EP 5/3 ผมแต่งงานกับคุณไม่ได้

แพรวรุ้งตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่เช้าด้วยสภาพอิดโรยเต็มที วันนี้มีถ่ายแบบเครื่องเพชรอีกชุดใหญ่ๆ ให้ตายเถอะ! เมื่อวานเธอว่าจะขอให้ช่างแต่งหน้าโปะแป้งหนาๆ ที่ซีกแก้ม มันคงพอลบรอยฝ่ามือเขาได้ แต่ตอนนี้เธอคิดว่าควรยกเลิกงานไปเลยดีกว่า เพราะรอยคิสมาร์กที่เขาทำไว้มันเกลื่อนอยู่ทั่วเนื้อตัวของเธอจนยากจะทาแป้งปกปิด

“ตื่นแล้วหรือยะยัยคุณแพรว”

เสียงเจ๊แจงโผล่หน้ามาทักทาย เจ๊คนงามร่างถึกอยู่ในชุดเสื้อผ้าทะมัดทะแมงประหนึ่งกำลังจะเดินทางไกล แถมยังลากกระเป๋าเดินทางใบโตติดมือมาด้วย

“เจ๊! แต่งตัวจะไปไหน” แพรวรุ้งร้องถามอย่างใคร่รู้ อย่าบอกนะว่าจะย้ายกอง แต่ถ้าย้ายก็ดีนะ เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้ว

“เอ้า? เจ๊ก็จะกลับกรุงเทพน่ะสิ เรื่องมากจริงๆ บริษัทนี้ เดี๋ยวให้ถ่ายที่ทะเล เดี๋ยวน้ำตก นี่ให้ยกกองกลับไปที่สตูดิโออีกรอบ แถมยัง...”

“อะไรเจ๊ บอกมาไวๆ”

“อ่า...คือว่า เขาเปลี่ยน...เปลี่ยนตัวนางแบบน่ะ เป็นเด็กใหม่ของเจ๊เอง แหะๆ” เจ๊แจงบอกอย่างเกรงๆ

“ได้ไง!? แล้วแพรวล่ะ!”

“โธ่...ก็คุณกวินบอกว่าหล่อนถ่ายแบบต่อไม่ได้ เลยขอให้เจ๊เปลี่ยนตัวนางแบบแล้วยกกองกลับไปถ่ายต่อที่กรุงเทพฯ” เจ๊แจงตอบอย่างหนักใจ

“ทำไม! ทำไมแพรวจะถ่ายต่อไม่ได้ แพรวไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยดูสิ!” เธอกางแขนออกห่างตัวให้เจ๊แจงพิจารณาว่าเธอไม่เป็นอะไรจริงๆ ทว่าแขนที่เหยียดออกกลับทำให้เสื้อคลุมเปิดเผยร่อยรอยอัปยศ

“คุณพระ! อกกะเทยจะแตกตาย ยัยคุณแพรว! แม่หล่อนเอาฉันตายแน่! หล่อนไปโดนหมาที่ไหนฟัดมายะ”

เจ๊แจงเข้ามาดึงทึ้งเสื้อคลุมของแพรวรุ้งเพื่อดูให้ชัดๆ รอยช้ำเป็นจ้ำๆ อยู่ทั่วเนินอก ลำคอและท่อนแขนของสาวเจ้า

“เจ๊! เจ๊อย่าบอกแม่นะ แพรวขอ ห้ามบอกเด็ดขาด” แพรวรุ้งน้ำตาคลอ จับมือเจ๊แจงมาเกี่ยวก้อยสัญญาเพื่อความมั่นใจ

“เออๆ ไม่ต้องมาตีบทโศกหรอกน่า ฉันรู้ว่าคนมัน ‘คัน’ ห้ามกันไม่อยู่หรอก”

“เจ๊! แพรวเปล่าคันนะ!” แพรวรุ้งท้วง

“เหรอ...โดนข่มขืนมาว่างั้น”

แพรวรุ้งส่ายหน้า น้ำตาซึมเมื่อสำนึกได้ถึงความใจง่ายของตัวเอง หากว่าเธอขัดขืนจนถึงที่สุด เรื่องทั้งหมดก็คงไม่ลงเอยแบบนี้

“โธ่เอ๋ยเด็กน้อย มานี่มา อย่างนี้ละ เกิดเป็นผู้หญิงมันก็มีแต่เสียกับเสีย พวกผู้ชายน่ะเล่ห์เหลี่ยมรอบตัว ลูกคุณหนูอย่างหล่อนไม่ทันพวกมันหรอก ยัยคุณแพรวเอ๊ย!”

เจ๊แจงปลอบใจด้วยคำพูดและอ้อมแขนแมนๆ แกลืมไปด้วยซ้ำว่าตัวเองก็ยังเป็นผู้ชายทั้งแท่ง

 แพรวรุ้งร้องไห้อย่างไม่อาย ไม่รู้ว่าน้ำตามาจากไหน แต่มันไหลรินจนอกเสื้อของผู้จัดการเปียกชุ่ม

“ถ้าไม่อยากโดน ‘ลงแขก’ ก็เอาแขนล่ำๆ ของพี่ออกไปจากตัวของแพรวรุ้ง เดี๋ยวนี้!”

 เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นที่หน้าประตู ผู้จัดการร่างยักษ์ขนลุกซู่ หันไปดูก็เจอเข้ากับคุณกวินรูปหล่อ คงไม่ต้องเดาแล้วละว่า ใครเป็นเจ้าของรอยคิสมาร์กบนเนื้อตัวแพรวรุ้ง 

“เขาลืมไปหรือเปล่ายะ ว่าฉันเกลียดชะนี ขี้หวงชะมัด เช็ดน้ำตาซะสิ หล่อนดูไม่ได้เลย เดี๋ยวโดนฟันแล้วทิ้งจะหาว่าฉันไม่เตือนนะ” เจ๊แจงกระซิบกระซาบ

“พี่แจง!” กวินเรียกเสียงเขียว ดูเถอะขนาดเอาเรื่องผู้ชายมาขู่ เจ๊แกยังร่ำๆ กระซิบกระซาบใกล้เนื้อตัวแพรวรุ้งจนเกินเหตุ มันน่าให้คนงานทั้งเกาะลงแขกเสียจริง

“ค่าๆๆ ถ้าคนงานคุณกวินอยากจะลงแขกพี่ก็เชิญเถอะค่ะ พี่จะเปิดประตูหลังรอนะค้า”

เจ๊แจงประชดคนขี้หึง มือข้างหนึ่งฉวยเอากระเป๋าใบเล็กมาคล้องไหล่ ส่วนอีกข้างก็คว้ากระเป๋าเดินทางใบโต ก้าวออกจากห้องไปไม่รอฟังแม้เสียงทักท้วงของแพรวรุ้ง

“เจ๊! จะทิ้งกันเหรอ แล้วแพรวจะกลับกรุงเทพยังไง โธ่!” แพรวรุ้งโอดครวญ ลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่เมื่อครู่ไปวุ่นวายกับกระเป๋าเดินทางของตัวเอง

“จะทำอะไร!?” กวินถามเสียงขุ่นเมื่อเห็นหล่อนจัดการยัดเสื้อผ้าในตู้ลงไปในกระเป๋า

“ถามได้ ก็จัดกระเป๋าสิ เขากลับกันหมดแล้ว จะให้ฉันอยู่ต่อทำไม” ตอบโดยไม่มองหน้าเขา ก้อนสะอื้นแล่นมาจุกที่ลำคอ เอื้อนเอ่ยลำบากนัก

“ปะป๊า! อยู่นี่เอง มินตามหาทั่วบ้าน น้าแพว!”

หนูน้อยอุทานเมื่อเห็นแพรวรุ้งจัดการเก็บกระเป๋า มือป้อมๆ ทิ้งกล่องนมในมือ ตรงเข้าไปหาน้าแพรวทันที

“น้าแพวจาไปหนาย ปะป๊าบอกว่าน้าแพวจาอยู่กับมิน อยู่เล่นกันก่อนนะ นะๆ เล่นกันก่อน ฮึบๆๆ”

หนูน้อยปีนขึ้นไปกระโดดโลดเต้นบนเตียง ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวราวกับว่ามีเด็กอยู่ในห้องนี้สักสามสี่คน

“มีน ปะป๊าจะคุยกับน้าแพรว มีนไปเล่นกับพี่แก้วก่อนลูก”

ผู้เป็นบิดาออกคำสั่ง แต่เจ้าตัวแสบส่ายหน้าดิก

“ม่ายยย...มินจาเล่นกับน้าแพว น้าแพวค้าบ...ไปจับปูลมเปนเพื่อนมินก่อนน้า” เจ้าหนูกระโดดลงไปด้านล่างแล้วจับข้อมือของแพรวรุ้งโยกแกว่งไปมา

นางแบบสาวไม่ได้อยู่ในอารมณ์ปกติ เลยเผลอสลัดข้อมืออย่างแรงจนเจ้าหนูมีนาเซไปด้านหลัง เธอตกใจ ทั้งรู้สึกผิด แต่ในเวลานี้ ความหม่นหมองในจิตใจทำให้เธอเลือกที่จะเฉยชาต่อผู้คนรอบข้าง

มีนาหน้าเสีย ก็แค่อยากเล่นกับน้าแพรว แต่ดูเหมือนน้าแพรวไม่ได้ต้องการเช่นนั้น