บทที่ 3

“อ๊า” เสียงครางต่ำของเขาดังพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเด็กสาวใต้ร่าง เขากดแช่ไว้

            “อย่าเพิ่งขยับ” เขาสั่งเสียงดุเพราะเด็กสาวกำลังจะขยับหนีเพราะความเจ็บ เขาถอดเสื้อออกเผยให้เห็นมัดกล้ามที่สวยงามของบุรุษเพศ พริณตามองความงามของรูปร่างคุณหมอวัยสามสิบกว่าอย่างตื่นตะลึงภายใต้เสื้อกาวน์ซ่อนรูปนั่น

            “อ้า..” เธอเสร็จสมอีกครั้งทันทีแค่เห็นรูปร่างของเขา คุณหมอหนุ่มยิ้มอย่างพอใจแม่สาวน้อยของเขาเครื่องร้อนแล้ว ความคับแน่นและกำลังตอดเขาอยู่ไม่หยุดทำให้รู้ว่าตอนนี้แม่สาวน้อยคงอยากให้เขาขยับได้แรงกว่าเดิมแล้ว

            “หมอ อ๊า หมอ เสียว” เสียงครางกระท่อนกระแท่นของพริณตาบ่งบอกว่าเธอกำลังเสียวมากแค่ไหนกับการขยับของเขา

            เขาขยับอย่างยากลำบากเพราะความใหม่สดของเธอ สดใหม่แต่เธอก็ร้อนแรงใช้ได้เลยทีเดียว เขาชอบท่าทางที่กล้าแสดงออกของเธอเวลานี้ไม่ว่าเขาจะให้เธอทำอะไรแม่สาวน้อยของเขาก็ให้ความร่วมมือเต็มที่

            “อ้าขาอีกหน่อย อ้าอย่างนั้นแหละ” พฤกษ์ร้องครางอย่างพอใจ ความตอดรัดภายในกายเธอทำให้เขาแทบคลั่ง นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มีความสุขกับเซ็กซ์แบบนี้ ก่อนหน้านี้เขากลายเป็นโรคตายด้านมาหลายเดือนคิดว่าคงอิ่มเพราะเสพติดกับเซ็กซ์มานานหลายปี แต่ใครจะคิดว่าแค่เห็นหน้าเธอเท่านั้นเขาก็จินตนาการลากเธอขึ้นเตียงทันที

            เสียงครางหวานของเธอทำให้เขาแทบบ้า เสียงผู้หญิงครางเย้ายวนใจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ยิ่งตอกย้ำตัวตนเข้าออกในกายเธอ เขาก็ยิ่งไม่อยากหยุด ฝ่ามือหนาบีบเคล้นหน้าอกที่ใหญ่เกินเด็กอายุสิบแปดอย่างมันมือ

            ถอยคำห่ามก็ออกจากปากคุณหมออย่างยากจะควบคุม เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องห้องนอน เสียงของเธอเองก็กรีดร้องไม่ต่างจากเขาที่ครางต่ำทุกครั้งที่ได้กระแทก เธอกรีดร้องกระตุกเกร็งอีกครั้งเพราะความเสร็จสม ยิ่งเห็นใบหน้าเธอตอนนี้เขายิ่งพอใจ รู้ว่าเธอสุขสมเกินจะห้ามใจและล่องลอยสู่ดินแดนหฤหรรษ์เพราะตัวตนของเขา

            “เสียวไหม ชอบไหมสาวน้อย” เขาถามเธอในขณะที่ยังส่ายร่อนให้เธอกระตุกเกร็งอีกครั้ง เธอครางกระเส่าตอบเขาเสียงหวาน เขาจูบริมฝีปากนุ่มนั้นอีกครั้ง เขาไม่เคยคิดว่าความหวานของรสจูบจะมีอยู่จริง นี่สินะที่คนเขาชอบจูบกัน

            “ฉันจะแตกแล้วนะ แล้วเราค่อยไปต่อกันที่คอนโด” เขาพูดพร้อมทั้งส่งตัวตนของเขาเข้าหาเธอถี่ยิบ เอวดุ ที่เธอเคยอ่านในนิยายคือแบบนี้ใช่ไหม เธอร้องครางครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำหวานไหลรินจนชุ่มชื้นที่นอนนุ่ม เธอล่องลอยจนไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้คือฝันหรือเรื่องจริง รู้แต่ว่าความรู้สึกตอนนี้เธอกำลังเสียวจนเหมือนจะตาย แต่เป็นการตายที่มีความสุขเหลือเกิน

พฤกษ์ พาเธอกลับมาที่คอนโดของเขา ทั้งสองก็ใช้เวลาร่วมรักกันเกือบทั้งคืน จนพริณตาอดคิดไม่ได้ว่าผู้ชายต้องเป็นแบบเขาทุกคนหรือเปล่า

            “หมอ หวานไม่ไหวแล้วเจ็บไปหมดแล้วนะคะ” พริณตางอแงเพราะไม่ไหวแล้วจริง ๆ เธอเจ็บแสบไปทั้งร่องแล้ว

            “รอบสุดท้ายแล้วนะหวาน ขออีกรอบเดียว” พฤกษ์ยังคงซุกหน้าชิมตัวตนของเธออยู่ด้านล่างไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมตัวเองถึงติดอกติดใจพริณตาขนาดนี้ หรือเขาจะเป็นพวกเฒ่าหัวงูที่ชอบกินเด็กสาววัยละอ่อนไปแล้ว

            รอบเดียวของพฤกษ์ครั้งนี้รอบเดียวจริง ๆ เพราะดูจากดอกไม้หวานแล้วถ้าเขาไม่หยุดกิจกรรม พรุ่งนี้เธอคงเจ็บร้าวและเข็ดหลาบกับเซ็กซ์ของเขาแน่ หลังจากสุขสมรอบสุดท้ายเขาก็จัดการทำความสะอาดเนื้อตัวให้เธอ

            ทั้งสองหลับเป็นตายเพราะบทรักร้อนแรง กว่าจะตื่นมาอีกทีก็ตอนสายของอีกวัน พฤกษ์ออกจากห้องไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้กับที่พัก เขาจัดการซื้อเสื้อผ้า ของใช้ของพริณตาหลายอย่างเพราะเธอมาอยู่กับเขา เธอมาแต่ตัวจริง ๆ

            ชายหนุ่มถอนหายใจเขามีเด็กเลี้ยงจนได้ อย่างที่ไอ้เพื่อนหมอดูของเขามันทัก มันเป็นหมอเหมือนเขาแต่มันดันชอบเป็นหมอดูมากกว่าเป็นหมอ แล้วมันก็ทักเขาว่ายังไงเขาก็จะได้ลาภสัตว์สองเท้า

            ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้ไก่ชนแล้ว สัตว์สองเท้าก็มีไม่กี่ชนิด ใครจะไปคิดว่าจะได้คนตัวเป็น ๆ มาอยู่ด้วยแถมยังมาในรูปแบบของเด็กเลี้ยงอีก ถ้ามีคนรู้ว่าเขาเลี้ยงเด็กอายุสิบแปด ไม่อยากจะคิดว่าชื่อเสียงจะป่นปี้แค่ไหน

            เดี๋ยวนะ ใครรู้จักเขา ....ลืมไปว่าเขาไม่ใช่คนดัง

            พฤกษ์กลับมาถึงห้องตอนเกือบเที่ยง เห็นเด็กของเขากำลังนั่งกินข้าวไข่เจียวอยู่

            “หนูไม่มีเสื้อใส่เลยยืมเสื้อคุณก่อนเลือกตัวที่เก่าที่สุดแล้ว” พริณตาตอบอย่างเกรงใจ เสื้อผ้าของเธอตอนนี้ถูกซักแล้วกำลังอบแห้งอยู่เขาก็กลับมาก่อน

            “ฉันไม่ได้ว่าอะไรใส่ไปเถอะ” พฤกษ์อดขำเด็กขี้เกรงใจคนนี้ไม่ได้ เธอดูอ่อนต่อโลกเกินไปจริง ไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่บนโลกใบนี้ได้ถ้าไม่มีเขา

            “หนูหิวก็เลยเจียวไข่กิน” เธอยังบอกเขาอย่างเกรงใจเพราะกินก่อนที่เขาจะอนุญาต

            “กินต่อเถอะฉันไม่ได้ว่าอะไร” ไข่กับข้าวไม่กี่บาท เธอจะเกรงใจอะไรเขานักหนา

            “คุณหมอกินข้าวหรือยังคะ” พริณตาถามเขาอย่างเกรงใจ

            “กินมาแล้ว ฉันซื้อมาให้เธอด้วยนะ” เขายื่นอาหารกล่องของ

แบรนด์อาหารชั้นนำให้เธอ คิดว่าเธอน่าจะชอบ

            “ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวหนูขอเก็บไว้กินตอนเย็นนะคะ หนูคงกินไม่หมด”

            “อือ ตามใจ กินเสร็จแล้วมาคุยกันหน่อยนะ” พฤกษ์บอกเธอ จากนั้นเขาก็เดินไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น หยิบมือถือที่ซื้อมาใหม่มาตั้งค่าต่าง ๆ เพื่อให้เธอพร้อมใช้งาน ใครจะคิดว่าเธอมาอยู่กับเขามีแค่บัตรประชาชนใบเดียวเท่านั้นที่เป็นของของเธอ