

เป็นไปไม่ได้! เหตุการณ์เหนือธรรมชาติดังกล่าวเกิดจะมีอยู่จริงได้ยังไง?

แต่แล้วเนื้อหาของข้อความที่ฉันได้รับก็ทําให้ฉันประหลาดใจอีกครั้ง

"ตอนกลางคืนอย่ากินยาเด็ดขาด นั่นเป็นยาพูดความจริง!"

ยา? เขายังรู้ว่าฉันจะกินยาตอนกลางคืน!

"คุณเป็นใครกันแน่!"

ฉันจ้องมองโทรศัพท์อย่างกระวนกระวาย แต่กลับไม่มีข้อความส่งมาอีกเลย

ตอนกลางคืนชายคนนั้นก็เข้ามาพร้อมกับยาและน้ำ

"ที่รัก ได้เวลาทานยาแล้ว"

ฉันมองดูยาเม็ดสีขาวเล็กๆ ใจเย็นวาบไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ยาที่ฉันกินปกติเป็นแคปซูล แต่ตอนนี้มันกลายเป็นยาเม็ดแล้ว!

"ทำไมเปลี่ยนยาล่ะ?"

"นี่คือยาตัวใหม่ที่คุณหมอสั่งจ่ายให้คุณ"

ฉันจ้องมองใบหน้าของผู้ชายอย่างใกล้ชิด ไม่พบความผิดปกติอะไร

ฉันยังไม่รู้ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันคนนี้อยากจะทำอะไรกันแน่ เลยตัดสินใจแผนซ้อนแผน

ฉันปิดปากและแกล้งทำเป็นกินยาเข้าไป แต่จริงๆ แล้วกลับหนีบยาไว้ในฝ่ามือ

นี่เป็นเทคนิคมายากลที่ฉันเคยเห็นในอินเทอร์เน็ตมาก่อน ตอนนั้นรู้สึกว่าน่าสนุกเคยฝึกมาระยะหนึ่งแล้ว ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะใช้ประโยชน์ได้จริงๆ!

ชายคนนั้นไม่ได้สังเกตเห็นกลอุบายเล็กน้อยของฉัน รอยยิ้มแห่งความสำเร็จก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

ฉันแสร้งทำเป็นเวียนหัวเล็กน้อย พิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง ดวงตาจ้องมองผนังที่อยู่ไกลๆ พยายามไม่ให้ตัวเองกะพริบตา

ดูเหมือนว่าชายคนนั้นคิดว่ายาออกฤทธิ์แล้ว จึงรีบเข้ามาใกล้ฉันทันที

"หยวนหยวน บัตรธนาคารที่ป้าให้คุณ คุณซ่อนไว้ที่ไหน?"

"รหัสผ่านของบัตรธนาคารคืออะไร?"

จู่ๆ หัวของฉันก็ส่งเสียง "หึ่ง" นึกถึงคำพูดที่ข้อความกล่าวถึงในช่วงบ่าย

ยาพูดความจริง!

ฉันคิดว่ามันเป็นแค่ยาที่ในหนังสร้างขึ้น ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง!

สิ่งที่ไม่คาดคิดยิ่งกว่านั้นคือคนที่ส่งข้อความสามารถทำนายอนาคตได้จริงๆ!

ฉันยิ่งมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่าข้อความนี้จะต้องถูกส่งมาจากตัวฉันเองในอนาคต