ตอนที่ 5

#เวลาต่อมา

เสียงดนตรีที่เปิดดังกระหึ่มเป็นจังหวะเร้าใจ ในช่วงยามค่ำคืนที่ยิ่งดึกมากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้เหล่าบรรดานักท่องเที่ยวต่างพากันลุกขึ้นเต้นกันอย่างคึกคัก

ในขณะที่ฉันก็นั่งพูดคุยสัพเพเหระกับชายหนุ่มแปลกหน้าอยู่แถวบริเวณหน้าเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทีสบายๆ และด้วยสีผมและหน้าตาอันแสนหล่อเหลาของเขาก็เรียกสายตาดึงดูดจากสาวๆภายในร้านได้เป็นอย่างดี

“เราคุยกันมาตั้งนาน ผมยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลย ผมชื่อ ฟาโรห์ แล้วคุณล่ะชื่ออะไร” ฟาโรห์ เอ่ยขึ้นพร้อมกับแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มบางๆ

“ฉันข้าวฟ่างค่ะ และก็ขอบคุณฟาโรห์นะ ที่ยอมมาดื่มย้อมใจเป็นเพื่อนฉันแบบนี้” ฉันพูดตอบด้วยรอยยิ้มพร้อมกับหันไปสบตามองเขาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเป็นมิตร

“ผมก็แค่บังเอิญผ่านมา และก็กำลังหาเพื่อนดื่มอยู่พอดี”

“งั้นฉันก็โชคดีสินะ ที่ได้มาเจอกับฟาโรห์พอดี”

“ผมต่างหาก...ที่เป็นคนโชคดีมากกว่า ได้มานั่งอยู่ข้างสาวสวยอย่างข้าวฟ่าง” ฟาโรห์เอ่ยตอบ พลางขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาเต็มไปด้วยประกายความเจ้าชู้ จนเรียกรอยยิ้มเขินอายจากข้าวฟ่างออกมาแทบจะทันที

“หึหึ...ท่าทางและสายตาของนายเจ้าชู้ขนาดนี้ ฉันคิดว่าน่าจะเจอสาวสวยมากกว่าฉันซะอีกนะ และที่สำคัญนายคงมีสาวๆในสต๊อกเยอะอยู่แน่ๆ” ฉันแกล้งพูดอย่างหยอกเย้าพลางส่งยิ้มหวานให้กับเขาอย่างมีจริต

“ผมคงทำให้ข้าวต้องผิดหวังแล้วล่ะ เพราะผมไม่เคยมีสาวในสต๊อกเลยสักคนเดียว หรือว่าข้าวอยากลองมานั่งข้างๆผมทุกวันเป็นคนแรกเลยดีไหม” ฟาโรห์เอ่ยถามและจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสื่อความหมาย 

“จะให้นั่งอย่างเดียวเองเหรอ แล้วถ้าข้าวง่วงอยากนอนกับฟาโรห์ได้หรือเปล่า” ฉันเอ่ยตอบกลับออกมาเบาๆ และใช้ปลายนิ้วเรียวลูบวนไปตามขอบแก้วเหล้าอย่างช้าๆพร้อมกับส่งยิ้มยั่วยวนให้กับฟาโรห์ที่จ้องมองฉันราวกับจะกลืนกิน 

“ตอนนี้ผมก็รู้สึกง่วง และอยากนอนกับข้าวใจจะขาดแล้วเหมือนกัน” 

“….” ฉันสบตามองฟาโรห์ด้วยหัวใจที่เต้นแรงระรัวขึ้นมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่  แต่ทว่าในจังหวะนั้นสายตาของฉันก็ดันเหลือบไปเห็น ขวัญข้าวกับพี่ดนัยกำลังเดินพูดคุยหยอกล้อเข้ามาด้านในร้านที่ฉันนั่งอยู่ ความเจ็บใจที่ถูกแย่งคู่หมั้นของตัวเองไปต่อหน้าต่อตาก็ทำให้ฉันตัดสินใจบางอย่างที่บ้าบอขึ้นมาในทันที

ฉันขยับตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ฟาโรห์อย่างแนบชิด พลางยกแขนขึ้นคล้องคอหนาของเขาไว้อย่างหลวมๆ ก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าไปพูดกระซิบที่ข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“จูบฉันหน่อยสิ”

“หืม…” ฟาโรห์นิ่งชะงักไปเล็กน้อยพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างรู้สึกประหลาดใจ พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นน้องสาวของข้าวฟ่างที่เดินควงแขนมากับชายหนุ่มก็ทำให้เขาพอจะเข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้าได้เป็นอย่างดี

“นายไม่กล้า...” ฉันเอ่ยถามขึ้นและจ้องมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความท้าทาย

“ถ้าอยากให้ผมจูบ คืนนี้ข้าวต้องไปนอนกับผม” ฟาโรห์เอ่ยขึ้นอย่างต่อรอง และจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาวอย่างรอคำตอบ

“หือ…” ฉันที่ได้ยินก็ถึงกับครางออกเสียงในลำคอออกมาเบาๆด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะได้ยินเสียงของเขาดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูแคลนของฟาโรห์ส่งมาให้กับฉัน

“ฮึ.... ไม่กล้าสินะ” 

“ใครบอกว่าไม่กล้า ฉันแค่จะถามว่าจะให้ฉันนอนกับนายแค่คืนเดียวเองเหรอ” ฉันพูดตอบกลับอย่างคนใจกล้าและจ้องมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความออดอ้อน

“รู้ไหมว่าถ้าข้าวใช้สายตายั่วผมอยู่อย่างนี้ คืนนี้ผมรับรองว่าข้าวไม่ได้นอนทั้งคืนแน่นอน” ฟาโรห์เอ่ยขึ้นพร้อมทั้งหัวเราะ ในลำคอออกมาเบาๆอย่างชอบใจ ก่อนที่เขาจะยกมือรั้งท้ายทอยของข้าวฟ่างเข้ามาใกล้แล้วก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอิ่มลงอย่างดูดดื่มและร้อนแรงในทันที 

#อีกฝั่งของทางเข้าร้าน

ดนัยและขวัญข้าวที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในร้านถึงกับหยุดชะงัก เมื่อเห็นภาพหญิงสาวชุดดำที่แสนคุ้นตากำลังจูบนัวเนียอยู่กับชายแปลกหน้าอยู่แถวบริเวณหน้าเคาน์เตอร์บาร์ อย่างไม่สนสายตาของผู้คนภายในร้านสักนิดเดียว ภาพที่เห็นนั้นยิ่งทำให้ขวัญข้าวรีบแสร้งทำเป็นยกมือปิดปากของเธอราวกับตัวเองตกใจเป็นอย่างมาก

“ตายแล้ว!! นั่นพี่ข้าวฟ่างนี่คะ ทำไมพี่เขาถึงได้มาจูบกับผู้ชายกลางร้านแบบนี้ล่ะ ถ้าคุณพ่อคุณแม่มาเห็นท่านคงจะโกรธน่าดูเลย ขวัญว่าพวกเรารีบเข้าไปห้ามดีไหมคะ” ขวัญข้าว พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับแสร้งตีหน้าซื่อราวกับเธอเป็นห่วงพี่สาวของตัวเองอย่างจับใจ

ในขณะที่ดนัยก็จ้องมองภาพหนุ่มสาวที่จูบกันอย่างดูดดื่มด้วยแววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง สองมือหนาเผลอกำแน่นจนได้ยินเสียงร้องของขวัญข้าวดังขึ้นมา

“พี่ดนัย..ขวัญเจ็บนะคะ”

“โทษทีนะ เอ่อคือ...พี่ว่าเราอย่าไปยุ่งเรื่องของเขาเลยน่าจะดีกว่าพวกเราเปลี่ยนร้านกันเถอะ” ดนัยรีบปล่อยมือแล้วหันไปพูดกับหญิงสาวด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพูดเปลี่ยนเรื่อง โดยที่ภายในใจของเขากลับรู้สึกร้อนรุ่มและไม่พอใจกับภาพตรงหน้าเป็นอย่างมาก ที่แม้แต่ตัวเขายังไม่มีโอกาสที่จะได้สัมผัสตัวของข้าวฟ่างอย่างนี้เลยสักนิด

“แต่พี่ดนัยคะ ขวัญกลัวพี่ข้าวจะมั่วผู้ชายจนติดโรค พวกเราจะไม่เข้าไปตามพี่เขากลับโรงแรมจริงๆเหรอคะ” ขวัญข้าว พูดบอกพร้อมกับแสร้งทำท่าทีราวกับตัวเองเห็นอกเห็นใจพี่สาวของเธอ

“ข้าวฟ่างอยากจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ แต่พี่ว่าตอนนี้พวกเราเปลี่ยนร้านไปร้านอื่นดีกว่า ร้านนี้คงไม่สนุกแล้วล่ะ”

“ค่ะ ขวัญตามใจคู่หมั้นสุดหล่ออยู่แล้ว” 

ดนัยส่งยิ้มบางๆให้กับขวัญข้าว ก่อนที่เขาจะยกแขนโอบเอวเล็กของหญิงสาวแล้วพากัน ก้าวเดินออกจากร้านเหล้าอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาที่แฝงไปด้วยความสะใจของขวัญข้าวที่หันไปมองพี่สาวของเธออย่างเย้ยหยัน

“ฮึ…สมน้ำหน้าอีข้าวฟ่าง”