ตอนที่ 4

“พี่คะ...ขอวอดก้ามาร์ตินนี่ ค่ะ”

ฉันเอ่ยบอก พนักงานบาร์เทนเดอร์ที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ อย่างพยายามเก็บสีหน้าและท่าทางของตัวเองที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดไว้ด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันไปพูดถามหนุ่มหล่อที่บังเอิญเจอกันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“แล้วนายล่ะอยากดื่มอะไร คืนนี้ฉันขอเลี้ยงเอง”

“เอาเหมือนกันเลยก็ได้” ฟาโรห์เอ่ยตอบพร้อมกับยกไหล่ขึ้น อย่างคนไม่ได้เรื่องมากอะไร ก่อนที่เขาจะแอบชำเลืองมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาแฝงไปด้วยความพึงพอใจ กับใบหน้าสวยเฉี่ยวและแววตากลมโตที่ดูดื้อรั้นของเธอ จนบางครั้งก็ทำเอาหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่

“งั้นเอาเหมือนกัน มาสองที่เลยค่ะ”

ฉันพยักหน้าอย่างรับรู้ให้กับหนุ่มหล่อและหันไปพูดสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานบาร์เทนเดอร์ด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

ก่อนที่ฉันจะค่อยๆเบนสายตามองไปยังรอบๆร้านที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเหล่านักท่องเที่ยวที่ดังแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดเป็นจังหวะเบาๆ ให้เข้ากับบรรยากาศริมทะเลในยามค่ำคืน จึงทำให้ฉันค่อยๆรู้สึกผ่อนคลายความหงุดหงิดลงไปได้บ้างเล็กน้อย

“คุณยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่อีกเหรอ”

ฟาโรห์ พูดถามออกมาเบาๆและเป็นจังหวะเดียวกับที่เครื่องดื่มถูกเลื่อนมาเสิร์ฟตรงหน้าพอดี ก่อนที่หญิงสาวจะเอื้อมมือมาคว้าแก้วกระดกดื่มรวดเดียวแล้วจึงค่อยๆหันมาพูดตอบกลับเขาอย่างคนฝืนยิ้มออกมา

“ก็นิดหน่อยน่ะ โดนน้องสาวแย่งงานหมั้นตัวเองไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้เป็นใครจะไม่หงุดหงิดบ้างล่ะจริงไหม” ฉันหันไปพูดตอบกลับด้วยท่าทางติดตลกจนเรียกรอยยิ้มมุมปากของหนุ่มหล่อออกมาได้เป็นอย่างดี

“มันก็จริง...แต่ว่าเมื่อกี้นี้คุณโคตรเจ๋งเลยอะ เล่นทำเอาคนในงานพวกนั้นหน้าเหวอและวิ่งแตกตื่นหนีกระเจิงกันไปคนละทางเลยอ่ะ”

ฉันที่ได้ยินคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้า ก็ถึงกับหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆอย่างชอบใจ พร้อมกับยกแก้วเครื่องดื่มแก้วใหม่ขึ้นมากระดกดื่ม ก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเจือไปด้วยความทีเล่นทีจริงอีกครั้ง

“นายรู้ไหมว่า ถ้าตอนนั้นฉันมีไฟแช็กสักหน่อย ไม่แน่ฉันอาจทำเรื่องบ้าๆด้วยการจุดไฟเผาในงานหมั้นไปเลย คิดภาพแล้วก็คงจะสนุกดีนะคะ”

“หึหึ รู้อย่างนี้ผมน่าจะยื่นไฟแช็กให้คุณก็คงจะดี เผื่อว่าพรุ่งนี้พวกนักข่าวที่แอบดักซุ่มอยู่ข้างรั้ว จะได้มีข่าวช็อตเด็ดไปลงในโซเชียลพอดี”

“นักข่าว? มีนักข่าวมาด้วยเหรอ” ฉันถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมแล้วพูดถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจในทันที

“มีสิผมเห็นหลายคนด้วยนะ” ฟาโรห์เอ่ยบอกด้วยท่าทีสบายๆเพราะเขาพอจะจำหน้าตาของนักข่าวบางกลุ่มที่มักจะคอยมาทำข่าวกับครอบครัวของเขาเวลาที่ไปออกงานสังคม

“แล้วนายรู้ได้ไง ว่าคนพวกนั้นเป็นนักข่าว”

“ก็กลุ่มคนพวกนั้นเล่นถือกล้องแพงๆ และกดถ่ายภาพอย่างรัวๆ แถมยังมีแอบถ่ายสตรีมไลฟ์สดด้วยเป็นใครบ้างล่ะที่จะดูไม่ออก”

“ฮึ!..สงสัยอีนังน้องตัวดีของฉันคงจะจ้างมาทำข่าวอีกตามเคยสินะ” ฉันพูดพึมพำออกมาพร้อมกับกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสมเพชกับลูกไม้ตื้นๆที่นังน้องสาวมักจะใช้นักข่าวพวกนี้โจมตีฉันอยู่เสมอ

“คุณดูไม่ค่อยถูกกับน้องสาวตัวเองสักเท่าไรเลยนะ”

“จะให้เรียกว่า เกลียดเข้ากระดูกดำน่าจะดีกว่า”

“แต่เท่าที่ผมเห็นเหมือนว่า น้องสาวของคุณ ดูเป็นคนเรียบร้อยขี้โรคอยู่พอสมควรนะ”

ฟาโรห์เอ่ยขึ้น พลางนึกถึงใบหน้าของเด็กสาวอีกคนที่ละม้ายคล้ายคลึงกับหญิงสาวตรงหน้า แต่ลักษณะท่าทางและแววตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนแอจนดูน่าสงสาร แต่เขากลับต้องนิ่งชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเสียงของหญิงสาวตรงหน้าก็พูดแทรกดังขึ้นมาแทบจะทันที

“ทำไมคะ หรือคุณคิดว่า ท่าทางของฉันดูเป็นนางมารร้ายที่ชอบรังแกน้องสาวตัวเองแบบนั้นสินะ” ฉันเอ่ยแทรกขึ้นและจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

“เปล่าสักหน่อย ผมก็แค่พูดในฐานะคนนอกที่มองพวกคุณแบบผ่านๆ เพราะถ้าให้ผมมองและพูดตามความจริงผมคงจะสมน้ำหน้าผู้ชายคนนั้น ที่ถูกน้องสาวของคุณหลอกเอาน่ะสิ”

“เขามันก็แค่คนโง่ใจบอด ที่ชอบจับปลาสองมือก็เท่านั้นเอง”

ฉันพูดตอบด้วยรอยยิ้มแค่นๆ เมื่อนึกถึงภาพของคนทั้งสอง ก่อนที่โทรศัพท์ของตัวเองจะสั่นขึ้นมาเบาๆ จึงทำให้ฉันต้องชะงักแล้วรีบล้วงหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัยแต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงหันไปพูดกับชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง

“ฉันขอตัวออกไปรับโทรศัพท์เพื่อนสักครู่นะคะ”

“ครับ” ฟาโรห์ เอ่ยตอบกลับและพยักหน้าอย่างรับรู้พร้อมกับนั่งจ้องมองร่างเล็กของหญิงสาว ก้าวเดินออกไปคุยโทรศัพท์ยังนอกร้านด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนที่เขาจะล้วงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาพร้อมกับส่งข้อความไปหาพระรามในทันที

Far-Ro: กูมีธุระด่วนต้องไปทำ พรุ่งนี้แยกย้ายกลับกันไปเลยไม่ต้องรอกู

ฉันรีบก้าวเดินออกมาจากด้านในร้าน แต่ก็ไม่วายหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจก่อนจะกดรับสายเพื่อนสนิทของตัวเองในทันที

“ว่าไงมึง”

(นังข้าว!! มึงอยู่ที่ไหนตอนนี้พวกกูเดินหามึงทั่วโรงแรมแล้วไม่ใช่มึงไปนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียวนะยะ) เสียงร้องโวยวายของไอคิวตะโกนดังขึ้นมาแทบจะทันทีที่เธอกดรับสาย

“กูอยู่แถวๆ โรงแรมนี่แหละ พวกมึงไม่ต้องเป็นห่วง”

(ส่งพิกัดมา…เดี๋ยวพวกกูไปหา)

“พวกมึง ตอนนี้ขอกูอยู่คนเดียวได้ไหมแล้วพรุ่งนี้ค่อยเจอกันที่กรุงเทพก็แล้วกันนะ”

(มึงพูดแบบนี้ แสดงว่าคงอยู่กับใครสินะยะ)

ฉันถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนเอ่ยตอบกลับมาราวกับคนรู้ทัน

“หึหึ พวกมึงมันแสนรู้ที่สุด สมมงที่เป็นเพื่อนสนิทของกู”

(ตอบกูมาคำเดียวว่า ผู้หล่อไหม)

“หล่อลากไส้มาก….” ฉันพูดตอบกลับและลากเสียงยาวจนเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนของฉันได้เป็นอย่างดี

( หึหึ มึงลากเสียงยาวขนาดนี้ กูเชื่อแล้วว่าหล่อจริง ถ้างั้นคืนนี้ขอให้มึงถูกหนุ่มหล่อหิ้วไปเปิดซิงเอาให้แซ่บนัวแบบจุกๆ จนลืมอีน้องชั่วกับคู่หมั้นเลวของมึงไปเลยก็แล้วกัน)

“แทนที่มึงจะอวยพรให้กูกลับบ้านดีๆ แต่เสือกอวยพรให้กูไปเสียตัว กูจะบ้าจะบอกับเพื่อนกูมาก”

(เอาน่าชั่วโมงนี้มึงรีบหาความสุขใส่ตัวก่อนเถอะ เพราะพรุ่งนี้มึงต้องเตรียมตัวรับศึกหนักกับที่บ้านมึงอีกและกูแอบถ่ายคลิปแม่เลี้ยงของมึงไว้ด้วย เดี๋ยวกูส่งให้มึงดู)

“อือ งั้นกูแค่นี้ก่อนนะ พวกมึงสองคนกลับกันไปก่อนเลยไม่ต้องรอกูเอาไว้เจอกันที่กรุงเทพทีเดียวเลยก็แล้วกัน”

(โอเคไว้เจอกัน)

“บาย”

ฉันเอ่ยบอกเพื่อนรักและกดตัดสายทิ้งในทันทีก่อนที่ข้อความของไอคิวจะเด้งขึ้นมาทำให้ฉันรีบกดเปิดเข้าไปดูก็เห็นคลิปแอบถ่ายครอบครัวของฉันและครอบครัวของพี่ดนัยกำลังยืนปลอบประโลม ขวัญข้าวที่เอาแต่นั่งร้องไห้ราวกับแม่ของมันใกล้จะตาย

โดยเฉพาะคุณพ่อที่ประคบประหงมมันราวกับไข่ในหิน สายตาและท่าทางนั้นของคุณพ่อมันก็ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกลึกๆบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในใจของฉัน ก่อนที่ฉันจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วก้าวเดินกลับเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว