ตอนที่7

ฉู่หว่านหนิงที่กำลังปัดแป้งลงบนใบหน้าชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เข้ามา”

กู้เหยียนหลินก้าวขึ้นไปในรถม้าอย่างระมัดระวังในมือยังคงประคองกาน้ำชาอุ่น กลิ่นหอมชากุหลาบหอมอ่อน ๆ ลอยอบอวล กู้เหยียนหลินยิ้มกว้างแล้วเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง

“ชากุหลาบนี้ช่วยลดความเหนื่อยล้าได้ดีทีเดียวเพคะ”

นางกล่าวพลางวาลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวังแล้วรินใส่ถ้วยชาใบเล็กอย่างแผ่วเบาก่อนจะส่งให้ฉู่หว่านหนิงที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง

ฉู่หว่านหนิงหันมายิ้มบางแล้วรับถ้วยน้ำชาอุ่น ๆ น้ำมาดื่มเล็กน้อย

กู้เหยียนหลินมองสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้า แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความหมองคล้ำและแห้งกร้านทว่ายังคงหลงเหลือเค้าโครงที่งดงามอยู่ องค์หญิงคงต้องเผชิญกับความทุกข์ยากที่ดินแดนเถื่อนนี้มามากถึงได้พรากเอาความสดใสงดงามของสตรีในวัยเบิกบานเช่นนี้ไปได้

ในใจของกู้เหยียนหลินรู้สึกเศร้าและสงสารนางยิ่งนัก และยังคงไม่เข้าใจ เหตุใดเผ่าเทียนหลางนั้นไม่ได้แข็งแกร่งแม้แต่น้อย ทว่าฮ่องเต้กลับเลือกส่งองค์หญิงมาแต่งงาน แทนที่จะกวาดล้าง

“รู้สึกดีขึ้นหรือไม่เพคะ”

น้ำเสียงอ่อนโยนของกู้เหยียนหลินดังขึ้น

ฉู่หว่านหนิงหันไปยิ้มบางแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะส่งคืนให้ แล้วหันมามองตนเองในกระจก นางรับรู้ถึงลมหายใจที่เริ่มติดขัดและยากลำบาก ยาพิษคงเข้ามากัดกินหัวใจนางแล้ว

“เหยียนหลิน อีกกี่วันถึงจะเข้าเมืองหลวงหรือ”

กู้เหยียนหลินยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อย่างเร็วก็อีกห้าวันเพคะ”

ฉู่หว่านหนิงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเปิดกล่องไม้เบื้องหน้าออก ด้านในมีปิ่นปักผมอยู่ไม่กี่ชิ้นพร้อมกับหวีวางอยู่ นางหยิบหวีขึ้นมาแล้วหวีผมยาวสลวยอย่างช้า ๆ

กู้เหยียนหลินก้าวเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ องค์หญิง สายตาคมของนางพลันสะดุดเข้ากับปิ่นไม้ชิ้นหนึ่งดูน่าเกลียดไปหน่อยแต่ก็พอมองออกมาแกะสลักรูปกระต่ายคู่ปลายปิ่น นางเอ่ยขึ้นอย่างสนใจ

“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันขอดูปิ่นไม้ของท่านสักหน่อยได้หรือไม่เพคะ”

ฉู่หว่านหนิงหันไปมองปิ่นไม้เก่าในกล่องไม้นั้น ในใจสั่นไหวเล็กน้อย นางไม่ได้เอ่ยคำใดเพียงพยักหน้าอนุญาตเบา ๆ

กู้เหยียนหลินยื่นมือเรียวยาวไปหยิบมาดูอย่างระมัดระวัง ดวงตาสดใสเป็นประกาย นางยกยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นอย่างสนใจ

“องค์หญิงเพคะ ปิ่นไม้ของท่านช่างน่าสนใจยิ่งนัก ดูแล้วคนให้คงตั้งใจไม่เบาเลย กระต่ายคู่นี้ดูน่าเกลียดไปหน่อย สู้ฝีมือแกะสลักของพี่หานเซียวไม่ได้เลย เขาเองก็ชอบแกะสลักกระต่ายคู่เช่นกัน เขาแกะสลักออกมาได้งดงามมากเลยเพคะ”

ฉู่หว่านหนิงชะงักมือที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นเล็กน้อย แววตาสั่นไหวเล็กน้อย กระต่ายที่มู่หานเซียวตั้งใจแกะสลักให้กู้เหยียนหลินคงจะตั้งใจและใส่ใจมากถึงได้งดงามกว่าของนาง หัวใจที่เย็นชามานานเมื่อรับรู้อีกครั้งว่าเขารักสตรีผู้นี้มากเพียงใดกลับเจ็บปวดขึ้นมาอีกครา

“องค์หญิง”

เสียงฝีเท้าม้าดังก้องพร้อมกับเสียงที่หนักแน่นของมู่หานเซียว

ฉู่หว่านหนิงยกมือขึ้นเปิดม่านออก แล้วทอดสายตาไปยังบุรุษในชุดเกาะเหล็กที่กำลังควบม้าอยู่ข้าง ๆ รถม้าของนาง

ใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“กระหม่อมจะมาแจ้งว่าเราจะออกเดินทางกันแล้ว พ่ะย่ะค่ะ”

กล่าวจบ มู่หานเซียวก็หันไปมองกู้เหยียนหลินที่นั่งอยู่ด้านข้างองค์หญิง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยสายตาคมกริบแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำตำหนิแต่ก็เต็มไปด้วยความใส่ใจนางไม่น้อย

“เหยียนหลิน ห้ามรบกวนเวลาพักขององค์หญิง”

กู้เหยียนหลินเอียงหน้าเล็กน้อยแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจดวงตาสดใสนั้นลดลงมองปิ่นไม้ในมืออีกครั้ง ก่อนจะขยับกายลุกขึ้นทว่าในขณะที่นางกำลังลุกขึ้นนั้น ม้ากลับถูกอะไรบางอย่างกระตุ้นทำให้นางเสียหลักเล็กน้อย มือที่จับปิ่นอยู่ไม่ทันระวังเผลอทำปิ่นหักออกเป็นสองท่อนอย่างไม่ตั้งใจ

กู้เหยียนหลินชะงักเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมององค์หญิงหว่านหนิงที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและกังวล มือเรียวยาวกำแน่นแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลนลาน

“องค์หญิง หม่อมฉันขออภัยเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ “

ฉู่หว่านหนิงมองตรงไปยังปิ่นไม้ที่หักเป็นสองชิ้น ก่อนจะหันไปมองมู่หานเซียวที่ยังคงจ้องมองปิ่นเก่านั้นอยู่ ในใจนางกลับรู้ว่าสายตาของเขามีความหวงมันขึ้นมาแวบหนึ่ง

แต่เขาจะหวงมันทำไม นางคงแค่เหนื่อยเกินจนมองผิดไปของชิ้นนี้สำหรับเขาคงไม่ได้สำคัญอะไรอีก สายตาของเขาคงจะเป็นสายตากังวลกลัวว่าภรรยาของเขาจะรู้มากกว่า

ฉู่หว่านหนิงทอดมองกลับมาที่ปิ่นไม้นั้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า นางหลุบตาลงเล็กน้อยแล้วเผยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

“ไม่เป็นไร มันก็เก่ามากแล้ว”

กู้เหยียนหลินเงยหน้าขึ้นมอง องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าที่นั่งนิ่งทว่ากลับเก็บสายตาของนางเอาไว้ ใบหน้าเรียบนิ่งของนางแม้จะไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมาทว่าความเงียบนิ่งนี้กลับแสดงถึงความโศกเศร้าเจ็บปวดออกมาจนคนมองสามารถสัมผัสมันได้

“ลุกขึ้นเถิด”

น้ำเสียงของฉู่หว่านหนิงดังขึ้นเบา ๆ

กู้เหยียนหลินหันไปมองมู่หานเซียวแวบหนึ่งด้วยดวงตาสำนึกผิด มู่หานเซียวไม่ได้เอ่ยตำหนิใด ๆ เพียงควบม้าออกไปอย่างรวดเร็ว กู้เหยียนหลินค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วนั่งลงข้าง ๆ ฉู่หว่านหนิงบนรถม้าพร้อมกับยื่นปิ่นที่หักออกคืนให้ฉู่หว่านหนิง

“ปิ่นนี้ผู้ใดเป็นคนมอบให้องค์หญิงหรือเพคะ มันสำคัญมากหรือไม่เพคะ”

น้ำเสียงของกู้เหยียนหลินอ่อนลงด้วยความรู้สึกผิด

ฉู่หว่านหนิงที่กำลังยกถ้วยชาอุ่นขึ้นชะงักฝีเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจแผ่วนางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งและเบา

“คนรักของข้า”

กู้เหยียนหลินชะงักเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

“คนรัก?”

ฉู่หว่านหนิงพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยต่อ

“อืม ก่อนที่ข้าจะมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ข้ามีคนที่รักอยู่แล้ว…”

น้ำเสียงของฉู่หว่านหนิงหยุดลงครู่หนึ่ง ดวงตาเหม่อลอยเล็กน้อยออกไปทางหน้าต่างที่มีทิวทัศน์งดงามปรากฏขึ้นเมื่อรถม้าเคลื่อนตัวช้า ๆ

“แต่ตอนนี้เขาแต่งงานแล้ว”

น้ำเสียงของฉู่หว่านหนิงดังขึ้นอีกครั้ง แม้จะแผ่วเบาทว่ากลับทำให้คนฟังรับรู้ถึงความโศกเศร้าที่แฝงอยู่

กู้เหยียนหลินขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกไม่พอใจแทนองค์หญิงผู้น่าสงสาร

“ช่างเป็นบุรุษที่ไร้หัวใจยิ่งนัก”

กล่าวจบนางก็หันไปมององค์หญิงด้วยแววตาสงสารแล้วเอ่ยขึ้นปลอบใจ

“องค์หญิง บุรุษเช่นนั้นไม่เหมาะสมกับท่านเลยเพคะ”

ฉู่หว่านหนิงยิ้มบางแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่านั้นหลุบลงเล็กน้อย นางถอนหายใจแผ่วเบาแล้วยกถ้วยชาอุ่น ๆ ขึ้นจิบช้า ๆ โดยไม่ได้เอ่ยคำใดอีก เรื่องระหว่างนางกับเขามันควรจบลงแล้ว ตอนนี้นางกำลังจะตายแล้วความเจ็บปวดที่ได้รับนั้นก็ควรจะตายไปกับนางด้วย ในที่สุดชีวิตที่ไร้ค่าของนางก็กำลังจะสิ้นสุดลง

ขบวนรถม้าเคลื่อนที่ไปตามลาดไล่หน้าผาที่สูงชัน สายลมเย็นพัดเข้ามากระทบชุดเกาะเหล็กของมู่หานเซียว ในใจเกิดความรู้สึกที่ไม่ดีขึ้นมา มือใหญ่ควบม้าให้เดินเร็วขึ้นเพื่อไปให้พ้นจากลาดไหล่หน้าผาที่สูงชันนี้

….

ฝากติดตามเรื่องใหม่ด้วยนะคะ🙏🥰