บทที่ 5 ข้าคือเหวินจือเวย!

“เหตุใดอยู่ ๆ เวยเวยจึงได้เปลี่ยนของขวัญของคุณหนูเฉินล่ะ? ลูก” โม่ซื่อถามขึ้น ในขณะที่รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป “พู่กันหยกนี้ ลูกเฝ้ารออยู่ตั้งนานมิใช่รึ?”

เฉินอวี้หลานที่กำลังเพ่งมองเส้นด้ายแดงของมารดาที่เชื่อมยาวทะลุออกนอกตัวรถม้า ก่อนที่จะค่อย ๆ จางหายไป เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออกจากร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋มาสักพัก

หรือว่านั่นจะเป็นเส้นวาสนาด้ายแดงจริง ๆ ... เฉินอวี้หลานเอียงคอสงสัย แล้วด้ายแดงของข้าเล่า?

เฉินอวี้หลานรีบก้มมองปลายนิ้วของตัวเอง หากแต่กลับใสสะอาด ไร้วี่แววด้ายแดงปรากฏให้เห็น ก่อนที่นางจะเหลือบไปมองปลายนิ้วของมารดาอีกครั้ง ยามนี้ก็ไร้ด้ายแดงแล้วเช่นกัน

เมื่อครู่ ตอนที่ข้าฟื้นขึ้นมา นิ้วของท่านแม่ก็ไม่มีด้ายแดงนะ เพิ่งจะมามองเห็นก็ตอนที่ท่านแม่อยู่ใกล้กับท่านพ่อ...

อา! หรือว่าจะต้องอยู่ใกล้ ๆ กันเท่านั้น! อืม... อืม... ต้องใช่แน่ ๆ เพราะยามนี้ ท่านแม่ก็ออกมาไกลจากท่านพ่อแล้ว เส้นด้ายแดงก็หายไปแล้วเช่นกัน!

เฉินอวี้หลานพยักหน้าหงึกหงักกับตนเอง เมื่อพอจะเข้าใจความสามารถพิเศษที่ได้รับเพิ่มมาทีละน้อย

เสียงสวรรค์ที่ดังขึ้น คอยช่วยอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น ช่วยให้นางสามารถวางตัวเหมือนเหวินจือเวยในยามปกติได้ ส่วนดวงตานี้ก็สามารถมองเห็นเส้นวาสนาด้ายแดงของผู้อื่นได้อีกด้วย

จะว่าไป... แล้ว...

“เวยเวย!” เสียงโม่ซื่อเรียกดังขึ้น พร้อมมือบอบบางของนางที่เลื่อนมาเขย่าแขนของบุตรสาวอย่างไม่แรงนัก

“อ๊ะ! เจ้าค่ะ ท่านแม่” เฉินอวี้หลานสะดุ้งตกใจ ก่อนจะเงยหน้าถาม “ท่านแม่ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?”

โม่ซื่อถอนหายใจ “แม่ถามว่าเหตุใดเจ้าจึงได้เปลี่ยนของขวัญที่ตั้งใจจะมอบให้คุณหนูเฉิน เพราะพู่กันหยกนั้น เจ้าตั้งใจเลือกอยู่นานมากทีเดียว แต่พอมาในวันนี้ เจ้ากลับเปลี่ยนเป็นแท่งหมึกราคารวมกันยังไม่ถึงร้อยตำลึงเลย”

“ในขณะที่พู่กันหยกที่เจ้าเตรียมไว้แต่แรกนั้น มีราคาตั้งสามร้อยตำลึง... แม่เกรงว่าคุณหนูเฉินจะมองว่าพวกเราดูแคลนนางเอาได้นะ” โม่ซื่อพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

เฉินอวี้หลานเอื้อมมือไปตบลงบนมือของมารดาเบา ๆ “ท่านแม่อย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ คุณหนูเฉินมิได้สนใจราคาของสิ่งของ ขอเพียงเป็นของที่นางชอบ นางก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินบุตรสาวปลอบเช่นนั้น ใจที่หนักอึ้งก็รู้สึกเบาขึ้นมาสามส่วน “แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคุณหนูเฉินมิได้สนใจราคาสิ่งของ หรือว่าเจ้าไปสนิทกับคุณหนูเฉินตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

เฉินอวี้หลาน “!!!”

ข้าไม่ได้สนิทนะ ท่านแม่... ข้าแค่เป็นคุณหนูเฉินก็เท่านั้นเอง!

“ข้าคิดว่าด้วยตำแหน่งของคุณหนูเฉิน ย่อมต้องมีพู่กันที่คุ้นมืออยู่แล้วเจ้าค่ะ แต่แท่งหมึกที่มีสีสันสดใสเช่นนี้ ข้าคิดว่าคุณหนูเฉินน่าจะยังไม่มีเท่านั้นเอง”

โม่ซื่อคิดตามคำพูดของบุตรสาวก็เห็นด้วย “ก็เป็นจริงตามคำเจ้าว่า คุณหนูเฉินเป็นถึงคุณหนูตระกูลแม่ทัพ น่าจะคุ้นเคยกับหมึกสีดำที่ใช้เล่าเรียนเสียมากกว่าแท่งหมึกสีสันสดใสเช่นแม่นางน้อยในห้องหออย่างเจ้า”

ว่าแล้วโม่ซื่อก็ยกปลายนิ้วขึ้นแตะปลายจมูกของบุตรสาวอย่างรักใคร่ ก่อนจะถามบุตรสาวซ้ำอีกครั้ง “ว่าแต่... เวยเวยไม่สบายหรือไม่? ลูก”

เฉินอวี้หลานขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าเป็นกลองป๋องแป๋งใบน้อย “ไม่นี่เจ้าคะ ท่านแม่... ข้าสบายดีเจ้าค่ะ”

“งั้นรึ? แม่แค่รู้สึกว่าวันนี้ เวยเวยดูเหม่อลอย ครุ่นคิดบางอย่าง จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” โม่ซื่อบอกพลางลูบแขนของบุตรสาว “หากเจ้าไม่สบาย เราก็กลับจวนกันเถิด... ของขวัญนี้ ประเดี๋ยวแม่จะเอาไปมอบให้คุณหนูเฉินเอง”

“ข้าไม่เป็นอะไรจริง ๆ เจ้าค่ะ ท่านแม่” เฉินอวี้หลานยืนกรานหนักแน่น พลางฉีกยิ้มกว้าง

โม่ซื่อถอนหายใจหนักหน่วง “เอาเถิด เอาเถิด... แม่รู้ว่าเจ้าชื่นชมคุณหนูเฉินนัก จึงได้อยากเป็นสหายสนิทกับนาง แต่เจ้าก็จงอย่าลืม คุณหนูเฉินนั้นเป็นถึงบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่เฉิน คงจะไม่สนใจบุตรสาวตระกูลพ่อค้าเช่นเราหรอก...”

“แม่ไม่ได้อยากดับฝันที่เจ้าต้องการเป็นสหายสนิทกับนาง แม่เพียงแต่อยากให้เจ้าพึงระวังและสำรวมวาจายามที่ไปถึงจวนเฉินต้าเจียงจวิน งานวันนี้คงมีบรรดาขุนนาง ฮูหยิน คุณชาย และคุณหนูไม่น้อย...”

จวนเฉินต้าเจียงจวิน... อ๊ะ! จริงด้วย ท่านพ่อได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจิ้นกั๋วกง หลังจากที่ไอ้สุนัขหลงจื่อซวนได้เป็นไท่จื่อแล้วนี่นา...

“เจ้าค่ะ ท่านแม่ ลูกจะจำไว้เจ้าค่ะ” เฉินอวี้หลานพยักหน้าเข้าใจไปทีละเรื่องราวอย่างว่าง่าย

ข้าคงต้องวางตัวให้เหมาะสมกับช่วงเวลาด้วยสินะ...

โม่ซื่อพยักหน้าเล็กน้อยอย่างพอใจในความว่าง่ายของบุตรสาว “เอาเถิด... ความสบายใจของเจ้านั้นสำคัญที่สุด หากเจ้าอยู่ในงานนั้นแล้วรู้สึกอึดอัดก็บอกแม่นะ แม่จะได้พาเจ้ากลับจวน เข้าใจหรือไม่? เวยเวย”

ประโยคคำถามที่มาพร้อมน้ำเสียงอบอุ่นห่วงใยจากมารดา พาให้เฉินอวี้หลานพยักหน้ารับทราบอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่นางจะตระหนักได้ว่ายามนี้

นางมิใช่ ‘เฉินอวี้หลาน’ บุตรสาวของเฉินสงหยวน แม่ทัพใหญ่เฉินอีกต่อไปแล้ว…

แต่นางเป็น ‘เหวินจือเวย’ บุตรสาวของเหวินฮุ่ยเหอและโม่อวิ๋นหย่า เจ้าของร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ต่างหาก!!

*ต้าเจียงจวิน หมายถึง แม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการทหารสูงสุด