ตอนที่สอง ฝึกซ้อมร่ายรำ

ตอนที่สอง

ฝึกซ้อมร่ายรำ

“อาจารย์ ท่านเอาแต่สอนให้หลินหลิน ไม่ใส่ใจพวกเราเลย” เสียงเพื่อนร่วมเรียนเอ่ยทักท้วงอย่างไม่จริงจัง

                พวกนางใช้ชีวิตอยู่ในสำนักสังคีตหลวงด้วยกันมาหลายปี กินร่วมกัน นอนร่วมกัน ฝึกซ้อมร่วมกัน จึงมีความสนิทสนมกันอย่างมาก แม้จะอิจฉาริษยากันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับให้ร้ายกันจนน่าเกลียด

                การที่หลี่ลี่หลินได้เป็นดาวเด่นทุกคนย่อมยอมรับได้ ด้วยหญิงสาวมีข้อได้เปรียบเรื่องรูปร่างหน้าตาอยู่แล้ว เมื่อนางสามารถร่ายรำได้ดีจึงกลายเป็นจุดดึงดูดสายตาได้ไม่ยาก การจะเป็นคู่แข่งกับนางจึงต้องคิดให้มากสักหน่อย

                “พวกเจ้าเองก็ขยันฝึกซ้อมเข้า การแสดงชุดนี้ต้องให้พวกเจ้าช่วยส่งเสริมจึงจะสมบูรณ์ได้” อาจารย์หันไปเอ่ยกับลูกศิษย์คนอื่นๆ

                “อ้าว...พวกเราเป็นพวกตัวเสริมเท่านั้นหรือ น่าน้อยใจนัก” เสี่ยวจูเพื่อนสนิทของหลี่ลี่หลินแสร้งเอ่ย

                “อย่าน้อยใจไปเลย ถึงอย่างไรการแสดงชุดอื่นๆ เจ้าก็ได้เป็นตัวเด่นเช่นกัน” หลินหลินรีบหันไปปลอบใจเพื่อน

                “ข้าไม่ได้น้อยใจจริงหรอก เพียงกลั่นแกล้งอาจารย์เล่นเท่านั้น” เสี่ยวจูหันมาป้องปากกระซิบกับเพื่อนสาว ก่อนจะแสร้งทำหน้าน้อยอกน้อยใจต่อหน้าอาจารย์

                “ไม่ต้องมาทำหน้าเช่นนั้นกับข้า รีบไปซ้อมได้แล้ว” แต่อาจารย์กลับไม่ใส่ใจการเสแสร้งนั้น

                “ว้า...ไม่ได้ผลเลย” เสี่ยวจูแสร้งถอนหายใจ ก่อนจะหัวเราะออกมา

                “ไป พวกเราไปซ้อมกันเถอะ”

กลุ่มนางรำสาวเดินจับมือยิ้มแย้มกันไปอย่างสนิทสนมกลมเกลียว

หลี่ลี่หลินฝึกซ้อมการร่ายรำชุดพิเศษอย่างเข้มงวดแม้จะยังคงไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้องพยายามแสดงการรำอันยั่วยวนโอ้อวดเรือนร่างถึงเพียงนี้

แน่นอนว่านางย่อมไม่เข้าใจเพราะนางไม่ใช่หลี่ลี่หลินซึ่งโดนซื้อตัวมาเป็นนางรำตั้งแต่เยาว์วัย แต่เธอคือ’ลิลลี่’ ครูสาวผู้สอนวิชาการบริหารร่างกายในสถาบันออกกำลังกายแห่งหนึ่ง

ลิลลี่ชื่นชอบการออกกำลังกายอย่างมากโดยเฉพาะการบริหารร่างกายซึ่งเน้นการเคลื่อนไหวร่วมกับกาย จิตใจ และจิตวิญญาณให้สอดผสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว การฝึกฝนจึงเป็นกระบวนการสำหรับฝึกกาย ฝึกการหายใจ และฝึกจิตให้มีความจดจ่อกับเรื่องลมหายใจเข้าออกอันจะนำไปสู่การมีสมาธิที่ดีขึ้น โดยการฝึกต้องรวมสามอย่างเข้าด้วยกัน คือ การเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ การประสานลมหายใจเข้าออกกับการเคลื่อนไหว และมีจิตสงบนิ่งในขณะที่เคลื่อนไหวด้วย จึงเป็นการฝึกทางกายพร้อมกับทางใจที่จดจ่อกับการทำลมหายใจเข้าออกให้จิตสงบนิ่ง ซึ่งเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ที่มีมาอย่างช้านาน

หญิงสาวเรียนการบริหารชนิดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อยจนกระทั่งได้เป็นครูที่อายุน้อยที่สุดยังสถาบันแห่งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ เธอมีความสุขกับการสอนมากโดยเฉพาะการบริหารร่างกายแบบร้อนซึ่งเป็นการฝึกในห้องที่มีอุณหภูมิสูง โดยความร้อนจะช่วยให้เส้นเอ็นหรือกล้ามเนื้อผ่อนคลายได้ดี อุณหภูมิที่สูงยังช่วยให้ร่างกายสามารถกำจัดของเสียออกมาในรูปของเหงื่อได้อย่างดี ซึ่งเป็นปัจจัยหลักที่จะทำให้น้ำหนักตัวลดลงและรู้สึกสดชื่น สบายตัวหลังการเล่น จึงเป็นการบริหารร่างกายแบบเคลื่อนไหวที่เล่นได้ทุกเพศทุกวัยโดยไม่ต้องมีประสบการณ์

ลูกศิษย์ของเธอมีทั้งสาวน้อย สาวใหญ่ วัยทำงานหรือคุณแม่หลังคลอด  ด้วยท่าต่างๆของการเคลื่อนไหวจะช่วยกระชับกล้ามเนื้อ และช่วยให้ระบบการไหลเวียนของเลือดดีขึ้นด้วย  

                แต่การที่ผู้ฝึกจะต้องอยู่ในห้องที่มีอุณหภูมิสูงใกล้เคียงกับอุณหภูมิภายในร่างกาย ประมาณ 36-37 องศาเซลเซียสประกอบกับอุณหภูมิอากาศในหน้าร้อนซึ่งสูงผิดปกติ ประกอบกับการที่เธออดนอนมาหลายวันจึงทำให้ลิลลี่เกิดอาการหน้ามืดหมดสติไปในบ่ายวันหนึ่ง

                หญิงสาวฟื้นขึ้นมาก่อนจะต้องตกใจอย่างมากเมื่อพบว่าตนเองไม่ใช่ลิลลี่อีกแล้ว ผู้คนรอบข้างต่างเรียกเธอว่า’หลินหลิน’ กว่าเธอจะทำความเข้าใจในสถานการณ์ได้ก็ผ่านไปหลายวัน

                ผู้ที่อธิบายเรื่องราวต่างๆให้เธอฟังก็คือเสี่ยวจูเพื่อนสนิทของสาวน้อยหลี่ลี่หลินนั่นเอง

                “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง หลินหลิน จู่ๆก็ล้มลงไป ข้าตกใจแทบสิ้นสติ” เสี่ยวจูเข้ามาดูแลเพื่อนซึ่งเติบโตมาด้วยกันในสำนักสังคีตหลวงแห่งนี้

                “หลินหลินหรือ” ลิลลี่ทวนคำด้วยความสับสน

                “เจ้าอย่าทำให้ข้าตกใจสิ เพียงล้มลงไปเท่านั้น เจ้าถึงกับจำตนเองมิได้เชียวหรือ” เสี่ยวจูทำหน้าไม่ค่อยเชื่อ

                “เธอคือใคร” ลิลลี่ถามออกไปอย่างงงงัน

                ที่นี่ที่ไหน มองดูไม่คุ้นตา แล้วสาวน้อยตรงหน้านี่คือใคร ทำไมพูดจาแปลกๆ แต่งกายก็ประหลาด

แล้วใครคือหลินหลิน?

                “เจ้าพูดจาอันใดช่างแปลกนัก หรือเจ้าจะล้มฟาดจนความจำเลอะเลือนไปแล้ว ไม่ได้การล่ะ ข้าต้องรีบไปบอกอาจารย์” เสี่ยวจูรีบลุกขึ้น

                “เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป” ลิลลี่รีบเรียกหญิงสาวตรงหน้าเอาไว้ เพราะอยากถามให้รู้เรื่องก่อน

                “เอาล่ะ หลินหลินก็หลินหลิน เธอชื่ออะไร” หญิงสาวถาม

                “ข้าเสี่ยวจูอย่างไรเล่า เจ้าอย่าบอกนะว่าจำข้าซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเจ้ามิได้”

                “เพื่อนสนิทที่สุด ถ้าอย่างนั้น ช่วยบอกหน่อย เอ่อ...ข้าจำไม่ได้ คงล้มฟาดหนักไปหน่อย” ลิลลี่พยายามพูดตามน้ำเพื่อถามรายละเอียดให้ได้มากที่สุด

“โธ่ หลินหลิน ช่างน่าสงสารยิ่งนัก” เสี่ยวจูคร่ำครวญ