บทที่ 2

ฉันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะชา แล้วยกรีโมตขึ้นมากดเปลี่ยนช่องทีวี

ในทีวีมี่รายการวาไรตี้รายการหนึ่งกำลังเล่นอยู่ พวกดาราบนเวทีกำลังหัวเราะเฮฮา เสียงดังมากเป็นพิเศษ

ฉันเอนกายพิงโซฟา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้มันดูย้อนย้อนและตลกสิ้นดี

ฉันอยู่ในบ้านขนาดสองร้อยตารางเมตรหลังนี้ คอยรักษาชีวิตคู่ที่มีแต่สถานะ รอคอยผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยเก็บฉันไว้ในใจให้กลับบ้าน

ส่วนเขากลับกำลังคอยดูแลรักแรกของเขา

อยู่เคียงข้างเธออย่างชอบธรรม และเฝ้าดูแลอย่างเปิดเผยและถูกต้อง

เพราะตอนแรกที่แต่งงานกัน เขาก็พูดไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า "ตอนแรกถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พวกเราก็คงไม่เดินไปถึงขั้นนั้นเหมือนกัน"

ความหมายของเขาก็คือ ฉันเป็นคนพรากเขากับรั่วเซิงออกจากกัน

เป็นฉันที่เข้าไปแทรกกลาง บังคับให้พวกเขาทั้งสองต้องเลิกกัน

ฉันใช้อิทธิพลของครอบครัวเดิมตัวเองและคดีความนั้น บังคับผูกมัดเขาไว้บนทะเบียนสมรส

แต่ความจริงคืออะไรกันแน่

ความจริงก็คือ บริษัทของพ่อฉันเจอปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงิน ต้องการเงินหมุนเวียนด่วน

ส่วนบริษัทของเขาก็กำลังเจอกับคดีความที่ยุ่งยากคดีหนึ่ง ต้องการใช้เส้นสายของบ้านฉันไปช่วยจัดการให้

ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายนั่งทานข้าวด้วยกันแค่มื้อเดียว ก็ตกลงเรื่องงานแต่งงานนี้แล้ว

ไม่เคยมีใครถามฉันสักคำว่าอยากแต่งงานไหม

และก็ไม่มีใครเคยถามเขาด้วยว่าเต็มใจจะแต่งหรือเปล่า

แต่ในสายตาของทุกคน นี่เป็นแค่การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่ยุติธรรมเรื่องหนึ่ง

เขาจ่ายเงิน บ้านฉันใช้เส้นสาย ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ

มีแค่รั่วเซิงคนเดียว ที่กลายเป็นเหยื่อสังเวยของการแลกเปลี่ยนครั้งนี้

เขาคงรู้สึกว่าฉันเป็นคนแย่งตำแหน่งของเธอไป เป็นฉันที่ทำให้เธอต้องเปลี่ยนจากแฟนตัวจริงกลายเป็นรักแรกที่ไม่สามารถเอาออกหน้าออกตาได้

ดังนั้น ความรู้สึกผิดทั้งหมดของเขาจึงเกิดกับรั่วเซิง ส่วนสิ่งที่เหลือให้ฉันมีแต่ความเย็นชา

ในคืนวันแต่งงาน เขาดื่มเหล้าไปเยอะมาก มีคนช่วยพยุงเขาเข้ามาในห้องนอน

ฉันช่วยเขาถอดเสื้อนอก แก้เนกไท แต่เขากลับคว้าข้อมือของฉัน แรงเยอะมากจนน่าตกใจ

"เสิ่นเจาหนิง"

เขาเรียกชื่อจริงเต็ม ๆ ของฉันด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"การแต่งงานครั้งนี้มันเป็นยังไง คุณเองรู้ดีอยู่แก่ใจ ผมไม่ได้รักคุณ และชาตินี้ก็ไม่มีวันรักคุณด้วย ถ้าคุณฉลาดพอ ก็อยู่อย่างเจียมตัวในฐานะคุณนายลู่ไป อย่าหวังว่าผมจะแตะต้องคุณ"

จากนั้นเขาก็ปล่อยมือ แล้วเดินโซเซไปที่ห้องนอนแขก

หลังจากนั้นเป็นต้นมา พวกเราก็นอนแยกห้องกันมาโดยตลอด

เขานอนห้องแขก ฉันนอนห้องนอนใหญ่

จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา เข้าย่างกรายเข้ามาในห้องนอนใหญ่นี้แค่สองครั้งเท่านั้น

ครั้งหนึ่งคือคืนวันแต่งงาน เขาเข้ามาเพื่อพูดอะไรพวกนั้น

ส่วนอีกครั้งคือเมื่อปีที่แล้วตอนฉันตัวร้อน ไข้ขึ้นสูงถึง 39.5 องศา จนสะลึมสะลือไปทั้งตัว

ป้าแม่บ้านโทรศัพท์หาเขา ผ่านไปสองชั่วโมกว่าเขาจะกลับมา เขายืนมองฉันแวบหนึ่งตรงประตูห้องนอน แล้วสั่งให้ป้าแม่บ้านพาฉันไปโรงพยาบาล

ส่วนเขาก็เดินออกไปอีกครั้ง

บอกว่าทางรั่วเซิงมีงานเลี้ยงสำคัญงานหนึ่ง เขาต้องไปร่วมงานให้ได้

คืนนั้นทั้งคืนเขาไม่ได้กลับบ้านอีกเลย

เมื่อฉันตื่นนอนตอนเจ็ดโมงเช้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ก็ไม่มีข้อความอะไรส่งมาเลย

พอฉันอาบน้ำล้างหน้าเสร็จเดินลงมาข้างล่าง ป้าแม่บ้านก็ได้เตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว

ป้าแม่บ้านเห็นฉันลงมาคนเดียว เธอทำท่าอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ได้แค่ถามว่า

"คุณนายคะ วันนี้อยากทานอะไรดีคะ"

"โจ๊กก็พอค่ะ"

ฉันนั่งลงที่โต๊ะอาหาร หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้นวูบหนึ่ง

เป็นข้อความที่เขาส่งมา

"เมื่อคืนรั่วเซิงดื่มเยอะไปหน่อย ผมเลยอยู่เฝ้าดูแลเธอทางนั้นทั้งคืน เช้าวันนี้มีประชุม คงไม่กลับแล้วนะ"

ฉันวางโทรศัพท์ลง ยกชามโจ๊กขาวขึ้นมากินคำหนึ่ง

"คุณป้าคะ ช่วงไม่กี่วันนี้ช่วยซื้อกล่องกระดาษกลับมาไว้ให้ฉันเยอะหน่อยนะคะ"

เธออึ้งไปครู่หนึ่งแล้วถาม "คุณนายจะย้ายบ้านเหรอคะ"

"ค่ะ อีกไม่กี่วันก็จะย้ายแล้ว"

เธออ้าปากพะงาบ แต่พอเห็นสีหน้าของฉัน ก็กลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป

ตลอดสามปีที่ป้าแม่บ้านอยู่ในบ้านหลังนี้ ทุกอย่างอยู่ในสายตาเธอหมดแล้ว และเธอก็เข้าใจดีทุกเรื่อง

"ได้ค่ะ คุณนาย"