ตอนที่ 4 สารภาพว่า คลั่งรักหนักมาก!

เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในเวลาแปดโมงเช้าตรงเป๊ะ ทำให้รินรดาที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จต้องรีบคว้าขึ้นมาดู ข้อความสั้นๆ จากภวินท์ส่งมาบอกว่าเขายืนรออยู่หน้าประตูห้องพักแล้ว

“...”

รินรดายักคิ้วให้กระจก พลางจัดแต่งเสื้อช็อปตัวสั้นพอดีตัวและเรือนผมสีบรอนด์สว่างให้เข้าทรง เธอไม่คิดเลยว่าหนุ่มหน้านิ่งคนนั้นจะบ้าดีเดือดมารับเธอถึงหน้าห้องจริงๆ แต่เอาเข้าจริงๆ เธอก็ไม่ได้ตื่นเต้นหรือดีใจอะไรขนาดนั้น

รินรดาเพียงแค่ปล่อยเลยตามเลย เพราะคิดว่าอย่างน้อยถ้า ภวินท์มาอยู่ใกล้ๆ ตัวเธอบ่อยๆ เพื่อนของเธอก็น่าจะชอบใจและได้ฟินตามไปด้วยก็เท่านั้น ในหัวใจของดาวคณะวิศวะฯ ตอนนี้…เธอยังไม่ได้ชอบเขาจริงๆ เสียหน่อย

ทว่า…จังหวะนรกก็เกิดขึ้นจนได้!

กึก!

รินรดาเปิดประตูห้องพักออกไปพร้อมๆ กับประตูห้องตรงข้ามที่เปิดออกพอดี กษิดิษในชุดเสื้อยืดกางเกงนอนย้วยๆ กับภัทรพลที่สะพายกระเป๋าเตรียมลงไปข้างล่าง เดินก้าวออกมาชนจังหวะกันพอดีเป๊ะ ทั้งสองคนชะงักกึก สายตาทั้งคู่ตวัดไปมองร่างสูงใหญ่ 185 เซนติเมตรของภวินท์ที่ยืนพิงผนังห้องรอรินรดาอยู่ด้วยท่าทางสงบนิ่ง

“...!!!”

“ว้ายยยยย!”

กษิดิษเบิกตากว้าง สองมือยกขึ้นตะปบปากตัวเองไว้แน่น ใบหน้าเนียนตกใจจนแทบวิญญาณออกจากร่าง

“เฮ้ย!”

ภัทรพลอ้าปากค้าง มองหน้าภวินท์สลับกับรินรดาด้วยสายตาเหลือเชื่อ ก่อนจะปรบมือเข้าหากันดังลั่น แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

“โฮ้โห! ไอ้เสือซุ่ม!”ภัทรพลยักคิ้วกวนประสาท พลางเดินเข้าไปตบไหล่ภวินท์เบาๆ

“มึงมารับโอปอถึงหน้าห้องเลยเหรอวะพีช? สุดยอดว่ะมึง กูยอมใจในความไวแสงเลย!”

“กษิดิษ…มึงดูเพื่อนมึงสิ”

กษิดิษทำท่าจะดิ้นตายอยู่ตรงนั้น สองตาจ้องมองภวินท์ด้วยความคลั่งไคล้

“พีช! มึงหล่อมากมึง! ตื่นเช้ามาเจอหน้าคุณภวินท์สุดหล่อของกูในชุดช็อปพร้อมกลิ่นน้ำหอมเบาๆ กูพร้อมตายแล้วมึง!”

“พวกมึงสองคนเลิกแซวได้แล้ว!”

รินรดาหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที เธอรีบก้าวเท้าออกจากห้องแล้วล็อกประตู

“พีช…มึงมารับกูจริงเหรอเนี่ย?”

ภวินท์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่หลุบสายตามองใบหน้าหวานของรินรดาด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงความนุ่มนวลอย่างประหลาด ก่อนจะยื่นมือไปคว้ากระเป๋าเป้ของเธอมาถือไว้ให้เองหน้าตาเฉย

หมับ!

“อ้าว…กระเป๋ากู” รินรดายิ้มเก้อไปเล็กน้อย

“กูถือให้”

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้น

“ไปกินข้าวเช้ากัน”

“เห็นไหมมึง!” ภัทรพลได้ทีรีบยุยงดันหลังเพื่อนสาวทันที

“ไปเลยโอปอ! มีหนุ่มหล่อมารถรับส่งถึงหน้าห้องขนาดนี้ มึงอย่าเล่นตัว! ไปกินข้าวกับเขาเลยไป๊!”

“เออใช่!” กษิดิษรีบเสริมอย่างเห็นด้วยกับเพื่อน

“ไปเลยมึง! ถือว่าทำเพื่อกูและเพื่อเนื้อวากิวสามมื้อ!”

รินรดาทำหน้าบึ้งใส่เพื่อนทั้งสองคน แต่เมื่อเห็นสายตาคมกริบของภวินท์ที่ยังคงจ้องมองมาอย่างอดทนและรอคอย เธอจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วยอมก้าวเดินตามร่างสูงลงไปข้างล่างแต่โดยดี...

ความจริงแล้ว…ภวินท์คลั่งรักรินรดาหนักมากชนิดที่ไม่มีใครคาดคิด!

ตลอดทั้งสัปดาห์หลังจากนั้น หนุ่มหน้านิ่งแห่งภาควิชาเครื่องกลก็ขยันมารับมาส่งรินรดาทุกวัน ชวนไปกินข้าวเย็น ชวนไปนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด หรือแม้กระทั่งเดินตามไปเฝ้าเธอทำกิจกรรมคณะ รินรดาขัดไม่ได้เลยสักครั้ง เพราะนอกจากภวินท์จะนิ่งสู้และรุกแบบตลกร้ายหน้าตายแล้ว สองเพื่อนรักอย่างภัทรพลกับกษิดิษยังคอยเป็นแรงยุ เชียร์ให้เธอตอบรับชวนเขาไปไหนมาไหนตลอดจนเธอนิ่งเฉยไม่ได้

วันเสาร์ยามบ่าย…

ภวินท์ขับรถหรูมาส่งรินรดาที่บ้านพักทรงไทยประยุกต์หลังใหญ่แถบชานเมือง

“ขอบใจนะพีชที่มาส่ง”

รินรดายิ้มหวาน พลางปลดสายเข็มขัดนิรภัย

“มึงจะกลับเลยไหม?”

ยังไม่ทันที่ภวินท์จะตอบ ประตูกระจกหน้าบ้านก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มวัยกลางคนรูปร่างลักษณะเป็นคนอารมณ์ดีในชุดลำลองเดินก้าวออกมาพร้อมกับทัพพีในมือ นั่นคือ ‘นพ.ภัทรดนัย’ หรือ ‘หมอภัทร’ พ่อของรินรดานั่นเอง

“เอ้า! พาใครมาบ้านน่ะลูก?”

หมอภัทรยิ้มร่าพลางกวักมือเรียก

“เข้ามาข้างในก่อนสิ! พ่อกำลังจะลงมือทำต้มยำกุ้งพอดีเลย!”

รินรดาทำหน้าเก้อเขินเล็กน้อย

“ป๊า…นี่เพื่อนโอปอค่ะ ชื่อพีชค่ะ”

ภวินท์รีบเปิดประตูรถก้าวลงมาทันที ชายหนุ่มยกมือไหว้พ่อแฟนสาวด้วยท่าทางนอบน้อมสละสลวย

“สวัสดีครับคุณพ่อ ผมภวินท์ครับ”

“ เออ...สวัสดีๆ! โห…เพื่อนโอปอเหรอเนี่ย? หล่อเหลาเอาการเลยนะเรา!”

ผู้เป็นพ่อตบไหล่เด็กหนุ่มเบาๆ อย่างเป็นกันเอง

“มาๆ เข้ามาในบ้านก่อน มาช่วยพ่อตั้งวงทำกับข้าวหน่อยเร็ว!”

ภวินท์ไม่ได้ปฏิเสธเลยสักคำ เขายกยิ้มมุมปากเบาๆ แล้วเดินตามหมอภัทรเข้าครัวไปอย่างว่าง่าย ทิ้งให้รินรดายืนอ้าปากค้างอยู่หน้าบ้านด้วยความคาดไม่ถึง

ภายในครัว…

บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น ผู้เป็นพ่อเป็นคนตลกและชอบทำอาหาร จึงชวนภวินท์คุยยิงมุกใส่ตลอดเวลา ซึ่งภวินท์ก็รับมุกด้วยการพยักหน้าและตอบคำถามอย่างสุภาพเรียบร้อย ทั้งยังช่วยหั่นผัก หยิบจับอุปกรณ์ได้อย่างคล่องแคล่วจนหมอภัทรถูกใจหนักมาก

“โอ้โห! พีชเนี่ยหั่นหอมแดงได้เป๊ะมากเลยนะเนี่ย! ใช้ได้ๆ พ่อให้อยู่ฝั่งเชฟเลย!” หมอภัทรหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

ทว่าบรรยากาศผ่อนคลายก็ต้องชะงักลงเล็กน้อย เมื่อร่างระหงในชุดเดรสสุภาพของ ‘นภาวรรณ’ พยาบาลวิชาชีพสุดเจ้าระเบียบผู้เป็นแม่ของรินรดา เดินก้าวเข้ามาในครัว สายตาคมกริบของพยาบาลใหญ่มองสแกนภวินท์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความจับผิดตามสัญชาตญาณคนเป็นแม่

“ลูก…นี่ใครจ๊ะ?” นภาวรรณถามเสียงเรียบ พลางเดินเข้ามาหยุดยืนข้างลูกสาว

“เพื่อนที่เรียนห้องเดียวกันค่ะม๊า ชื่อพีช” รินรดาตอบเบาๆ

^_<>^

ภวินท์รีบวางทับพีในมือ แล้วหันมาไหว้นภาวรรณด้วยความเคารพ

“สวัสดีครับคุณแม่”

ผู้เป็นแม่มองท่าทางการไหว้ที่เป๊ะทุกองศา ใบหน้าคมคาย และความสุภาพนอบน้อมของชายหนุ่มตรงหน้า สายตาจับผิดเริ่มอ่อนแสงลงทีละน้อย เธอเดินเข้าไปตรวจดูความสะอาดของเคาน์เตอร์ครัวที่ภวินท์เพิ่งทำความสะอาดไปเมื่อครู่ พบว่ามันสะอาดเนี้ยบไร้คราบมันแม้แต่นิดเดียว

“อยู่ภาควิศวะฯ เครื่องกลเหรอเรา?”

นภาวรรณถาม เสียงนุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด

“ครับคุณแม่” ภวินท์ตอบเสียงทุ้ม

“ปกติผมชอบทำความสะอาดและดูแลเรื่องระเบียบอยู่แล้วครับ”

“อืม…ดีมาก สุภาพ เรียบร้อย รู้งาน”

นภาวรรณพยักหน้าอย่างพอใจ พลางหันไปมองลูกสาว

“โอปอ…ลูกดูเพื่อนไว้บ้างนะ อย่านอนตื่นสายให้มากนัก”

“ม๊า!” รินรดาร้องเสียงดัง

“เห็นไหมล่ะ! ม๊าเขาแพ้ความเป๊ะของพีชเข้าให้แล้ว! มาๆ ต้มยำเสร็จแล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่า!”

โต๊ะอาหารมื้อนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น หมอภัทรยิงมุกตลกไม่หยุด ส่วนนภาวรรณคอยคีบกับข้าวให้ภวินท์ด้วยความเอ็นดู โดยที่ไม่มีใครในบ้านหลังนี้รู้เลยว่า หนุ่มสุภาพเรียบร้อยที่กำลังนั่งกินต้มยำกุ้งอย่างอ่อนน้อมคนนี้…แท้จริงแล้วคือทายาทตระกูลเดชะอัครโภคิน มหาเศรษฐีแสนล้านระดับประเทศ!

หลังมื้ออาหาร…รินรดาเดินออกมาส่งภวินท์ที่หน้าบ้านยามเย็น แสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบใบหน้าคมคายของเขาจนดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่าประหลาด

“ป๊ากับม๊ากูเห่อมึงใหญ่เลยนะพีช”

รินรดายิ้มขำ พลางพิงเสาบ้านมองเขา

“กูไม่คิดเลยว่ามึงจะเข้ากับป๊าม๊ากูได้ดีขนาดนี้”

ภวินท์หยุดเดิน เขาหันมาเผชิญหน้ากับรินรดา ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงก้าวเดียว นัยน์ตาคมกริบที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายประกายความลึกซึ้งและเร่าร้อนจนคนมองหัวใจกระตุกวูบ

“กูตั้งใจ” ภวินท์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ

“หืม? ตั้งใจอะไรของมึง?”

“กูตั้งใจทำให้พ่อกับแม่มึงชอบกู…”

ภวินท์ขยับก้าวเข้ามาใกล้ จนกลิ่นน้ำหอมละมุนประปรายลอยมาเตะจมูกเธอ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูเล็ก แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มเสน่หาที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาฉีดพล่าน

“เพราะกูอยากเป็นแฟนมึง…โอปอ”

ตึก!

รินรดาตะลึงไปชั่วขณะ! ดวงตากลมโตสุกใสมองสบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างไม่ถอยหนี หัวใจที่เคยคิดว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา กลับเต้นระรัวเร็วอย่างควบคุมไม่อยู่!

“มึง…พูดจริงเหรอพีช?”

รินรดาถามเสียงเบา ใบหน้าเห่อร้อนผ่าวไปถึงใบหู

“กูไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องของมึง”

ภวินท์ยกมือหนาขึ้นไปแตะแก้มเนียนเบาๆ ปลายนิ้วละเลียดสัมผัสความนุ่มลื่นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะยิ้มมุมปากให้อย่างมีชั้นเชิง

“เตรียมตัวไว้เถอะ…คราวนี้กูเอาจริง!”