บทที่ 6 สืบหาความจริง

แสงแรกของวันค่อยๆ ลอดผ่านช่องหน้าต่างกระดาษสีงาช้าง ทำให้ห้องนอนสว่างขึ้นอย่างนุ่มนวล ก่อนที่ลมเย็นยามรุ่งอรุณจะพัดกลิ่นไม้จันทน์จากแท่นธูปลอยลอดเข้ามา เสียงนกกระจิบ ที่เกาะอยู่บนกิ่งท้อหน้าลานเริ่มส่งเสียงเจื้อยแจ้ว เป็นจังหวะแผ่วเบาราวกับจะปลุกให้ผู้คนทั้งฝูตื่นจากนิทรา

หลายวันมานี้ ฟางเสียงรู้สึกได้ว่าซู่หยาง ปรนนิบัติเธอในร่างของฟางเฟยเป็นอย่างดี ทั้งจัดสำรับอาหาร เสื้อผ้าอาภรณ์ จัดหายาสมุนไพรบำรุงกำลัง เช็ดเนื้อเช็ดตัว บีบนวดทั่งร่าง อีกทั้งยังคอยเล่าเรื่องมากมายในฝูให้เธอฟัง ฟางเสียงเก็บข้อมูลไปเรื่อยๆ ในใจก็พลันคิดไปว่า  “ข้าจะไว้ใจซู่หยางผู้นี้ได้มากน้อยเพียงไหน? ”

ในขณะที่ซู่หยางกำลังจัดห้อง ฟางเสียงก็ลองใจเอ่ยถามขึ้นว่า

“พี่หยาง พี่จะบอกทุกสิ่งที่ข้าอยากรู้ได้หรือไม่?”

“ได้สิเจ้าคะ ทุกเรื่องที่คุณหนูอยากรู้ และถ้าข้าไม่รู้ ข้าจะไปหาข่าวมาให้เจ้าค่ะ” ซู่หยางยืนกรานเสียงเข้ม

“ต่อไปนี้ เรื่องในฝู ข้าคงจะได้รู้ทุกอย่างจากซู่หยาง แต่ข้าจะสืบหาความจริงเพื่อคุณหนูฟางเฟย ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง เพราะเหตุใดนางถึงเป็นไข้ จนต้องจบชีวิตลงเช่นนี้ ฝูแห่งนี้ แท้จริงแล้วคงจะมิได้สงบสุขนักสินะ” ฟางเสียงคิดในใจ

“พี่หยาง ช่วยพยุงข้าไปที่โต๊ะเครื่องแป้งได้รึไม่?” ฟางเสียงเอ่ยถาม

หลังจากที่นางพักผ่อนอยู่บนเตียงมานานแรมเดือน นางรู้สึกได้ว่า ร่างกายที่อิดโรยมานานเริ่มกลับมามีเรี่ยมีแรงอีกครั้ง

ซู่หยางได้ฟังเช่นนั้นก็ดีใจ นางรีบช่วยพยุงฟางเสียงไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง

ฟางเสียงเห็นตัวเองในร่างของคุณหนูฟางเฟยด้วยตาของตัวเองในกระจกเป็นครั้งแรก นางตกใจเล็กน้อย แต่ก็จำได้ว่า หน้าตางดงามเช่นนี้ นางเคยเห็นมาแล้วในความฝัน ในวันที่คุณหนูฟางเฟยมาหานาง

นางค่อยๆนำมือซ้ายอันอ่อนนุ่มและเรียวยาวมาจับที่แก้มของตนเอง พยายามจดจำความงามของร่างที่ให้ชีวิตใหม่ด้วยความรอบคอบ

ภาพที่เห็นตรงหน้า บ่งบอกได้ถึงความอุดมสมบูรณ์ของฟางเฟยจากการได้รับการปรนนิบัติเป็นอย่างดีจากแม่นมของนาง ร่างกายที่ซูบผอมราวกับหนังหุ้มกระดูก ได้กลับมาสมบูรณ์ ผุดผ่อง และมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“คุณหนูยังคงงดงามดุจจันทร์เพ็ญลอยเหนือม่านเมฆเจ้าค่ะ” ซู่หยางพูดพลางยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“เจ้าบทเจ้ากลอนจริงหนา” ฟางเสียงเอ่ยชมพลางยิ้มหวานให้

“หลังสำรับกลางวัน พี่หยางพาข้าไปชมสวนด้านนอกได้หรือไม่?” ฟางเสียงเอ่ยถาม

“ได้สิเจ้าคะ ข้าจะพาคุณหนูไปที่สวนด้านหน้านี่ล่ะเจ้าค่ะ ท่านไจ่เสียงได้สร้างสวนแห่งนี้ไว้ใกล้กับเรือนของคุณหนู เพื่อให้คุณหนูได้ชื่นชมความงามของสวน โดยที่มิต้องออกไปไหนไกลเจ้าค่ะ” ซู่หยางตอบ

ฟางเสียงทอดสายตามองไปที่สวนข้างๆเรือนของเธออย่างช้าๆ พร้อมพึมพำในใจว่า

“นี่สิหนา สวนของสตรีสูงศักดิ์!”

เธอชวนซู่หยางเดินไปใต้ต้นหลิว พลางขอนอนตักเพื่อเป็นการพักผ่อน

“พี่หยาง ข้าทนทุกข์กับอาการเจ็บป่วยมานานแรมเดือน จนจดจำได้มิดีนักว่าเหตุใด ข้าจึงล้มป่วย ช่วยบอกข้าหน่อยเถิดหนา”

ซู่หยางก้มหน้า ตาแดงกล่ำ พร้อมอธิบาย “เมื่อสองเดือนที่แล้ว คุณหนูได้ไปขี่ม้าที่ทุ่งราบฝูผิง ตามคำเชิญชวนของท่านสนมเอกเฉิงเต๋อเสียน โดยมีข้าและเติ้งจ้าว ทหารประจำฝู ที่ท่านไจ่เสียงไว้วางใจได้ติดตามไปดูแลคุณหนู

ในขณะนั้น ใกล้เวลาสำรับกลางวัน ข้ากับไท่โป๋ แม่นมของท่านสนมเอก กำลังจัดเตรียมสำรับสำหรับทุกคน ก็ได้ยินเสียงร้องดังลั่นของท่านสนมเอก ร้องเรียกให้ช่วย

ทันทีที่ข้าเห็นธนูปักที่ไหล่ของคุณหนูอาบไปด้วยเลือด สำรับในมือก็หล่นลงพื้นในทันที ข้าทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่ตะโกนเรียกเติ้งจ้าวให้มาช่วย โชคดีที่เติ้งจ้าวสามารถเปิดหน้าผู้ร้ายได้ แต่มิอาจจะจับกุมมันได้ในทันที ขณะนี้ท่านไจ่เสียงกำลังติดตามหาตัวผู้ร้ายคนนี้ตามคำบอกเล่าของเติ้งจ้าวเจ้าค่ะ”

“ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ที่ปล่อยปะละเลยคุณหนู มัวแต่จัดเตรียมสำรับ มิเช่นนั้น ผู้ที่สมควรจะโดนธนูอาบยาพิษนั่น ต้องเป็นข้า!”  ซู่หยางกล่าวโทษตนเอง

“ธนูอาบยาพิษงั้นรึ? ถึงว่า ข้าจึงนอนมิได้สติอยู่นานสองนาน” ฟางเสียงเอ่ยขึ้น

“ตามคำบอกเล่าของท่านหมอหลวงกล่าวไว้เช่นนั้นเจ้าค่ะ ว่าคุณหนูโดนธนูอาบยาพิษ และเป็นพิษที่ยังระบุไม่ได้ว่ามาจากที่ใด” ซู่หยางกล่าวเสริม

“แล้วท่านหญิงรองล่ะ นางพูดว่าอย่างไรบ้าง?” ฟางเสียงเอ่ยถาม

“ท่านหญิงรองเล่าทั้งน้ำตาว่า ท่านได้พยายามนำตัวเข้าไปรับธนูแทนคุณหนูแล้ว แต่มิทันการเจ้าค่ะ

และตั้งแต่คุณหนูล้มป่วย ท่านก็มิได้มาร่วมรับประทานอาหารในเรือนใหญ่อีกเลยเจ้าค่ะ” 

“ท่านสนมเอกผู้นี้น่าสงสัยยิ่งนัก” ฟางเสียงคิดในใจ