LOGINตอนที่สิบ
ท่านพี่เบาหน่อยเถิด
ตอนพิเศษสองผู้ใดว่าข้าไร้สามารถแม่ทัพหนุ่มเอ่ยตอบอย่างดุดัน ก่อนจะปลอบภรรยาสาวด้วยน้ำเสียงละมุนละไม“น้องหลินหลินไม่ต้องกังวล พวกเราเพียงร่วมรักกันฉันสามีภรรยา ไม่มีผู้ใดกล้าว่ากล่าวหรอก”เฮ้อ...สามีของนางช่างเอาแต่ใจยิ่งนัก เอาเถอะ เขาอยากทำท่วงท่าใดก็ปล่อยไปตามใจก็แล้วกัน ขอเพียงเขามีนางเพียงผู้เดียวไม่ออกนอกลู่นอกทางนั่นก็น่าจะพอใจได้แล้วหลี่ลี่หลินพยายามคิดในแง่ดีก่อนจะทำอารมณ์ให้ล่องลอยไปกับการเล้าโลมของสามีหนุ่มเมื่อเห็นว่าหญิงสาวคล้อยตามแล้ว ซุนหย่งเล่อจึงไม่รั้งรอจู่โจมอย่างหนักหน่วงโดยไม่เว้นช่วงให้หายใจ ด้วยบนหลังคาจำต้องยืนเพียงอย่างเดียว ชายหนุ่มจึงปลุกเร้าด้วยนิ้วมือจนฉ่ำแฉะก่อนจะสอดใส่แท่งกายอันแข็งแกร่งเข้าไปโยกย้ายส่ายเอวอย่างเร่าร้อน“น้องหลินหลิน เจ้าทำท่าร่ายรำไปพร้อมกันดีหรือไม่”หลี่ลี่หลินโยกย้ายส่ายร่างด้วยท่าร่ายรำไปพร้อมกับสามีหนุ่มเพื่อตอบรับอย่างเป็นจังหวะ การโยกโยนส่งพลังส่งเสียงดังไปทั่วจวน แต่ไม่มีคนรับใช้คนใดกล้าโผล่หน้าออกมา
ตอนพิเศษสองผู้ใดว่าข้าไร้สามารถในการประชุมขุนนางแต่ละวันนอกจากเรื่องข้อราชการแล้ว เรื่องที่บรรดาขุนนางใหญ่น้อยมักพูดคุยหยอกล้อกันจึงเป็นเรื่องสัพเพเหระ อย่างเช่นเรื่องหลังบ้านของผู้อื่นแม้แม่ทัพใหญ่ซุนหย่งเล่อจะไม่ใคร่ชอบเรื่องนินทาหรือสอดรู้ แต่ใช่ว่าเขาจะหลีกเลี่ยงการสอดรู้ของผู้อื่นที่มักชอบมาวุ่นวายด้วยได้“ท่านแม่ทัพใหญ่ซุน ข้าล่ะอิจฉาท่านจริงๆที่ได้ครอบครองฮูหยินที่งดงามถึงเพียงนั้น ว่าแต่ท่านเองก็อยู่ร่วมกันมาหลายเดือนแล้ว ยังไม่มีข่าวดีอีกหรือ” ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งเดินเข้ามาสอบถามอย่างจริงจัง“นั่นสินะ ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านออกจะเก่งกาจแข็งแรง พละกำลังล้นเหลือ เพียงแค่การปั้นก้อนแป้งใส่ท้องภรรยาคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงแน่” ขุนนางหนุ่มอีกผู้หนึ่งรีบเดินเข้ามาร่วมวง“ท่านแม่ทัพของเราย่อมแข็งแกร่งยิ่งนัก เรื่องการกระแทกส่งพลังย่อมไม่มีอ่อนด้อย พวกเจ้าอย่าได้พูดมากไป รอฟังข่าวดีได้เลย” ขุนนางฝ่ายบู๊ซึ่งสนิทสนมกับซุนหย่งเล่อรีบเดินเข้ามาเอ่ยเข้าข้างชายหนุ่ม
ตอนพิเศษหนึ่งอ่อนบางเพียงร่างอู๋เจียวซินเติบโตขึ้นมาในสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมเด็กน้อยวัยเยาว์มาฝึกฝนหลากหลายวิชา นางรับรู้เพียงว่าตนเองเป็นเด็กกำพร้าซึ่งถูกเก็บมาเลี้ยงดูโดยชายหนุ่มซึ่งเรียกตนเองว่า’หัวหน้า’ด้วยใบหน้าและเรือนร่างที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอม หญิงสาวจึงได้รับการฝึกฝนวิชาตัวเบาจนช่ำชอง ส่วนวิชาต่อสู้นางฝึกเพียงไม่มากนักด้วยไม่ต้องการให้นางดูแข็งแกร่งจนเกินไปเมื่ออายุได้เพียง14 หัวหน้าก็เริ่มส่งนางออกไปเพื่อทำงานให้แก่เขา นางไม่เคยได้รับรู้สิ่งใดมากไปกว่าต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น มิเช่นนั้นจะกลายเป็นผู้ทรยศและจะโดนไล่ล่าสังหารจนตายงานส่วนใหญ่ของนางล้วนใช้เรือนร่างและใบหน้าอ่อนแอนั้นเพื่อหลอกล่อบรรดาชายหนุ่มให้ตกอยู่ในกลลวงจนเข้าตามแผนการของพวกเขาในที่สุดอู๋เจียวซินเติบโตมาพร้อมกับชายหนุ่มหลายคนแต่ผู้ที่นางสนิทสนมด้วยจนเกิดความรักใคร่ระหว่างกันก็คือพี่จง เขาคอยช่วยเหลือนางอยู่เสมอ เขามักรับผิดแทนนางและคอยขัดขวางไม่ให้ผู้อื่นรังแกนางแน่นอนว่าหญิง
ตอนที่สามสิบเอ็ด สุขสบาย“ท่านพี่ ท่านจะกินข้าจริงหรือ” หลี่ลี่หลินร้องออกมาด้วยรู้สึกได้ว่าสามีหนุ่มแทบจะกินนางลงไปทั้งตัวแล้ว“พี่ย่อมอยากจะกินเจ้าอย่างแน่แท้” ซุนหย่งเล่อเอ่ยบอกก่อนจะก้มลงไปแหวกกลีบดอกไม้งามออกเพื่อกลืนกินส่วนกลางได้อย่างถนัดถนี่“อา...ท่านพี่ เหตุใดท่านจึงกินมูมมามเช่นนี้” หญิงสาวต่อว่า“นั่นเพราะน้องหลินหลินอร่อยมากเกินไป” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นตอบก่อนจะก้มลงทั้งดูดทั้งกลืนโดนไม่พัก“อือ...อูววววว...” หญิงสาวร้องครางเสียงดังด้วยขณะนี้นางโดนกินทั้งบนทั้งล่างอย่างน่าหวาดเสียวซุนหย่งเล่อใช้ความเร็วหลอกล่อภรรยาสาวเพื่อให้นางได้ลอยล่องไปในความหวามไหว เขาทั้งฟอนเฟ้น รัวนิ้ว ละเลงลิ้น ดูดกลืน สลับไปมาทุกส่วนสัดจนร่างบางบิดกายดิ้นเร่าอย่างเสียวซ่าน“ข้าไม่ไหวแล้ว อู๊ยยยยย...” หลี่ลี่หลินร้องบอกก่อนจะกระตุกร่างสั่นเกร็งอย่างเนิ่นนาน“น้องหลินหลินร่ายรำให้พี่ชมแล้ว คราวนี้พี่จะโยกย้ายเพ
ตอนที่สามสิบ ล่องเรือรักเพื่อตอบแทนความเหนื่อยยากหลายวันของสามีหนุ่ม หลี่ลี่หลินจึงตั้งใจจัดแสดงการร่ายรำอย่างชดช้อยที่เพิ่งคิดขึ้นมาใหม่ให้เขาได้ยลหญิงสาวจัดสถานที่เพื่อร่ายรำอย่างหรูหรา โดยว่าจ้างเรือลำใหญ่มาตกแต่งอย่างสวยงามพร้อมอาหารเครื่องดื่มเต็มที นางยังได้จัดเตรียมชุดอันยั่วยวนเพื่อปลุกความเร่าร้อนให้สามีได้ตื่นใจอย่างที่สุดโดยชุดนี้ได้รับการออกแบบอย่างดีจากอาจารย์แห่งสำนักสังคีตหลวงซึ่งหลี่ลี่หลินได้เข้าไปขอความช่วยเหลือ“โชคดีของเจ้านะหลินหลิน ที่ท่านแม่ทัพไม่ได้รับหญิงอื่นเข้ามาเป็นฮูหยินเอก” อาจารย์ชุ่ยเหยาเอ่ยอย่างยินดีไปกับลูกศิษย์สาว“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เมตตาให้คำแนะนำอย่างดีมาโดยตลอด” หลี่ลี่หลินโค้งต่ำจากใจ“แต่หากในวันข้างหน้าเขารับหญิงอื่นเข้ามา เจ้าก็ต้องทำใจให้ได้ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็มาก่อน น้ำหนักในใจของสามีย่อมมีมากกว่า อย่าได้ทำตัวไร้เหตุผลจนสามีเบื่อหน่ายและหาเหตุทอดทิ้ง เข้าใจหรือไม่” อาจารย์ยังไม่วายเอ่ยเตือนเพราะคราแรกที่เกิดเรื่องหลี
ตอนที่ยี่สิบเก้า ฉ่ำนองเพียงนี้ “ไม่ต้องร้องหาความปรานี วันนี้ข้าจะกระแทกจนเจ้าต้องร้องขอชีวิตทีเดียว” แม่ทัพหนุ่มข่มขู่ก่อนจะลงแรงส่งพลังเร่าร้อนจนกายสาวไหวโยกหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“ท่านพี่ ท่านเบาหน่อย” หลี่ลี่หลินเวียนหัวจนต้องร้องขอ“พี่ใกล้แล้ว ให้พี่เสร็จก่อนแล้วจึงเบาลงเถิด” ชายหนุ่มร้องตอบก่อนจะโยกร่างส่งพลังสุดท้ายเข้ามาเรียกความเสียวกระสันอย่างรุนแรงจนสองร่างบิดเกร็งร้องครางเสียงดังออกมาอย่างไม่อาย“โอวววววววว...อา....”หลี่ลี่หลินนอนรับความรู้สึกอย่างมีความสุข ก่อนจะต้องร้องออกมาเมื่อสามีหนุ่มจับร่างยกสะโพกจนตัวลอย“ท่านพี่ ท่านจะโยกต่อทันทีหรือ”“ย่อมใช่ วันนี้เจ้าจะได้รู้ว่าพี่ทรงพลังมากเพียงใด” ซุนหย่งเล่อตอบก่อนจะยกเรียวขางามขึ้นพาดบ่าหนาเพื่อให้สะโพกลอยเด่น เขาขยับร่างเพื่อสอดใส่เข้าไปในร่องดอกไม้อันเจิ่งนองก่อนจะขยับเข้าออกเชื่องช้า“อืมดอกไม้ของน้องหลินหลินยามขยับเข้าออกช่างงดงามนัก” ด้ว







