ตอนที่หนึ่ง อนุหลี่

ตอนที่หนึ่ง

อนุหลี่

“อนุหลี่จะกินอาหารหรืออาบน้ำก่อนดีเจ้าคะ” สาวใช้ผิงอันเอ่ยถามขึ้น

                “กินอาหารก่อนก็แล้วกัน” หญิงสาวตอบก่อนจะเดินเฉิดฉายไปยังห้องอาหารเพื่อกินมื้อเย็นโดยไม่ต้องรอผู้ใด

                แน่นอนว่ายามนี้นางคือเจ้านายเพียงคนเดียวในจวนแม่ทัพแห่งนี้ แม้นางจะเป็นเพียงหญิงสาวซึ่งท่านแม่ทัพพามาอยู่ด้วยได้เพียงสามวัน แล้วเขาก็จากไปโดยไม่ได้ร่ำลา แต่นางก็นับได้ว่าเป็นภรรยาคนหนึ่งของเขา ซ้ำยังเป็นภรรยาพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้อีกด้วย จึงไม่มีผู้ใดกล้าเมินเฉยต่อนาง เมื่อแม่ทัพซุนควบม้ากลับไปยังชายแดน หญิงสาวจึงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ภายในจวนแห่งนี้ โดยพ่อบ้านและคนรับใช้ทุกคนล้วนให้เกียรติและปฏิบัติต่อนางอย่างมีมารยาทดุจเจ้านายคนหนึ่ง

                คำเรียกขานที่พวกเขาเรียกนางก็คือ’อนุหลี่’ ด้วยแม่ทัพซุนไม่ได้แต่งนางอย่างเป็นทางการอีกทั้งไม่มีคำสั่งใดออกมา นางจึงเป็นได้เพียงอนุคนหนึ่งซึ่งเคยนอนร่วมเตียงกับชายหนุ่มเท่านั้น

                หลี่ลี่หลินย่อมใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปวันวันโดยไม่อนาทรร้อนใจ ยิ่งไม่มีผู้ใดพักอยู่ในจวน นางก็ยิ่งมีความสุข ด้วยสามารถทำสิ่งใดได้ตามใจโดยไม่ต้องระมัดระวังตัว

                หญิงสาวอาศัยอยู่ได้ไม่นานก็สนิทสนมกับบ่าวไพร่ทุกคนด้วยนางไม่ถือเนื้อถือตัว ใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่มากเรื่องเจ้ากี้เจ้าการหรือวุ่นวายเรื่องใด

                วันวันนางเพียงฝึกซ้อมร่ายรำอย่างที่ชื่นชอบ บางคราหญิงสาวก็ร้องเพลงเอง บางคราก็เพียงให้สาวใช้เคาะทำเสียงเป็นจังหวะ ยามว่างนางก็มักจะเดินเล่นในสวนหรือเล่นสนุกไปตามประสา เสียงหัวเราะสดใสจึงดังออกไปนอกจวนอยู่บ่อยครั้ง

                หลี่ลี่หลินย่อมชื่นชอบการฝึกซ้อมร่ายรำด้วยเป็นนางรำดาวเด่นในสำนักสังคีตหลวง หญิงสาวฝึกซ้อมการร่ายรำมาตั้งแต่เยาว์วัยจนเชี่ยวชาญชำนาญการ ด้วยใบหน้าที่งดงาม เรือนร่างที่อรชร ประกอบกับการรำที่อ่อนช้อย เมื่ออายุถึงเกณฑ์ที่สามารถออกแสดงการร่ายรำได้แล้ว นางจึงได้รับคัดเลือกให้เป็นดาวเด่นในการแสดงหลายชุด และได้ออกร่ายรำให้บรรดาสนมนางในแห่งวังหลังชื่นชมมาหลายต่อหลายครา

                จนวันงานเลี้ยงใหญ่ซึ่งฮ่องเต้จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองให้กับการชนะศึกแห่งแว่นแคว้นหลังจากต่อสู้กันมาหลายเดือน ผู้ที่ได้รับการชื่นชมที่สุดย่อมเป็นแม่ทัพใหญ่ซุนหย่งเล่อ ชายหนุ่มผู้นี้นับเป็นศูนย์กลางของงานเลี้ยงอย่างแท้จริงด้วยผลงานของเขาทำให้ทัพศัตรูพ่ายแพ้ไปอย่างราบคาบจนต้องขอเจรจาสงบศึก

                แน่นอนว่าสำนักสังคีตหลวงย่อมจัดการแสดงอันสุดยอดเพื่อสร้างความครึกครื้นให้กับเหล่าแม่ทัพนายกองซึ่งตรากตรำศึกหนักมาอย่างเหนื่อยยาก อีกทั้งยังเป็นการสร้างความบันเทิงให้แก่ฮ่องเต้และเหล่าเชื้อพระวงศ์อีกด้วย

                หลี่ลี่หลินได้รับคัดเลือกให้แสดงชุดร่ายรำอันวิจิตรด้วยอาจารย์ผู้ฝึกสอนได้คิดท่วงท่าซึ่งอ่อนช้อยงดงามอีกทั้งยังแสดงถึงความยั่วยวนแห่งสตรีเพศเพื่อให้เหล่าบุรุษได้ตื่นตัวกันทั้งงาน

                หญิงสาวหลี่ลี่หลินซึ่งงดงามทั้งใบหน้าและเรือนร่างจึงได้เป็นดาวเด่นในชุดการแสดงนี้อย่างไม่มีผู้ใดกล้าแย่งชิง

                “หลินหลิน เจ้าต้องโดดเด่นยิ่งนักในการแสดงชุดนี้ พยายามเข้าล่ะ หากเป็นที่ถูกตาต้องใจของเชื้อพระวงศ์องค์ใด หรือแม่ทัพนายกองคนใด เจ้าอาจได้สุขสบายไปตลอดชาติทีเดียว” อาจารย์ผู้ฝึกสอน’ชุ่ยเหยา’เอ่ยบอกขณะพยายามสอนท่วงท่าร่ายรำอันโยกย้ายเพื่อแสดงให้เห็นถึงเรือนร่างอันงดงามของหญิงสาว

                “หากพวกเขาถูกใจข้าจริง ข้าก็คงหมดโอกาสได้แสดงการร่ายรำที่นี่อีก เช่นนั้นจะดีได้อย่างไรกันเจ้าคะอาจารย์” สาวน้อยวัยเพียง15ย่อมไม่เข้าใจ

                “เจ้าอยากเป็นนางรำไปตลอดชีวิตหรืออย่างไรเล่า หลินหลิน ดูอย่างอาจารย์สิ ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนแก่เฒ่า ไม่ได้มีวาสนาอย่างผู้อื่น วันวันก็ต้องมานั่งปากเปียกปากแฉะสั่งสอนพวกเจ้าคนแล้วคนเล่า ไม่ได้ออกไปใช้ชีวิตสุขสบายนั่งกินนอนกินเสพสุขในบั้นปลายมีลูกหลานเต็มบ้าน นี่สิจึงจะต้องถามว่าชีวิตเยี่ยงข้าจะดีได้อย่างไร” ผู้เป็นอาจารย์โอดครวญ

                “หมายความว่าหากข้าทำตัวให้เป็นที่ถูกใจชายหนุ่มสักคนก็อาจจะได้ออกไปใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ภายนอกใช่หรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวอ่อนวัยยังคงถามอีก

                “ย่อมแน่นอน หากผู้ถูกใจเจ้าเป็นเชื้อพระวงศ์ เจ้าก็อาจจะมีวาสนาได้อยู่ในตำหนักใดตำหนักหนึ่ง มีขันทีนางกำนัลรับใช้ เสพสุขในรั้วในวัง แต่หากผู้ถูกใจเจ้าเป็นขุนนาง เจ้าก็อาจจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ในจวนของเขา มีเงินทองจับจ่ายใช้สอย มีข้ารับใช้คอยดูแล หากมีลูกมีหลานก็อาจได้รับการแต่งตั้งให้ใหญ่โตขึ้น หรือได้เกาะวาสนาของลูกหลาน นี่ย่อมดีกว่าการเป็นนางรำซึ่งวันวันต้องฝึกซ้อมอย่างเข้มงวด เงินทองก็น้อยนิด และไม่มีข้ารับใช้ใดใดมิใช่หรือ” อาจารย์ผู้สั่งสอนพยายามอธิบายให้ลูกศิษย์สาวได้เข้าใจ

                “หากเจ้าได้ดีแล้ว ก็อย่าได้ลืมอาจารย์ชุ่นเหยาคนนี้ก็แล้วกัน”

                หญิงสาวพยักหน้ารับแม้จะยังคงไม่เข้าใจว่าเหตุใดการที่มีผู้ถูกใจจึงจะเป็นเรื่องที่ดีสำหรับพวกนาง

                “อาจารย์ ท่านเอาแต่สอนให้หลินหลิน ไม่ใส่ใจพวกเราเลย” เสียงเพื่อนร่วมเรียนเอ่ยทักท้วงอย่างไม่จริงจัง