เมื่อวันวานเลือนหาย

...

“แค่นี้นะ ฉันยังต้องไปฉลองวันครบรอบที่คบกันอีก”

อี้เหยาที่อยู่ในสายอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด

“นายไม่เลิกกับหล่อนเหรอ?”

“จะเลิกทำไม เลิกแล้วให้ไปคบกับเธอหรือไง? เธอเองก็จะแต่งงานอยู่แล้วไหมล่ะ?”

ลู่เจวี๋ยตัดสายอย่างเซ็งๆ พลางเปิดกล่องเค้กออก แล้ววางไว้ตรงกลางอย่างประณีตตั้งใจ

จุดเทียนให้สว่างทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมโบกมือเรียกฉัน

“อาเยี่ยน รีบมาอธิษฐานเร็ว”

ฉันชาไปทั้งตัว จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาตรงๆ

ในนั้นสงบราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดเลยแม้เพียงเศษเสี้ยวเดียว

“โกหกฉันมานานขนาดนี้ สนุกมากไหม?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เจวี๋ยจางหายไป

“ก็ไม่นับว่าโกหกหรอกมั้ง ฉันแพ้ให้ยัยนั่นก็ต้องพูดให้ชัดเจน ก็แค่ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราเกิดปัญหา ยังไม่พอจะพิสูจน์อีกเหรอว่าฉันให้ความสำคัญกับเธอ?”

“อีกอย่าง ก็แค่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสเท่านั้นเอง ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะเลิกกับเธอสักหน่อย”

บนเค้กตรงหน้าปักเทียนเอาไว้เจ็ดเล่ม

แสงสว่างจ้าของมันกำลังตอกย้ำฉัน

นี่คือปีที่เจ็ดที่ฉันถูกปั่นหัวเป็นคนโง่

แสงเทียนไม่มีความอุ่นสักเท่าไหร่

แต่กลับกระตุ้นให้แผลเป็นบนท่อนแขนที่หายดีตั้งนานแล้วเกิดอาการคันยิบๆ ขึ้นมาน้อยๆ

ให้ตายฉันก็คิดไม่ถึงเลย

แฟนหนุ่มที่ให้คำมั่นสัญญาแก่ฉันว่าจะเคียงคู่กันชั่วชีวิต กับยัยคนบูลลี่ที่เอาเครื่องม้วนผมนาบจนฉันบาดเจ็บสาหัสไปทั้งตัว

ที่แท้กลับเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก

ใบทะเบียนสมรสปลอมข้างขอบโต๊ะแดงแสบตา

หน้าที่กางออกนั้น หยุดภาพรอยยิ้มที่มีความสุขที่สุดของฉันเอาไว้

ทั้งๆ ที่หลงคิดว่าชีวิตกำลังจะผ่านพ้นความทุกข์พบเจอความสุขแล้วแท้ๆ

น้ำตาเอ่อคลอภายในเบ้าตา

“ใช่ คุณไม่ได้โกหก”

เป็นฉันเองที่โง่

โง่จนคิดไปว่าตัวฉันที่มีบาดแผลเต็มไปหมด จะมีใครสักคนยอมทุ่มเทความรักให้ด้วยความเต็มใจจริงๆ

ฉันหยิบใบทะเบียนปลอมขึ้นมา จ่อเข้ากับเปลวเทียน

เปลวไฟแลบเลีย ปกนอกไหม้เกรียมเป็นสีดำไปมุมหนึ่งในพริบตา

ลู่เจวี๋ยมือไวตาไวคว้าตัวฉันเข้าไปในอ้อมอก

เขาคว้าแก้วขึ้นมาสาดน้ำดับไฟลง

“เธอทำอะไรน่ะ! ไม่ใช่ว่าเธอกลัวไฟที่สุดหรอกเหรอ?”

เขาจำได้ อาการฝังใจที่หลงเหลืออยู่หลังจากที่ฉันถูกบูลลี่

แม้กระทั่งคำอธิษฐานวันเกิดของทุกๆ ปี ก็ล้วนเป็นฉันที่กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของเขา

ให้เขาช่วยอธิษฐานและเป่าเทียนแทนฉัน

เจ็ดปีมานี้ ฉันอธิษฐานขอพรนับครั้งไม่ถ้วน

“เฉิงซือเยี่ยนต้องอยู่กับลู่เจวี๋ยไปชั่วชีวิต”

แม่แต่งงานใหม่ พ่อแต่งงานใหม่

ฉันอยากมีบ้านสักหลังที่ไม่ต้องเปลี่ยนที่อยู่อีกต่อไปมากกว่าใครๆ ทั้งหมด

ยามที่เขาได้ยินสิ่งเหล่านี้ กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

หัวเราะเยาะอยู่ในใจใช่ไหม?

หัวเราะเยาะที่ฉันติดอยู่ในกับดักนี้ ถูกเขาหยอกล้อปั่นหัวเล่นปีแล้วปีเล่าก็ยังไม่รู้ตัวงั้นเหรอ?

สุดท้ายกลับต้องให้เขาแสร้งใจดีบอกความจริงกับฉันอีกอย่างนั้นเหรอ?

ไฟดับลงแล้ว นิ้วมือทิ้งรอยแผลสีแดงสดเอาไว้แนวหนึ่ง

ลู่เจวี๋ยรื้อกล่องยาออกมาทายาแก้อักเสบให้ฉัน แววตาแฝงความรู้สึกซับซ้อนพาดผ่านแวบหนึ่ง

“เลิกงี่เง่าได้แล้ว ฉันกับอี้เหยาไม่มีอะไรจริงๆ เธอก็รู้ว่ายัยนั่นกำลังจะแต่งงานเร็วๆ นี้แล้ว เธออยากได้อะไร ฉันชดเชยให้เธอได้หมดเลย”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะเปิดดูของขวัญที่เลือกสรรไว้ให้ฉันเรียบร้อยแล้วภายในตะกร้าช้อปปิ้ง

ทว่าสีหน้ากลับชะงักค้างไปในทันที

พลางขมวดคิ้วมองฉัน

“เธอตั้งใจงั้นเหรอ? ฉันก็บอกอยู่ชัดๆ ว่าห้ามโพสต์ เธอเจตนาทำไฟลวกตัวเองก็เพื่อที่จะบีบให้แต่งงานใช่ไหม?!”

“เฉิงซือเยี่ยน เธออยากแต่งงานจนตัวสั่นขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“คบเป็นแฟนกันมันไม่เหมือนกันหรือไง? เดิมทีฉัน...”

คำพูดของเขาจุกอยู่ที่ลำคอ ก็ถูกโทรศัพท์สายหนึ่งขัดจังหวะลง

อี้เหยาเป็นคนโทรมา

เสียงหัวเราะร่วนอย่างเสแสร้งดังสนั่นขึ้นมา

“นายนี่นะ ทุกๆ คนรู้หมดแล้วว่านายจะจัดงานแต่งงานสัปดาห์หน้า ฉันเตือนนายตั้งนานแล้วว่าคนจนๆ แบบหล่อนไม่มีศักดิ์ศรีหรอก ถูกปั่นหัวเล่นยังอุตส่าห์แล่นมาขอแต่งงานกับนายอีก”

“คงเป็นเพราะรู้ว่านายรวยล่ะมั้ง น่าเสียดายจัง หล่อนไม่รู้หรอกว่านายรับปากจะปกป้องฉันไปชั่วชีวิต”

ชายหนุ่มวางสายด้วยสีหน้ามืดมนบึ้งตึง ก่อนจะออกคำสั่งกับฉัน

“รีบลบโพสต์ออกซะ”

“ฉันไม่ลบ ลู่เจวี๋ย สัปดาห์หน้าฉันจะแต่งงาน”

คุณย่าป่วยหนักมาก

ท่านถามฉันว่า ในเมื่อความสัมพันธ์ของฉันกับลู่เจวี๋ยก็มั่นคงดีขนาดนั้น ทำไมถึงยังไม่ยอมลงเอยกันเสียที

ที่แท้

เขาให้คำมั่นสัญญากับผู้หญิงคนอื่นไปตั้งนานแล้ว

การคบเป็นแฟนกับฉันต่อไป ก็นับเป็นทานบริจาคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

ฉันควรจะต้องสำนึกในบุญคุณเสียด้วยซ้ำ

แต่ทำไมเขาถึงคิดว่าฉันจะต้องการความสมเพชที่เล็ดลอดมาจากซอกนิ้วมือของเขากันล่ะ?