ตอนที่14

“อะอะไรนะ?”ไอ้ซันหันมาถามฉันอย่างตกใจในคำถามของฉัน

“แกฟังไม่ผิดหรอก”ฉันมองหน้ามัน มันก็มองหน้าฉันด้วยแววตาสั่นไหว

“ถ้าแกรัก......”ไอ้ซันหันไปมองท้องถนนและมันก็พึมพำประโยคที่ฉันฟังไม่ค่อยชัดขึ้นมา มันพูดอะไรของมัน

“แกพูดว่าอะไรนะ?”ฉันเอ่ยถามไอ้ซันไปอย่างสงสัย มันก็หันมายิ้มบางๆให้ฉัน

“แกจะรักใคร แต่ยังไงแกก็ต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่กับฉันอยู่แล้ว เราจะรักหรือไม่ได้รักกันแต่เราก็ไม่มีสิทธิ์เลือก”ไอ้ซันพูดขึ้นด้วยนำ้เสียงจริงจังแววตาของมันกำลังฉายแววสะท้อนของความเจ็บปวดขึ้นมาในดวงตาคู่สวยของมัน

“นั่นสิเนอะต่อให้แกรักคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันยังไงไปแกก็ไม่สามารถที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเธอคนนั้นได้ เราสองคนควรจะเลิกไปเปิดใจให้คนอื่นและหันกลับมาเปิดใจให้กันและกันได้แล้วเนอะ^_^”ฉันพูดเสร็จก็ยื่นมือไปผลักศีรษะของไอ้ซันไม่แรงมากเหมือนหยอกล้อมัน

“นี่เจ้านาง!!”ไอ้ซันหันมาแยกเขี้ยวใส่ฉันอย่างเอาเรื่องฉันจึงเเลบลิ้นปลิ้นตาล้อเลียนมันและเราสองคนก็หยอกล้อกันไปมา อย่างสนุกสนาน ใช่ซันเดย์พูดถูกต่อให้เราสองคนรักคนอื่นแต่ยังไงเราก็ใช้ชีวิตร่วมกับเขาไม่ได้อยู่แล้ว เพราะว่าธุรกิจครอบครัวของเราสองคนมันเป็นสิ่งที่ต้องจุนเจือและช่วยเหลือกันและกันแบบนี้ไปตลอดชั่วลูกชั่วหลานนู้นแหละ

สถานที่จัดงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดคุณหญิง มณีรัตน์....

20:30.

เจ้านาง พรรณนิชา....

“ว้าวๆลูกสะใภ้คนสวยของม๊ามี๊^_^”ทันทีที่ฉันเดินควงแขนไอ้ซันเข้ามาในงานกินเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของม๊ามี๊ไอ้ซัน ม๊ามี๊ของไอ้ซันที่ยืนรับแขกอยู่หน้างานก็รีบทิ้งแขกและเดินเข้ามาหาฉันทันที

“สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า^_^”ฉันยกมือไหว้ท่านอย่างนอบน้อม ท่านก็ยกมือรับไหว้ฉัน

“คุณหญิงป้าที่ไหนกันละคะหนูเจ้านาง มี๊คะ ม๊ามี๊^_^”

“ค่ะ ม๊ามี๊^_^”

“น่ารักที่สุด^_^”ม๊ามี๊ยื่นมือมาหยิกแก้มฉันเบาๆอย่างเอ็นดู

“มี๊ครับ ผมเป็นหมาหัวเน่าทุกที”เสียงของไอ้ซันที่บ่งบอกว่ามันกำลังตอแหลแกล้งน้อยใจอยู่ มี๊ของมันจึงหันไปมองไอ้ซันที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน

“อ้าวลูกชายของมี๊ก็มาด้วยเหรอเนี่ย?”มี๊ของไอ้ซันแกง้งทำเป็นตกใจ สงสัยท่านจะงอนไอ้ซันนะที่ลืมวันเกิดของท่านได้

“โห่มี๊อ่ะ อย่างอนสิครับนะนะๆๆ”ไอ้ซันรีบเข้าไปกอดแขนมี๊ของมันด้วยท่าทางออดอ้อนออเซาะจนฉันต้องหันหน้าหนีมันไปทำท่าจะอ้วกเพราะหมั่นไส้สกิลตอแหลระดับขั้นเทพของมัน

“หนูขอโทษนะคะม๊ามี๊พอดีเมื่อคืนหนูไปนอนกับซันนะคะแล้วเลยพากันตื่นสายความผิดเป็นเพราะหนูเองค่ะ”ฉันพูดไปตามความจริงเพราะเมื่อคืนหลังจากที่ฉันขับรถพามันทั่วเมืองกรุงแล้วเราสองคนก็พากันกลับไปนอนคอนโดที่คุณพ่อคุณแม่ของฉันรวมไปถึงมี๊ของๆไอ้ซันพากันร่วมหุ้นซื้อให้ฉันกับไอ้ซันอยู่ด้วยกัน แต่คุณพ่อของฉันมักจะยำ้เสมอว่าห้ามให้ไอ้ซันลวนลามฉันเด็ดขาด ท่านค่อนข้างจะหวงและห่วงฉัน แต่เพราะธุรกิจของท่านต้องไปต่อท่านจึงต้องทำกับฉันแบบนี้และครอบครัวของไอ้ซันก็ค่อนข้างมีฐานะเข้าขั้นรวยเลยล่ะ ท่านจึงคิดว่าฉันคงจะต้องสุขสบายแน่ๆถ้ามีไอ้ซันอยู่ข้างกาย เพราะมันตามใจฉันตลอดเป็นลูกไร่ฉันได้อย่างดีเรียกง่ายๆว่าไม่ว่าฉันจะให้มันทำอะไรมันก็ทำให้ฉันตลอดไม่เคยขัดเพียงแค่ฉันเอ่ยปากบอกมัน มันบอกฉันว่าฉันสำคัญกับมันมาก เหอะ!ชีวิตฉันนี่ดีเนอะทีผู้ชายที่ดีๆขนาดนี้อยู่ข้างกายแล้วทั้งคน ฉันควรจะเลิกคิดอะไรกับพี่ชายตัวเองได้แล้วล่ะ เพราะเกิดให้ฉันคิดอะไรกับพี่ชายของฉันมากไปกว่านี้สถานะของเราสองคนก็คงต้องอยู่เหมือนเดิมคือพี่ชายกับน้องสาวแค่นั้นมันไม่สามารถที่จะเลื่อนขั้นไปได้

“จริงเหรอจ๊ะ?”มี๊ของไอ้ซันทำสายตาลุกวาวด้วยความดีใจพลางหันไปยิ้มให้ไอ้ซันเหมือนคนละคน

“เก่งมากลูกรักของมี๊ ฟอด ฟอด^_^”มี๊หอมแก้มทั้งสองข้างของไอ้ซัน ไอ้ซันก็หันมายักคิ้วให้ฉันอย่างรู้กัน ฉันก็ส่ายศีรษะไปมาในความปัญญาอ่อนของไอ้ซันและในจังหวะยั้นสายตาของฉันก็หันไปเห็นผู้ชายร่างสูงโปร่งสวมชุดสูทสีนำ้เงินบอดี้ที่สง่างามของเขาเรียกสายตาหลายๆคู่ของสาวๆในงานได้เป็นอย่างดี ทรงผมที่ถูกเช็ทขึ้นอย่างเรียบร้อยเผยให้เห็นโครงหน้าที่หล่อเหลาใสยิ่งกว่าผู้หญิงผิวขาวเนียนนุ่มอมชมพูขวับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อดวงตาคมกริบสายแววละมุนข้างกายเขามีสาวสวยร่างเล็กสวมชุดเดรสยาวสีชมพูพริ้งเพราผมยาวสวยของเธอถูกดัดให้เป็นลอนใหญ่ๆอย่างสวยหวานทำให้เธอได้รับสายตาลุ่มหลงจากหนุ่มๆรอบข้างได้เป็นอย่างดีดูรวมๆแล้วคู่นี้เหมาะสมกันมาก ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ฉันคงจะเดินเข้าไปเบียดร่างของยัยพาสเทลให้กระเด็นออกไปเฮียทั่นแล้วล่ะ

“คู่นี้เหมาะสมกันจริงๆเลย^_^”เสียงชื่นชมของม๊ามี๊ไอ้ซันที่ท่านมองไปยังเฮียทั่นกับยัยพาสเทลอย่างชื่นชมไอ้ซันหันมามองหน้าฉัน ฉันที่มองมันอยู่ก่อนแล้วจึงยิ้มให้มันและเอื้อมมือไปคล้องแขนมันตามเดิม ไอ้ซันเบิกตาโตขึ้นอย่างตกใจสงสัยว่าผีตัวไหนสิงฉันแน่ๆตอนนี้