บทที่ 5 นางอิจฉา!

บรรยากาศในห้องครัวของฝูท่านไจ่เสียง กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เมื่อคนรับใช้ ต่างรับรู้ถึงการฟื้นไข้ของคุณหนูฟางเฟย

“พวกเจ้ารู้ไหม ข้าเฝ้าสวดมนต์ภาวนา ให้คุณหนูฟางเฟยหายจากอาการไข้ทุกเช้า-เย็น” หลิวซู หัวหน้าแม่ครัวกล่าวกับคนรับใช้ในครัวด้วยความตื้นตันใจ

“คุณหนูฟางเฟยเป็นคนดี อ่อนน้อมถ่อมตน กริยามารยาทเรียบร้อย มิเคยดุด่าคนรับใช้สักครา แถมยังเป็นหญิงสูงศักดิ์ที่มีพรสวรรค์ในการแต่งบทกวีนิพนธ์ จนยากที่จะหาผู้ใดมาเสมอเหมือน” หลิวซูเสริม

“เจ้าว่าอะไรนะหลิวซู คุณหนูฟางเฟยฟื้นจากอาการไข้แล้วงั้นหรือ?” ไท่โป๋ แม่นมของสนมเอกเฉิงเต๋อเสียน แห่งท่านไจ่เสียง เอ่ยถาม

“ใช่ ท่านไจ่เสียงให้ซู่หยางนำข่าวมาบอกทุกคนในฝู อีกทั้งยังสั่งให้เตรียมงานฉลองสุขภาพดีให้แก่คุณหนูฟางเฟย     อีกด้วย” หลิวซูกล่าวเสริม

“เป็นไปได้อย่างไร! ไท่โป๋กล่าวออกมาด้วยความสงสัย

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ คุณหนูฟางเฟยเป็นคนดี อีกทั้งยังได้รับการรักษาจากหมอหลวงที่เก่งที่สุดในหัวโจว คุณหนูจึงหายไข้ในเร็ววัน” หลิวซูเสียงเข้ม

“ข้า...ข้าแค่สงสัย ข้าได้ยินมาว่าคุณหนูผอมโซราวกับหนังหุ้มกระดูกถึงเพียงนั้น เหตุใดถึงฟื้นตัวได้เร็วถึงเพียงนี้” ไท่โป๋ตอบ

“ข้าก็บอกไปแล้วไง เจ้าควรดีใจและยินดีกับคุณหนู มิใช่มาตั้งข้อสงสัยเช่นนี้ และอย่าลืมนำข่าวนี้ไปเรียนท่านสนมเอกด้วยล่ะ เผื่อท่านจะได้เตรียมตัวรับขวัญคุณหนู” หลิวซูกล่าวเสริม

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ ว่าแต่...สำรับที่ข้าบอกให้จัดให้ท่านสนมเอก เสร็จหรือยัง มื้อกลางวันนี้ ท่านคงไม่ไปร่วมรับประทานอาหารด้วย” ไท่โป๋ถาม

“เรียบร้อยแล้ว รับไปสิ” หลิวซูพูดพลางยื่นถาดอาหารให้

“ข้าขอบใจเจ้ามาก หลิวซู” ไท่โป๋กล่าวเสียงหวาน และเดินจากไป

“ถ้าท่านสนมเอกรู้ว่า คุณหนูฟางเฟยยังไม่ตาย ท่านจะทำอย่างไร” ไท่โป๋กล่าวพึมพำ

ณ ตำหนักของสนมเอก

เฉิงเต๋อเสียน สนมเอกแห่งท่านไจ่เสียง ถือเป็นหนึ่งในหญิงรูปงามที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมคนหนึ่งจากเมืองกวางโจว นางได้กลายมาเป็นสนมเอกแห่งท่านไจ่เสียง เนื่องจากท่านไจ่เสียงได้ทำความดีความชอบให้แก่แผ่นดิน องค์จักรพรรดิ จึงได้มอบนางให้มาเป็นสนมเอกแก่ท่าน ซึ่งในขณะนั้น พ่อของเฉิงเต๋อเสียนก็เป็นถึงท่านฉี๋ซื่อ หรือ ผู้ว่าการเมืองกวางโจว

แต่โชคก็มิได้เข้าข้างนางมากนัก ความงามของนางมิได้ทำให้ท่านไจ่เสียงหลงไหลในตัวนางเลยแม้แต่น้อย ท่านมอบสิ่งของ ข้ารับใช้ในฝูให้นางมากมาย มีชีวิตที่แสนสุขสบายในฝูแห่งนี้ แต่กลับมิได้มอบความรักให้นางเลยสักนิด เพราะในหัวใจของท่านไจ่เสียง มีเพียงท่านหญิงเอกเพียงคนเดียวเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ นางจึงมีจิตคิดริษยาต่อท่านหญิงเอก และพยายามหากลอุบายต่างๆเพื่อลอบทำร้ายนางอยู่เสมอ แต่ทว่า นางก็ทำไม่สำเร็จสักที

ส่วนไท่โป๋ แม่นมของเฉิงเต๋อเสียน ที่ติดตามนางมาจากกวางโจว ด้วยความสงสารในตัวนายหญิง อยากให้นายหญิงสมหวังในความรัก จึงได้ร่วมคิดกลอุบายต่างๆร่วมกับนางด้วย

เสียงฝีเท้าของไท่โป๋ปลุกให้เฉิงเต๋อเสียนตื่นจากการงีบหลับ

“คุณหนูเจ้าขา แย่แล้ว!” ไท่โป๋พูดเสียงหลง

“เกิดอะไรขึ้น?” เฉิงเต๋อเสียนถามด้วยความตกใจ

“คุณหนูฟางเฟยฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

“เป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อธนูอาบยาพิษของตระกูล...” ไท่โป๋นำมือมาปิดปากเฉิงเต๋อเสียน

“อย่าเอ็ดไปเจ้าค่ะ เดี๋ยวมีคนได้ยินเข้า พวกเราจะแย่นะเจ้าคะ”

“เอ่อ...ข้าลืมไป เอามือของเจ้าออกไปได้แล้ว” เฉิงเต๋อเสียนกล่าวเสียงขุ่น

“ข้าขอโทษเจ้าค่ะคุณหนู” ไท่โป๋กล่าวเสียงสั่น

ถึงแม้ว่าไท่โป๋ จะเป็นแม่นมของเฉิงเต๋อเสียนมาตั้งแต่แบเบาะ แต่เฉิงเต๋อเสียนกลับไม่มีความรู้สึกผูกพันธ์กับนางเลยแม้แต่น้อย นางมักจะจิกหัวใช้ไท่โป๋ให้ทำในสิ่งที่นางต้องการ วาจาที่ใช้ก็หยาบกระด้าง และนางมักจะแสดงออกให้ไท่โป๋เห็นอยู่เสมอว่า นางคือเจ้านาย ไท่โป๋คือคนรับใช้

“ใครบอกเจ้า?” เฉิงเต๋อเสียนถามเสียงเข้ม

“ข้าได้ยินหลิวซูคุยกับคนรับใช้ในครัวเจ้าค่ะ นางบอกว่าท่านไจ่เสียง ให้ซู่หยางมาบอกข่าวกับทุกคน เพื่อจะเตรียมตัวจัดงานฉลองสุขภาพดีให้แก่คุณหนูฟางเฟยเจ้าค่ะ”

“จัดงานฉลองงั้นรึ?” เฉิงเต๋อเสียนพูดย้ำ ทำท่าทีไม่พอใจ

“เหตุใด ท่านพี่จึงมิมาบอกข้าด้วยตัวเอง”

ด้วยความโมโห นางปัดสำรับที่ไท่โป๋เพิ่งจะนำมาวางไว้ที่โต๊ะอาหารทิ้งในทันที

“ตายยากตายเย็นนักนะ!” เฉิงเต๋อเสียนกล่าวด้วยความเครียดแค้น

“ข้าทำอะไรแม่ไม่ได้ นี่ข้ายังจะทำร้ายลูกไม่สำเร็จอีกหรือนี่ เหตุใด ฟ้าดินถึงไม่เข้าข้างข้าบ้าง แล้วถ้านางไม่ตาย เมื่อไหร่ ท่านพี่จะยอมใจอ่อนมีลูกชายให้กับข้า?”

“คุณหนูเจ้าคะ ฟังข้าน้อยหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้าคิดว่า พวกเราสมควรยุติกลอุบายต่างๆได้แล้ว ข้ามั่นใจว่าท่านไจ่เสียงต้องกำลังสืบหาความจริงเรื่องธนูอาบยาพิษอยู่เป็นแน่ หากท่านไจ่เสียงรู้เข้าว่า...

“หยุดพูดพล่ามได้แล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็จะต้องทำลายนังสองคนแม่ลูกนี้ให้จงได้!”

และบรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง