ตอนที่ 3 เชื่อใจ

ตอนที่ 3 เชื่อใจ

         หลังจากที่กระต่ายยอมตอบรับคำขอติดตามจากโจฮันแบบที่เธอไม่มีการติดตามเขากลับแต่อย่างใด ตั้งแต่วันนั้นมาโจฮันก็ไม่ได้พยายามเข้าหาเธอจนสร้างความอึดอัดให้กับเธออีกต่อไป

กระต่ายคิดว่าโจฮันคงไม่ได้สนใจเธอแล้ว เขาที่น่าจะเห็นไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตของเธอผ่านรูปภาพต่าง ๆ ที่เธอเคยลงเอาไว้ คงรู้แล้วว่าตัวเธอไม่ได้มีความน่าสนใจเลยสักนิด เนื่องจากวัน ๆ เธอก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในมหาวิทยาลัย พอเรียนเสร็จเธอก็กลับห้องเลย กระต่ายแทบไม่เที่ยวกลางคืน เธอไม่ชอบงานปาร์ตี้ เรียกได้ว่าการใช้ชีวิตของเธอมันออกไปทางจืดชืดด้วยซ้ำ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยหากโจฮันจะหมดความสนใจในตัวเธออย่างง่ายดาย

 …กระต่ายคิดว่ามันเป็นแบบนั้น แต่ทว่าเธอก็มีความคิดที่ฉีกไปอีกทางเหมือนกัน

ช่วงบ่ายของวันที่หญิงสาวได้ถูกไหว้วานจากอาจารย์ให้ช่วยยกของกลับไปไว้ในห้องทำงาน กระต่ายที่วันนี้ต้องเดินทางมายังมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง เมื่อมันเป็นวิชาเลือกเสรี ก็เดินถือของตามอาจารย์ไปอย่างเงียบ ๆ

กระต่ายตั้งใจไว้ว่าหลังจากที่เธอนำของไปวางไว้ให้อาจารย์เสร็จ เธอก็จะแวะไปกินข้าวที่โรงอาหารต่อ เมื่อบ่ายนี้กระต่ายมีเรียน ทว่าระหว่างที่เธอกำลังเดินต่อไปยังห้องทำงานของอาจารย์ ทันใดนั้นกระต่ายก็ต้องชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง

หลังจากกระต่ายเห็นว่าโจฮัน พร้อมด้วยเพื่อนของเขา ถ้าจำไม่ผิดคือ พี่ที่ชื่อ อคิณณ์ ธาม วาตะ ที่น่าจะเข้าไปคุยอะไรบางอย่างกับอาจารย์อีกคนที่มีโต๊ะทำงานอยู่ในห้องนั้นเช่นกัน กำลังนั่งรวมกันอยู่ที่หน้าห้อง

วาตะเลื่อนสายตาหันมาเห็นกระต่าย เขาจึงสะกิดไหล่บอกโจฮันที่เขากำลังง่วนอยู่กับการเล่นเกมในโทรศัพท์อย่างเมามันทันที นั่นจึงทำให้ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นโจฮันจึงรีบผละสายตาออกจากหน้าจอ แล้วหันมามองกระต่ายแทน

เพียงแค่ทั้งสองสบตากัน วินาทีนั้นลมหายใจของกระต่ายก็สะดุดอย่างง่ายดาย คิ้วบางของหญิงสาวย่นเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เธอนึกอยากจะหมุนตัวรีบเดินหนีอีกคนเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะเธอต้องเอาของไปวางไว้ให้อาจารย์ และไม่ว่าจะเส้นทางไหน กระต่ายก็ต้องเดินผ่านร่างสูงและเพื่อนของเขาอยู่ดี เนื่องจากห้องทำงานของอาจารย์มันมีทางเข้าออกเพียงหนึ่งเดียว นั่นจึงทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกลั้นใจเดินต่อไป แสร้งทำเหมือนเธอไม่ได้รู้สึกอะไรที่บังเอิญเจอรุ่นพี่ปีสามแบบนี้

และพอโจฮันเห็นว่าเธอกำลังถือของเต็มไม้เต็มมือ เวลานั้นร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนเต็มสูง เขาไม่ลังเลที่จะเดินเข้ามาหากระต่าย เหมือนต้องการช่วยเธอถือของ

“ไม่ต้องช่วยก็ได้ค่ะ…” ยังไม่ทันที่กระต่ายจะได้ปฏิเสธความมีน้ำใจของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ ทันใดนั้นเสียงของเขาก็ดังขัดขึ้นมาก่อน

“เพื่อนเราล่ะ หายไปไหนหมด” พี่โจฮันถาม คล้ายเจ้าตัวรู้ว่าเธอคิดจะปฏิเสธน้ำใจของเขา

“วันนี้เพื่อนกระต่ายไม่มีเรียนค่ะ” กระต่ายบอกกลับไป พร้อมเอ่ยในสิ่งที่เธอต้องการพูดกับเขา เมื่อกระต่ายคิดว่าเธอสามารถจัดการสิ่งนี้เพียงลำพังได้

“อันที่จริงพี่โจฮันไม่ต้องช่วยก็ได้นะคะ กระต่ายถือไปเองได้ค่ะ”

“ของเยอะขนาดนี้ แล้วจะให้พี่นั่งดูเฉย ๆ เหรอครับ” โจฮันบอกกลับมาและพูดตัดบท คล้ายเขาไม่ต้องการรับฟังอะไรจากเธอทั้งนั้น วินาทีเดียวกันเจ้าตัวก็ระบายยิ้มให้เธอพร้อมพูดเพิ่มเติม

“พวกเราไปกันเถอะ”

หลังจากโจฮันบอกกระต่ายเสร็จ เขาก็เดินนำเธอไปยังห้องทำงานของอาจารย์ทันที ขณะที่กระต่ายก็ทำได้แค่เดินตามร่างสูงไปอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น

ซึ่งในจังหวะที่กระต่ายกับโจฮันกำลังเดินผ่านเพื่อนของเขาไป กระต่ายก็สัมผัสได้เลยว่าเพื่อนของพี่โจฮันกำลังแซวเขาผ่านทางสายตา

“ให้พี่ไปวางไว้ที่โต๊ะไหนดี” พอทั้งสองเข้ามาในห้องทำงานของอาจารย์แล้ว โจฮันก็หันมาถามกระต่ายต่อ

“โต๊ะของอาจารย์ทัศนีย์ค่ะ” เธอตอบ จากนั้นเธอกับเขาก็ทำการวางของลงบนโต๊ะทำงานของอาจารย์ทัศนีย์ในเวลาไล่เลี่ยกัน

“ขอบคุณนะคะ” พอทั้งหมดวางของไว้ให้อาจารย์เรียบร้อยแล้ว กระต่ายก็รีบกล่าวขอบคุณโจฮันอย่างไม่รีรอ หญิงสาวเตรียมที่จะรีบแยกย้ายกับอีกฝ่าย

เมื่อตอนนี้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลย ทว่าในจังหวะที่กระต่ายกำลังจะหมุนตัว เตรียมเดินหนีร่างสูง ทันใดนั้นโจฮันก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอเสียก่อน นั่นจึงทำให้กระต่ายต้องหันกลับไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“พี่ขอเปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้ไหมคะ” โจฮันถามกลับมา พร้อมมองเธอด้วยสายตาแพรวพราว ทำเอากระต่ายที่ได้รับสายตาแบบนั้น แสดงท่าทีลำบากใจออกมาทันที แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ยังเลือกที่จะถามกลับไปอยู่ดี เมื่อเธออยากรู้ว่าถ้าหากเขาไม่ต้องการคำขอบคุณจากเธอ เขาต้องการอะไร

“แล้ว… ต้องการอะไรเหรอคะ” กระต่ายที่เงียบไปเกือบนาทีถามกลับไป

“ขอเป็นกินข้าวด้วยกันสักมื้อได้ไหมคะ”

“…”

“ตอนนี้มันเป็นช่วงเที่ยงพอดี ถ้าให้พี่เดาพอเสร็จจากนี่แล้ว กระต่ายก็คงจะไปกินข้าวใช่ไหม?” โจฮันกล่าวเพิ่มเติม ราวกับเจ้าตัวสามารถอ่านความคิดของเธอได้

เนื่องจากกระต่ายเห็นว่าโจฮันแสดงความมีน้ำใจกับเธอ อีกทั้งเธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเสร็จจากธุระที่อาจารย์ไหว้วานเธอแล้ว หญิงสาวจะไปกินข้าว นั่นจึงทำให้เวลาต่อมาพอโจฮันแยกย้ายกับเพื่อนเขาแล้ว ทั้งสองจึงเดินต่อมายังโรงอาหารของมหาวิทยาลัยด้วยกัน เมื่อกระต่ายยืนกรานกับเขาไปว่าเธอจะมากินข้าวที่นี่

“นานมากแล้วนะที่พี่ไม่ได้แวะเข้ามากินข้าวที่โรงอาหารแบบนี้ ครั้งล่าสุดน่าจะเป็นตอนปีหนึ่งเลยมั้ง” ในจังหวะที่ทั้งสองเดินเข้ามาในโรงอาหารด้วยกัน โจฮันก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน จากนั้นเจ้าตัวก็ถามกระต่าย เหมือนเขาอยากให้เธอมีส่วนร่วมในบทสนทนา

“กระต่ายชอบกินข้าวที่โรงอาหารเหรอ?”

“ก็ถ้ามากินคนเดียว กระต่ายจะชอบมากินที่นี่ค่ะ เพราะโต๊ะเยอะดี ไม่ต้องแย่งใคร อีกอย่างราคาถูกดีค่ะ” กระต่ายบอกกลับไป เวลาเดียวกันหญิงสาวก็แสดงสีหน้าไม่สบายใจออกมา เมื่อเธอรู้สึกว่าตอนนี้ดวงตาหลายสิบคู่กำลังมองมาทางเธอและพี่โจฮันอย่างให้ความสนใจ

แน่นอน… ทั้งหมดน่าจะมองผู้ชายที่กำลังยืนอยู่ข้างเธอ เนื่องจากเขาเป็นคนดังและส่วนใหญ่กลุ่มของโจฮันจะทานข้าวเที่ยงในห้อง VIP ของพวกเขานั่นเอง ขณะที่เธอเป็นแค่คนไร้ตัวตนในมหาวิทยาลัยเท่านั้น

“กระต่ายไม่ต้องสนใจหรอก พวกเขาก็มองไปเรื่อยแหละค่ะ” อาจเพราะกระต่ายมีอาการชะงักไป หลังเธอสังเกตเห็นว่ามีดวงตาหลายสิบคู่กำลังมองมาทางหญิงสาว โจฮันถึงได้รีบบอกเธอเสียงเบา พร้อมถือวิสาสะใช้มือดันแผ่นหลังของเธอเล็กน้อย เชิงบอกให้กระต่ายเดินไปข้างหน้าต่อ ไม่ต้องไปสนใจสายตาของคนในมหาวิทยาลัยที่กำลังมองมายังทั้งคู่

“กระต่ายเชื่อใจพี่นะคะ” โจฮันบอกกับกระต่ายอย่างอ่อนโยน