ตอนที่6

ตอนที่ 6

สายลมเย็นต้องใบหน้างดงามของฉู่หว่านหนิง นางก้าวตรงมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ารถม้า ในใจพลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่นางเชื่อใจเขา

“องค์หญิง”

น้ำเสียงของมู่หานเซียวดังขึ้นด้านหลังฉู่หว่านหนิง

ฉู่หว่านหนิงข่มความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งที่สุด

“ท่านเคยรักข้าจริง ๆ บ้างหรือไม่”

มู่หานเซียวชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มของเขาขมวดเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน มือใหญ่ใต้แขนเสื้อกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว เขาอยากจะพูดอะไรออกมา ทว่ากลับยากเย็นยิ่งนัก

ฉู่หว่านหนิงหัวเราะเยาะตนเองที่ถามคำถามโง่ ๆ ออกไป ดูจากการกระทำของเขาชัดเจนว่าเขารักกู้เหยียนหลินมากเพียงใด เรื่องระหว่างพวกเขานั้นคงเป็นเพียงความผิดพลาดของเขาเท่านั้น

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงมาโดยไม่รู้ตัว ฉู่หว่านหนิงยกมือขึ้นเช็ดมันออกราวกับเช็ดความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ของตนเองออกไปด้วย

นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก้าวขึ้นรถมม้าอย่างช้า ๆ ทว่าไม่ได้หันกลับมามองบุรุษในชุดเกาะเหล็กที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเลย

มู่หานเซียวยืนนิ่ง เขามองตามร่างบอบบางนั้นขึ้นไปบนรถม้าจนลับสายตาไปแล้วทว่าเขากลับไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา มีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและยากลำบาก

“หานเซียว”

น้ำเสียงของกู้เหยียนหลินดังขึ้น นางก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหลังของมู่หานเซียวที่กำลังยืนนิ่งอยู่ นางจ้องมองท่าทางของเขาแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่าทางของเขากับองค์หญิงช่างดูแปลก ๆ ใบหน้างดงามเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววครุ่นคิดทว่ายังไม่ได้คิดสิ่งใดเสียงขององค์หญิงก็พลันดังขึ้นก่อน

“เหยียนหลิน เจ้าไปหยิบเครื่องแต่งกายของต้าซ่งมาให้ข้าหน่อย”

กู้เหยียนหลินหันไปตามเสียงพร้อมกับหยุดความคิดทั้งหมดแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“เพคะ องค์หญิง”

กล่าวจบ นางก็หันไปหามู่หานเซียวที่หันมาทางนางอยู่ ใบหน้าของเขาดูตึงเครียดเล็กน้อย

“อากาศหนาวนัก นำเสื้อคลุมหนา ๆ มาให้องค์หญิงด้วย”

น้ำเสียงราบเรียบของมู่หานเซียวดังขึ้น

กู้เหยียนหลินพยักหน้ารับช้า ๆ ทว่ากล่าวจบมู่หานเซียวก็พลันหมุนกายแล้วก้าวออกไปจากตรงนั้นทันที

สายลมเย็นพัดต้องร่างบางของกู้เหยียนหลินเบา ๆ อาภรณ์ของนางปลิวไหวเล็กน้อย แม้ในใจยังงุนงงกับท่าทางของสองคนนี้ทว่านางกลับสลัดความคิดนั้นทิ้งไปแล้วก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังรถม้าที่บรรทุกสิ่งของทันที

….

ภายในรถม้าหรูหรานั้น ฉู่หว่านหนิงนั่งอยู่อย่างอ่อนแรงร่างบอบบางของนางเอนพิงรถม้า ลมหายใจอ่อนลงในทุกที ทั่วทั้งกายนั้นเริ่มอ่อนแรงลง เกรงว่าตอนนี้ยาพิษกำลังแทรกซึมเข้าสู่หัวใจแล้ว

ใบหน้างดงามที่แห้งกร้านค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างผ้าม่านที่กำลังปลิวไหวเพราะแรงลม ลำคอนางแห้งผากยิ่งนัก หยดน้ำตาหยดหนึ่งล่วงลงบนหลังมือแห้งกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการถูกทรมาน

ดวงตานางเหม่อมองแสงอาทิตย์ที่ส่องรอดช่องว่างเล็ก ๆ นั้นมา ริมฝีปากแห้ง ๆ เผยรอยยิ้มบาง ๆ นางกำลังจะได้กลับบ้านแล้วแม้อาจไม่ถึงเมืองหลวง ทว่าก็ได้ย่างก้าวเข้ามาในดินแดนต้าซ่งแล้ว

ก่อนนางจะสิ้นใจ นางเพียงอยากจะสวมอาภรณ์ของต้าซ่งอีกครั้ง

“องค์หญิงเพคะ”

น้ำเสียงของกู้เหยียนหลินดังขึ้นอยู่ด้านนอกรถม้า

“เข้ามา”

ฉู่หว่านหนิงเอ่ยขึ้น ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดแล้วนั่งตัวตรง ใบหน้าสงบนิ่ง

กู้เหยียนหลินก้าวเข้ามาในรถม้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นางประคองถาดที่มีอาภรณ์ผ้าไหมชั้นดีหรูหราวางอยู่ข้าง ๆ ยังมีกล่องไม้แกะสลักวางอยู่ นางก้าวเข้ามาวางถาดอาภรณ์ลงบนโต๊ะข้าง ๆ กับที่องค์หญิงทรงประทับอยู่

กู้เหยียนหลินเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวขององค์หญิงนางก็เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“องค์หญิง ท่านไม่สบายหรือไม่เพคะ”

ฉู่หว่านหนิงเงยหน้าเล็กน้อย แล้วยิ้มบางตอบรับก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เดินทางมานาน ข้าคงจะเหนื่อยเกินไป”

กู้เหยียนหลินพยักหน้ารับเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เช่นนั้นหม่อมฉันจะไปชงชากุหลาบอุ่น ๆ มาให้นะเพคะ ดื่มแล้วจะได้รู้สึกดีขึ้น”

ฉู่หว่านหนิงยิ้มรับพร้อมเอ่ยขึ้น

“อืมดีเหมือนกัน ไปเถิด”

“เพคะ”

กู้เหยียนหลินตอบรับ แล้วก็ก้าวออกไปจากรถม้าทันที

ฉู่หว่านหนิงมองตามร่างบางในชุดเกาะของนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมามองอาภรณ์งดงามสีฟ้าอ่อนที่วางอยู่บนโต๊ะ นางยกมือขึ้นวางบนเนื้อผ้าชั้นดีนั้นแล้วลูบไล้อย่างแผ่วเบา ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาว่างเปล่า

ไม่นานฉู่หว่านหนิงก็เปลี่ยนอาภรณ์ของนางจนเสร็จเรียบร้อย ร่างผอมแห้งใต้อาภรณ์ชั้นดีนั่งอยู่เบื้องหน้ากระจกทองเหลือง นางทอดสายตามองใบหน้าที่ไร้ซึ่งความสดใสดังในวันวาล มีเพียงร่องรอยของบาดแผลและความเจ็บปวด

มือเรียวของฉู่หว่านหนิงค่อย ๆ แตะเครื่องประทินโฉมลงบนใบหน้าเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยหมองคล้ำเหล่านั้น

“องค์หญิงเพคะหม่อมฉันขอเข้าไปนะเพคะ”

น้ำเสียงของกู้เหยียนหลินดังขึ้นด้านนอกอีกครั้ง

….