Se connecter#หลายเดือนต่อมา@สนามแข่งรถ FR “เครื่องยนต์ชุดนี้ พวกมึงเอาไปตรวจเช็กความเรียบร้อยอีกรอบแล้วเอาไปขับวอร์มเครื่องและค่อยกลับมารายงานกูอีกครั้ง” เสียงเข้มของฟาโรห์ที่เอ่ยสั่งการลูกน้องคนสนิทด้วยสีหน้าและท่าทางเต็มไปด้วยความจริงจัง หลังจากที่เขาสั่งให้เอาเครื่องยนต์ที่เขาเพิ่งโมมาใหม่ไปตรวจเช็กความพร้อมก่อนที่จะมีการแข่งขันอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า “ได้ครับพี่ฟาโรห์” ดินขานรับออกมาเบาๆ ก่อนที่จะได้ยินเสียงของไอ้น้ำเอ่ยตะโกนดังขึ้นมาพร้อมกับในมือของมันที่หอบหิ้วถุงร้านอาหารชื่อดังอย่างพะรุงพะรังเดินตามหลังนายหญิงเข้ามายังบริเวณอู่ซ่อมรถของสนามแข่งด้วยรอยยิ้มกว้าง “ทุกคน!!นายหญิงซื้ออาหารกลางวันมาฝาก...รีบลุกขึ้นไปล้างมือแล้วมากินข้าวกันเถอะ” “ขอบคุณครับนายหญิง” เสียงลูกน้องของฟาโรห์เอ่ยดังออกมาแทบจะพร้อมกันด้วยความดีใจ ก่อนที่ทุกคนจะวางมือจากงานที่ทำแล้วขยับตัวลุกขึ้นไปเอาอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินไปนั่งจับกลุ่มทานกันตามมุมต่างๆของสนามอย่างรวดเร็ว “ฟาโรห์เหนื่อยไหม ตอนนี้นายหิวหรือเปล่า พี่สั่งอาหารญี่ปุ่นของโปรดมาให้นายด้วยนะ” ฉันที่
#เช้าวันต่อมา ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับมองไปยังรอบๆ ห้องนอนก็พบว่าฟาโรห์ไม่ได้นอนอยู่ข้างกาย จึงคิดว่าเขาคงออกไปเตรียมอาหารเช้าเหมือนอย่างที่เคยทำให้ฉันอยู่เป็นประจำ ก่อนที่ฉันจะรีบขยับตัวเองลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองสดชื่นในทันที หลังจากที่ใช้เวลาส่วนตัวไม่นาน ฉันก็ก้าวเดินออกมายังห้องรับแขกด้านนอกพลางเอ่ยเรียกชื่อแฟนเด็กของฉันขึ้นมาเบาๆ “ฟาโรห์!!.... ฟาโรห์นายอยู่ไหนอ่ะ เขาหายไปไหนนะ” ฉันเอ่ยเรียกพร้อมกับเดินไปยังรอบๆ ห้องพักด้วยสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเขาในทันที แต่ทว่ากดโทรหา เท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับสาย จึงทำให้ฉันรู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “นายจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ” ฉันพึมพำขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะพยายามกดโทรหาแฟนเด็กของฉันอีกครั้ง แต่ทว่าในจังหวะนั้นสายตาของฉันก็หันไปเห็นโพสต์อิทที่ติดไว้อยู่ตรงหน้าตู้เย็นจึงทำให้ฉันรีบเดินเข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านด้วยความสงสัยในทันที “พี่ข้าวฟ่างช่วยใส่ชุดที่วางอยู่ในกล
#สามเดือนต่อมา@โรงแรมหรูริมชายหาด “ซี๊ด…เสียวหัวฉิบ....อ่าห์” เสียงครางกระเส่าพร้อมกับใบหน้าที่เหยเกของฟาโรห์ ที่กำลังใช้มือประคองสะโพกเล็กของข้าวฟ่างให้ขยับขึ้นลงดูดกลืนความแข็งแกร่งของเขาอย่างร้อนแรง โดยที่ทรวงอกอิ่มก็กระเพื่อมเด้งกระดอนไปมาอยู่ตรงหน้าทำให้ชายหนุ่ม อดไม่ได้ที่จะยกมืออีกข้างขึ้นมากอบกุม และอ้าปากดูดกลืนยอดอกอิ่มอย่างคนหื่นกระหายจนเรียกเสียงครางออกมาอย่างไม่เป็นภาษา “อือ ฟาโรห์…อ๊ะ ฟาโรห์ อื้อ…” เสียงของข้าวฟ่างที่ร้องครางเรียกชื่อแฟนเด็กของเธอในทุกๆการเข้าออก ก็เหมือนกับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบของฟาโรห์ให้กระแทกเอวสวนขึ้นอย่างหนักหน่วงแทบจะทันทีก่อนที่เขาจะยกร่างเล็กให้พลิกลงนอนราบบนโซฟาอย่างรวดเร็ว “บี๋ครางชื่อผมแบบนี้ ใครมันจะไปทนไหวกันวะ” “ก็อย่าทนสิเพราะพี่เอง ก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ที่รัก” “พี่แม่ง!!ยั่วเย…ฉิบหายเลย” ฟาโรห์ถึงกับเอ่ยคำรามออกมาในลำคอเบาๆ เมื่อได้ยินคำพูดของข้าวฟ่าง ก่อนที่เขาจะจับแยกขาเล็กกางออกกว้างแล้วเร่งสะโพกตอกอัดใส่ความคับแน่นอย่างรุนแรง ยิ่งความอ่อนนุ่มตอดรัดเขาถี่ยิบมากเท
#หลายเดือนต่อมา@โรงพยาบาลจิตเวช ฉันที่หยุดยืนนิ่งและจ้องมองไปยังขวัญข้าวผ่านกระจกใสของหน้าห้องพักฟื้นคนไข้ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง ที่คุณพ่อขอร้องให้ฉันมาเป็นเพื่อนเขา หลังจากเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมดได้ผ่านพ้นไป ขวัญข้าวที่คราวแรกเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ แต่ทว่ากลับเห็นข่าวแม่ของเธอที่เสียชีวิต เธอก็เริ่มสติแตกและกลับมาคลุ้มคลั่งอีกครั้ง จนพ่อต้องพาเธอมารักษาตัวยังโรงพยาบาลแห่งนี้ตามคำแนะนำของคุณหมอและไม่รู้เลยว่า ขวัญข้าวจะมีโอกาสกลับมาเหมือนเดิมอีกหรือเปล่า ฉันพลางถอนหายใจออกมาเบาๆและยืนมองเธอที่กำลังนั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่บนเตียงคนไข้พลางขยับโยกตัวไปมาและพูดพึมพำหัวเราะคนเดียวออกมาในสภาพที่เหม่อลอย ก่อนที่เธอจะเริ่มยกมือขึ้นมารั้งดึงเส้นผมตัวเองพลางส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างคนคลุ้มคลั่ง ในขณะที่เจ้าหน้าที่พยาบาลต่างก็พากันวิ่งกรูเข้ามาจนเธอต้องขยับตัวถอยหลังออกมาก่อนจะได้ยินเสียงของคุณพ่อเอ่ยดังขึ้นมาเบาๆจากทางด้านหลัง “ข้าวฟ่าง..ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะลูก ไม่เข้าไปเยี่ยมน้องแล้วเหรอ”ขจรเอ่ยถามออกมาด้วยความแปลกใจหลังจากที่เขาแยกต
#เวลาผ่านไป “คุณหมอคะ ลูกสาวของฉันเป็นยังไงบ้างคะ”เขมิการีบพูดถามคุณหมอด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลพลางจับจ้องมองไปยังลูกสาวที่นอนหลับสนิทด้วยความเป็นห่วงจับใจ “หมอคงต้องขอเรียนตามตรงนะครับคือตอนนี้คนไข้เจอเรื่องที่ค่อนข้างกระทบกระเทือนจิตใจมาก จนเกิดภาวะช๊อกเข้าขั้นรุนแรงและหมอทำได้ในตอนนี้คือดูแลคนไข้ไปตามอาการก่อน แล้วหมอจะลองปรึกษากับทางหมอจากแผนกจิตเวชให้มาช่วยประเมินอาการคนไข้อีกครั้งนะครับ” “แบบนี้ลูกสาวของผมจะกลับมา เหมือนเดิมไหมครับ” “หมอตอบไม่ได้ครับ เพราะเรื่องนี้ต้องอยู่ที่ตัวคนไข้ว่าพร้อมจะกลับมาหรือเปล่า ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวไปตรวจคนไข้ต่อก่อนนะครับ” “ขอบคุณมากครับคุณหมอ” ขจรเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองลูกสาวคนเล็กอย่างนึกสงสาร “ขวัญข้าวลูกแม่ ฮือ...ทำไมลูกถึงได้โชคร้ายอย่างนี้ ฮือ..มันเป็นเพราะคุณที่พูดจาใจร้ายกับลูกฉัน เธอถึงได้เป็นแบบนี้ ถ้าหากลูกฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่คุณขจร!!” เขมิกาที่ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจก่อนที่จะหันไปแว๊ดใส่สามีของเธออย่างคาดโทษในทันที “ที่ลูกเป็น
# เช้าวันต่อมา@คอนโดฟาโรห์ ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความปวดร้าวระบมไปทั้งตัวจนแทบจะขยับตัวลุกไม่ขึ้น ก่อนจะหันไปเห็นฟาโรห์ที่กำลังนอนหลับสนิทพลางใช้แขนแกร่งโอบกอดฉันไว้แน่น ราวกับกลัวว่าฉันจะหายไป ก่อนที่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนจะเริ่มฉายซ้ำเข้ามาในหัวเป็นฉากๆจนมาหยุดอยู่ที่บทรักอันแสนร้อนแรงและดุเดือดระหว่างฉันกับฟาโรห์ ที่ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งทำให้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาแทบจะทันที “ขอบคุณที่มาช่วยพี่ไว้ได้ทันนะ ที่รักของพี่” ฉันพูดพึมพำออกมาเบาๆ พร้อมกับโน้มตัวลงไปจูบลงบนแก้มนิ่มของแฟนเด็กอย่างขอบคุณ ก่อนจะเบนสายตามองไปยังรอบๆ ห้องที่คุ้นตาก็รับรู้ได้ว่า ฉันกลับมาถึงคอนโดของฟาโรห์เรียบร้อยแล้วแต่ในจังหวะนั้น..... ติ๊ง!…ติ๊ง!…ติ๊ง!…ติ๊ง!…ติ๊ง!… เสียงสั่นแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขึ้นมารัวๆ ทำให้ฉันถึงกับต้องขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นมาด้วยความสงสัย ว่าใครมันส่งข้อความอะไรมาให้ฉันแต่เช้า พอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูหน้าจอก็ถึงกับต้องตกใจ เมื่อเห็นข้อความจากกลุ่มเพื่อนสนิทที่เด้งขึ้นมารัวๆ
![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






