บทที่ 3

เธอตอบรับคำ แล้วหันตัวเดินกลับเข้าห้องครัวไป

ฉันกินโจ๊กจนหมด แล้วขึ้นชั้นบนไปเปลี่ยนชุดใหม่

วันนี้มีนัดกับนายหน้าไปดูบ้าน ฉันต้องหาที่อยู่ใหม่ให้ได้ก่อนจะย้ายออกจากบ้านหลังนี้

ในสัญญาหย่าฉันไม่ได้เรียกร้องทรัพย์สินอะไร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไปตัวเปล่า

ฉันมีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่งตั้งแต่ก่อนแต่งงาน

ตลอดสามปีนี้ถึงจะไม่ได้ทำงาน แต่บ้านตระกูลลู่จะโอนเงินค่าใช้จ่ายเข้าบัญชีฉันเดือนละหนึ่งแสนบาท ฉันไม่ค่อยได้ใช้จ่ายอะไร ส่วนใหญ่เก็บออมไว้

พอรวมกันแล้วก็มากพอให้ฉันเช่าอะพาร์ตเมนต์ดี ๆ ได้สักแห่ง ประคองตัวไปได้สักปีสองปีโดยไม่มีปัญหา

ส่วนเรื่องอนาคต ค่อยว่ากันอีกที

นายหน้าเป็นเด็กสาววัยรุ่น มัดผมหางม้า พูดจาฉะฉาน

เธอพาฉันไปดูห้องแบบสองห้องนอน อยู่ทางฝั่งตะวันออกของเมือง ไม่ไกลจากใจกลางเมืองเท่าไร สภาพแวดล้อมในโครงการก็ถือว่าดี

"คุณเสิ่นคะ ห้องนี้รับแสงแดดได้ดีมากเลย เจ้าของห้องเพิ่งตกแต่งใหม่ เฟอร์นิเจอร์กับเครื่องใช้ไฟฟ้าใหม่หมดทุกชิ้น ค่าเช่าเดือนละสามหมื่นสองพันห้าร้อยบาท คุณคิดว่ายังไงคะ"

ฉันยืนมองออกไปตรงระเบียง ทัศนียภาพกว้างโล่ง มองเห็นสวนสาธารณะอยู่ไกล ๆ

ห้องไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับอยู่คนเดียว

ที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่ไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับลู่สือเยี่ยนเลย

"ได้ค่ะ ตกลงเอาห้องนี้แหละ"

เห็นได้ชัดว่าเด็กสาวนายหน้าคาดไม่ถึงว่าฉันจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้ เธออึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเบิกบานใจเป็นพิเศษ

"ได้ค่ะ ๆ งั้นฉันจะรีบติดต่อเจ้าของห้องให้มาทําสัญญาเลยนะคะ!"

ฉันเซ็นสัญญาเช่าเป็นเวลาหนึ่งปี จ่ายเงินมัดจำและค่าเช่าเรียบร้อย

ตอนที่ถือกุญแจเดินออกมา แสงแดดกำลังดี ส่องกระทบตัวฉันจนรู้สึกอบอุ่นไปทั้งร่าง

ฉันยืนอยู่ข้างทาง มองดูลูกกุญแจในมือ ทันใดนั้นก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

ช่วงบ่ายพอกลับมาถึงบ้าน ป้าแม่บ้านก็ซื้อกล่องกระดาษสองสามใบมาวางไว้ที่ห้องรับแขกแล้ว

ตอนที่ฉันกำลังจะขึ้นชั้นบนไปเก็บของในห้องแต่งตัว ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากทางประตู

ฉันไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ในใจกลับมีลางสังหรณ์นิดหน่อย

เป็นไปตามคาด วินาทีต่อมา เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"อ้าว อยู่บ้านด้วยเหรอเนี่ย"

ฉันหันตัวกลับไป

ซ่งรั่วเซิงยืนอยู่ตรงบริเวณโถงทางเข้าประตู

พอเธอเห็นกล่องกระดาษในมือฉัน สายตาก็หยุดอยู่ที่ตัวฉันครู่หนึ่ง

"นี่เธอกำลังเก็บของอยู่เหรอ"

ฉันไม่ได้ตอบคำถามเธอ แค่กลับไปอย่างเรียบเฉยว่า "เธอมาทำไม"

"ลู่สือเยี่ยนพาฉันมาน่ะ

ห้องฉันหมดสัญญาพอดี ห้องใหม่ก็ยังหาไม่ได้ เขาเลยบอกให้ฉันมาพักที่นี่ก่อน จะอยู่นานแค่ไหนก็ได้"

ฉันแค่พยักหน้า แล้วขานรับว่า "อ้อ" คำเดียว

เห็นได้ชัดว่าซ่งรั่วเซิงคิดไม่ถึงว่าจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ รอยยิ้มของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ

"เธอคงไม่เกรงใจ หรืออึดอัดใจหรอกนะ"

เธอเอียงคอมองฉัน

"จริง ๆ ฉันก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยสะดวกเท่าไร แต่สือเยี่ยนจะให้ฉันมาให้ได้ เขาบอกว่า..."

"ในเมื่อเขาให้เธอมา เธอก็อยู่ไปเถอะ"

ฉันพูดตัดบทเธอ

"ยังไงซะที่นี่ก็มีห้องเยอะแยะ"

เธอเม้มริมฝีปาก แล้วเดินไปนั่งลงที่ข้างโซฟา

"เธอนี่ใจกว้างจริง ๆ เลยนะ

ตอนนั้นก็ใจกว้างยอมแต่งเข้ามา ตอนนี้ยังใจกว้างยอมให้ฉันย้ายเข้ามาอยู่อีก"

ฉันมองเธอ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันน่าขำนิดหน่อย

ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ หันหลังเตรียมจะเดินขึ้นชั้นบน

ซ่งรั่วเซิงคงจะรู้สึกว่าถูกเมิน เธอจึงเสียงดังขึ้นอีกเล็กน้อย "เสิ่นเจาหนิง ฉันคุยกับเธออยู่นะ"

ฉันหยุดก้าวเท้า แล้วหันกลับไปมองเธอ

"ฉันได้ยินแล้ว

แต่เธอไม่ได้มาเพื่อชวนฉันคุยเล่นซะหน่อย จะทำให้เสียเวลาทั้งคู่ทำไม

ฉันยังต้องเก็บของอีก"

ซ่งรั่วเซิงลุกขึ้นยืน รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปโดยสิ้นเชิง

"เธอจะไปแล้วเหรอ" เธอโพล่งถามออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

"ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะ

ให้อยู่ต่อเป็นก้างขวางคอพวกเธอหรือไง"