EP 5/2 ผมแต่งงานกับคุณไม่ได้

“โอ...กวิน ละ...เลือด นั่นเลือด ฉันกะ...กะ...กลัว”

“อย่ากลัวเลยที่รัก ไม่มีอะไร ครั้งแรกอาจจะเจ็บไปบ้าง เชื่อผม แพรว...ผมขอโทษ”

กวินอ่อนโยนทั้งแววตา น้ำเสียง และการกระทำ เขาดันหล่อนให้เอนไปด้านหลังเล็กน้อยแล้วเริ่มสอดแทรกแก่นกายเข้าออกเป็นจังหวะ ปากก็เฝ้าเลียไล้ดูดชิม รสชาติของหล่อนช่างหวานล้ำ วางปากลงไปที่ใดก็น่าจูบ น่าดูดไปหมด แล้วเขาจะอดใจไหวได้ยังไง จูบได้เลยจูบ ดูดได้ก็ดูดไปทั่ว ทั้งซอกคอ แผ่นหลัง ทั้งท่อนแขน ปากเขาแตะไปที่ใด ก็ได้ฝากรอยทิ้งไว้จนลายพร้อย ส่วนล่างก็ทำหน้าที่อย่างแข็งขัน สวมสอดเข้าออกเร็วพลัน จนได้ยินเสียงครางกระเส่าแว่วมา 

เริ่มแรกแพรวรุ้งเจ็บเจียนตาย ทว่าพอเขาทำเร็วขึ้น ถี่ขึ้น มันกลับทำให้เธอสุขอย่างประหลาด มันเจ็บปวดระคนซ่านเสียว ยิ่งเมื่อเขารั้งเอวเธอเข้าไปใกล้แล้วเร่งแรงกระแทกกระทั้น มันก็ทำให้เธอครางระงม แรงกระแทกนั้นยังส่งให้มวลน้ำอุ่นรอบตัวกระเพื่อมถี่ๆ แล้วในที่สุดมันก็กระฉอกออกไปนอกอ่าง

“กวิน อา...” แพรวรุ้งครางกระเส่า เริ่มแลเห็นปลายรุ้งงามอีกครั้ง เธอแอ่นอกแอ่นสะโพกเข้าหาแก่นกายและฝ่ามือของเขา ทำอย่างนั้นเนิ่นนาน รับเอาความสุขซ่านเสียวที่มิเคยพบพานให้มากที่สุด

กวินได้ใจเมื่อแพรวรุ้งทำอย่างนั้น เขาเร่งซอยสะโพกถี่ยิบจนมวลน้ำกระเพื่อมแรง

แพรวรุ้งใบหน้าเหยเกทั้งสุขสมทั้งทรมาน วินาทีต่อมาก็เหมือนว่าเธอถูกเหวี่ยงออกไปสุดแรงอีกครั้ง เส้นสายรุ้งที่เมื่อครู่เห็นเพียงริบหรี่บัดนี้เธอได้แตะมันแล้ว แตะมันพร้อมๆ กับเขา ความอุ่นซ่านของธาราแห่งชีวิตพุ่งเข้ามาในร่างเธอ ไม่มีแม้แต่แรงจะผลักเขาให้ออกห่าง มีเพียงเรี่ยวแรงเพื่อหายใจเท่านั้น

กวินซุกใบหน้ากับซอกคอขาวผ่องอย่างหมดแรง ลมหายใจหอบถี่ถูกระบายออกมา เขาเตรียมผละห่าง แล้วบางอย่างก็ทำให้เขาหัวเสีย

“บ้าฉิบ!”

แพรวรุ้งงุนงง อ้าปากค้างไว้เมื่อเขาถอนแก่นกายที่ยังผงาดง้ำออกจากร่างเธออย่างไม่ปรานี โลหิตแห่งพรหมจรรย์ทะลักออกมาผสมกับน้ำในอ่างจนเกือบจะกลายเป็นสีแดง

“บ้าที่สุด! ผมลืมป้องกัน!”

แพรวรุ้งมุ่นคิ้ว เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน ดูท่าว่าเขาจะฉุนจัด แล้วยังไงล่ะ เธอก็ฉุนเป็นเหมือนกันนะ

“ฉันต่างหากที่ต้องหัวเสีย ฉันมั่นใจว่าตัวเองสะอาดพอ” ว่าแล้วก็ลุกพรวดขึ้น ทว่าแข้งขามันไม่อำนวย ทั้งยังน้ำค่อนอ่างอีก มันทำให้การทรงตัวของเธอไม่ปกติ

“ว้าย!” เธอร้องลั่น ร่างเปลือยเอนซ้ายเอนขวา วินาทีต่อมาก็หล่นลงบนตักของเขา แน่นอนว่าน้ำในอ่างกระฉอกออกข้างนอกจนเปียกไปหมด

“โอ...จะยั่วกันอีกหรือไงคุณนางแบบ แค่นี้ก็หมดแรงจะแย่” ปากบอกว่าหมดแรงแต่สองมือกลับโอบกอด

“ปล่อยฉันนะ!” ตวาดแหว น้ำตาใสๆ รื้นในหน่วยตาเมื่อความเจ็บจุกที่ใจกลางร่างตอกย้ำว่า ณ บัดนี้ เธอไม่ใช่แพรวรุ้งคนเดิมอีกต่อไป

“ชู่ว์...เงียบๆ สิ จะพาไปนอน นิ่งไว้ อย่าโวยวาย”

เขาเอ่ยเสียงอ่อนลง ลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาห่อร่างตัวเอง ก่อนจะดึงแพรวรุ้งให้นั่งที่ขอบอ่างแล้วหยิบผ้าเนื้อนุ่มมาซับหยดน้ำให้หล่อน

แพรวรุ้งพูดไม่ออกเมื่อถูกปรนนิบัติจากคนที่ทำลายความสาวของเธอ

“เดี๋ยวไปเอาชุดนอนมาให้ อยู่ในตู้ใช่หรือเปล่า”

พอถูกถาม แพรวรุ้งก็พยักหน้า น้ำตาซึมเอ่อขึ้นมาเพียงเพราะได้ยินถ้อยคำอ่อนโยนที่ไม่เคยได้ฟัง

“แพรว...” กวินครางชื่อหล่อนเมื่อเห็นหยดน้ำใสคลออยู่ในหน่วยตาคู่สวย

“ฉัน...ไม่เป็นไร ขอเสื้อผ้าก็พอ”

เธอตอบเสียงเครือ น้ำตาที่รินไหลไม่ใช่เพราะสูญเสียสิ่งที่หวงแหน แต่รินไหลเพราะสูญเสียมันให้กับเขา คนที่ไม่เห็นคุณค่า คนที่ไม่เคยรักใครนอกจากภรรยาผู้ล่วงลับ คนที่ไม่ได้รักเธอ!

แพรวรุ้งปาดน้ำตาเมื่อเขาเดินเข้ามาอีกรอบ

“นี่คุณ!” หยดน้ำตาแทบจะแห้งเหือด เขากวนประสาทด้วยการจับเธอแต่งตัวราวกับเด็กเล็กๆ

“อะไร” ถามกลับหน้าตาย ขณะสวมเสื้อนอนสีหวานลงทางศีรษะให้หญิงสาว

“ฉันยังไม่ได้ใส่ชั้นใน” ตอบเขาหน้าแดงก่ำ

“ไม่ต้องใส่หรอก เดี๋ยวก็นอนแล้ว”

“ใครจะนอน ฉันเพิ่งตื่น”

“เรา-จะ-นอน”

เขาพูดช้าๆ ชัดๆ อุ้มร่างของแพรวรุ้งไปวางลงข้างเจ้าหนูมีน วันนี้ลูกชายช่างเป็นเด็กดีอย่างเหลือเชื่อ หลับสนิทไม่ตื่นมากวนใจพ่อเลย

และไม่นานต่อจากนั้น คนที่บอกว่าไม่อยากนอนก็หลับสนิทด้วยอ่อนเพลีย

กวินนอนเอามือก่ายหน้าผากอย่างปลงไม่ตก เขาทำอะไรลงไป ใบหน้าหวานของภรรยาที่รักลอยวนอยู่ตรงหน้า สลับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวของคนที่นอนอยู่อีกฟากของบุตรชาย เขาจะทำอย่างไรดี จะทำอย่างไรกับแพรวรุ้งดี

___________________

รุ่งเช้า กวินอุ้มเอาเจ้าลูกชายออกจากห้องของนางแบบสาว ก่อนที่จะมีคนเห็น ไม่ใช่เห็นเจ้าตัวแสบ แต่เกรงว่าจะเห็นเขานี่แหละ ดูท่าว่าเช้านี้เขาคงต้องเร่งจัดการบางเรื่องก่อนเป็นอันดับแรก และเรื่องนั้นต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับแพรวรุ้ง