บทที่ 7 พร้อมหน้าพร้อมตา

เช้านี้ ท่านไจ่เสียงมิได้ออกไปว่าราชการ จึงได้ชวนท่านหญิงจางมาเยี่ยมลูกสาวถึงเรือนนอน

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก “พ่อเข้าไปได้รึไม่?” เต๋อหมิงเอ่ยถามลูกสาวอย่างอ่อนโยน

“ท่านไจ่เสียงมาเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปเปิดประตูก่อนนะเจ้าคะ” ซู่หยางกล่าว

“เชิญเจ้าค่ะ” พูดจบพลางโค้งคำนับ

“ข้าน้อยขอคารวะท่านไจ่เสียงและท่านหญิงใหญ่เจ้าค่ะ”

ทั้งสองยิ้มให้ซู่หยางอย่างเป็นมิตร ก่อนที่จะเดินตรงไปหาลูกสาวที่เตียงนอน

“ลูกเป็นอย่างไรบ้าง อาเฟย?” เต๋อหมิงเอ่ยถามพลางลูบหัวลูกสาวอย่างแผ่วเบา

“ลูกดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ เมื่อวาน ลูกขอให้พี่หยางพาไปชมสวนด้านนอกด้วยเจ้าค่ะ ขออภัยท่านพ่อที่มิได้แจ้งล่วงหน้า”

“มิเป็นไรหรอกลูก สวนแห่งนี้พ่อกับแม่ได้สร้างไว้เพื่อให้ลูกได้ออกไปชื่นชมเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ใจปรารถนา แต่...ซู่หยาง ลูกข้าดีขึ้นถึงเพียงนี้ เหตุใดเจ้าจึงมิไปแจ้งต่อข้า?” เต๋อหมิงถามเสียงเข้ม

“ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” ซู่หยางก้มโค้ง

“ช่างเถอะ ที่อาเฟยดีขึ้นมาก ส่วนหนึ่งก็เพราะการดูแลของเจ้า ข้ามิโกรธเคืองเจ้าแต่อย่างใด”

คุณหญิงใหญ่เอ่ยขึ้นอย่างใจดี

ฟางเฟยค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง พลางยกมือทั้งสองข้างประสานกันแนบอก แล้วโค้งศีรษะเล็กน้อย

“ลูกขอคำนับท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ”

คุณหญิงใหญ่เดินเข้าไปกอดฟางเฟยเบาๆ พร้อมเอ่ยว่า “รู้ไหมลูกรัก ยามที่ลูกนอนมิได้สติอยู่บนเตียง หัวใจของแม่แทบจะแหลกสลาย!”

“หัวใจของพ่อก็เช่นกัน!” เต๋อหมิงกล่าวเสริม

“พ่อมีลูกเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลหานของเรา มิได้ปรารถนาจะมีบุตรกับผู้ใดอีก หากเจ้ามิฟื้นคืนมา ตระกูลหานของเรา คงจบสิ้นเพียงเท่านี้” พูดจบพลางทำหน้าเศร้า

“หรือนี่จะเป็นเหตุให้ท่านสนมเอกคิดไม่ดีกับคุณหนูฟางเฟย?” ฟางเสียงครุ่นคิด

“ลูกหายแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ต่อไปลูกจะทำหน้าที่ลูกสาวคนเดียวของท่านไจ่เสียงให้ดีที่สุด มิทำให้ท่านพ่อ ท่านแม่ แลตระกูลต้องเสื่อมเสียเจ้าค่ะ” ฟางเฟยกล่าวปฏิญาณ

“ดีมาก...ว่าแต่...นานมากแล้วนะ ที่พวกเรามิได้รับประทานอาหารร่วมกันฉันท์ครอบครัวใหญ่ พรุ่งนี้ สำรับเที่ยง ซู่หยาง! เจ้าจงไปบอกคนในครัว ให้ทำสำรับมื้อใหญ่ต้อนรับคุณหนูฟางเฟย เลือกทำอาหารที่ลูกข้าชอบ อีกทั้งอาหารจานโปรดของทุกๆคนมาด้วย!” เต๋อหมิงออกคำสั่ง

“รับทราบเจ้าค่ะท่านไจ่เสียง” ซู่หยางรับคำ

“ดีเลยค่ะท่านพี่ พรุ่งนี้ หม่อมฉันจักได้รับประทานอาหารกับอาเฟยแล้ว” คุณหญิงใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ

“พ่อคงต้องขอตัวก่อนนะอาเฟย ไปเถอะท่านหญิงจาง ปล่อยให้อาเฟยพักผ่อนเถิด”

“เพคะ” ท่านหญิงจางขานรับพร้อมเดินออกไป

“ดีเลย...พรุ่งนี้ ข้าจะได้ถามท่านสนมเอกถึงเหตุการณ์ขี่ม้าวันนั้น” ฟางเสียงพึมพำพลางอมยิ้มอย่างมีเลศน์นัย

ณ เรือนรับประทานอาหาร

สำรับคาวหวานมากมายถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบดูน่ารับประทานยิ่งนัก มีทั้งเนื้อแพะย่าง ของโปรดท่านไจ่เสียง ไก่ตุ๋นไวน์ ของโปรดท่านหญิงใหญ่ บะหมี่เนื้อแกะ ของโปรดท่านสนมเอก และหงส์อบน้ำผึ้ง ของโปรดคุณหนูฟางเฟย

เจ้านายทั้งสี่รับประทานอาหารอย่างมีความสุข โดยเฉพาะผู้เป็นพ่อและแม่ที่เห็นลูกสาวรับประทานสำรับโปรดปรานได้อย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อการรับประทานของหวานเสร็จสิ้นลง ก็ถึงเวลาแห่งการสนทนาตามประสาคนในครอบครัว

“คุณหนูฟางเฟยกลับมาสมบูรณ์แข็งแรงแล้ว หม่อมฉันดีใจยิ่งนัก” เฉิงเต๋อเสียนกล่าวพลางยิ้มหวานให้ฟางเฟย

“เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นประหลาด?” ฟางเสียงคิดในใจ

“ขอบคุณท่านหญิงรองเจ้าค่ะ” ฟางเฟยตอบสั้นๆ พลางยิ้มหวานให้

“นังเด็กนี่มันโง่จริงๆ” เฉิงเต๋อเสียนคิดเยาะเย้ยฟางเฟยในใจ

“ท่านหญิงรองเจ้าคะ พี่หยางเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า ท่านได้นำกายของท่าน พยายามจะปกป้องข้าพเจ้าจากธนูอาบยาพิษ เมื่อครั้งพวกเราไปขี่ม้าที่ทุ่งราบฝูผิงเมื่อหลายเดือนก่อน ข้าพเจ้าขอขอบคุณท่านหญิงรองเจ้าค่ะ” ฟางเฟย กล่าวพร้อมโค้งให้เล็กน้อย

“มิเป็นอะไรเลยเจ้าค่ะคุณหนูฟางเฟย หม่อมฉันสามารถสละแม้แต่ชีวิตของตนเอง เพื่อปกป้องบุตรสาวคนเดียวของตระกูลหานได้เจ้าค่ะ” เฉิงเต๋อเสียนกล่าวพลางหันหน้าไปมองท่านไจ่เสียง

“หม่อมฉันผิดเองที่ชวนคุณหนูฟางเฟยจูงม้าเดินเลียบไปตามทุ่งหญ้า เหตุเพราะหม่อมฉันขี่ม้าไม่เก่ง แลอยากสนทนาตามประสาผู้หญิงกับคุณหนู มิได้คิดเลยว่าจะเกิดเหตุร้ายเช่นนี้” เฉิงเต๋อเสียนพูดพลางร้องไห้ออกมาเล็กน้อย

“ช่างเถอะ ท่านหญิงรอง มิมีผู้ใดต้องการให้มีเหตุร้ายเกิดขึ้น อีกทั้งตอนนี้ข้าก็กำลังติดตามผู้ร้ายคนนั้นอยู่ โชคดีที่เติ้งจ้าว ได้จดจำใบหน้าของมันได้ อีกไม่นาน ข้ามั่นใจว่า ข้าจะต้องจับตัวมันมาลงโทษให้สาสมได้อย่างแน่นอน” เต๋อหมิงกล่าวเสียงเข้ม

“ว่าอย่างไรนะเพคะท่านพี่...เติ้งจ้าวเห็นหน้าโจรด้วยรึเจ้าคะ?” เฉิงเต๋อเสียนหลุดโพล่งถามด้วยความตกใจ

“ใช่ ในระหว่างการต่อสู้ เติ้งจ้าวใช้กระบี่เปิดผ้าคลุมหน้าของมันได้” เต๋อหมิงกล่าวด้วยความภาคภูมิใจในฝีมือขององครักษ์

“ให้ตายเถอะ...ทำไมเจ้าถึงโง่ขนาดนี้...ไอ้เหอเฟิง ถ้าเจ้าถูกจับได้ ข้ามิต้องรับโทษไปด้วยรึ?” เฉิงเต๋อเสียนคิดในใจด้วยความกลัว

ฟางเสียงสังเกตท่าทางของท่านสนมเอก พลางคิดในใจว่า “นางต้องมีส่วนรู้เห็นกับการตายของคุณหนูฟางเฟยเป็นแน่!”