ตอนที่ 4 โสดครับ

ตอนที่ 4 โสดครับ

หลังจากที่วันนี้กระต่ายแยกกับโจฮันกลับมาที่ห้องพักของเธอ สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมันถูกต้องไหม มันจะมีอะไรเลวร้ายไหม เธอคิดถูกไหมที่ตัดสินใจบางอย่างแต่เธอยังไม่ทันเริ่มอะไรเลยเสียด้วยซ้ำ

กระต่ายคิดย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงกลางวันที่ผ่านมา

          ‘ทำไมจู่  ๆ เธอถึงได้มากินข้าวกับพี่โจฮัน ในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้สนิทกันเสียหน่อย?’

นั่นคือคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวของกระต่ายซ้ำ ๆ ขณะที่หญิงสาวกำลังนั่งทานข้าวเที่ยงตรงข้ามเขา รุ่นพี่ที่เธอไม่เคยคุยเป็นการส่วนตัวเลยสักครั้ง แถมทั้งคู่ก็เพิ่งได้ติดตามโซเชียลส่วนตัวกันไปเมื่อไม่กี่สัปดาห์นี่เอง

          “ตอนนั้นทำไมถึงไม่ฟอลพี่กลับล่ะคะ?” ระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งทานข้าวด้วยกันแบบที่ไม่มีบทสนทนา เหตุเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าต้องสนทนาอะไรกัน ทันใดนั้นเสียงของพี่โจฮันก็ดังขึ้น นั่นจึงทำให้กระต่ายที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาจัดการอาหารตรงหน้าตัวเอง ต้องละสายตาออกจากมัน แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเขาแทน

         “กระต่ายต้อง… ฟอลกลับด้วยเหรอคะ?” กระต่ายถามกลับไปเสียงซื่อ เมื่อเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอต้องทำแบบนั้น ซึ่งคำถามของหญิงสาว มันก็ทำให้คนที่ถูกถามมีอการชะงักไปเล็กน้อย อีกฝ่ายมองหน้าเธออย่างคนใช้ความคิด จากนั้นเขาถึงค่อยตอบกลับมา

          “ถ้าตามหลักแล้ว มันก็ควรจะเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ”

          “…”

          “พี่อยากให้กระต่ายได้รู้จักพี่มากขึ้น เราจะได้เลิกกลัวพี่สักที แต่เรากลับทำแบบนี้ แล้วตอนไหนเราถึงจะเลิกกลัวพี่กันล่ะคะ” ร่างสูงกล่าวเพิ่มเติม เจ้าตัวไม่ทำแค่พูดเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีการระบายยิ้มกว้างจนตาปิดให้เธอด้วย ทว่าแทนที่มันจะทำให้กระต่ายหายกลัวอีกฝ่าย มันกลับทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจกับเขายิ่งกว่าเดิมเสียอย่างนั้น

          “จนถึงตอนนี้ เราก็ยังไม่หายกลัวพี่อีกเหรอ” เขาที่เห็นท่าทีไม่สบายใจของกระต่ายถามกัน

          “เอ่อ ไม่นะคะ อันที่จริงกระต่ายไม่ได้กลัวพี่ขนาดนั้นสักหน่อย” สิ้นเสียงพูดของกระต่าย หญิงสาวก็หลุบตามองอาหารตรงหน้าเธอ แทนที่จะฝืนสบตาเขาต่อไป เธอตบตีกับความคิดของตัวเองอยู่นานสองนานว่าเธอควรพูดอะไรเพิ่มเติมอีกหรือไม่ แต่สุดท้ายกระต่ายก็เลือกที่จะไม่พูดมันออกไป

          โดยระหว่างที่ทั้งสองกำลังได้รับความสนใจจากคนในมหาวิทยาลัยอย่างต่อเนื่อง ความเงียบก็ปกคลุมทั้งคู่อีกครั้ง เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่มีใครชวนใครสนทนา กระต่ายคิดว่ามันคงจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ กระทั่งมันถึงเวลาที่ทั้งคู่ต้องแยกย้ายกัน ทว่าพี่โจฮันกลับทำอะไรที่อยู่เหนือความคาดหมายเธออีกแล้ว

         เพราะจู่  ๆ โจฮันก็ยื่นมือมาเกลี่ยข้างแก้มของกระต่ายอย่างแผ่วเบา ทั้งที่ตอนนี้เด็กในมหาวิทยาลัยกำลังนั่งอยู่เต็มโรงอาหาร

          เพียงแค่สัมผัสบางเบาเกิดขึ้นที่ข้างแก้มของกระต่าย เวลานั้นดวงตากลมโตของหญิงสาวที่พักหลังมานี้ มันมักจะสะท้อนความไม่พอใจออกมาอยู่บ่อยครั้ง ก็เบิกกว้างทันที เธอที่ตกใจกับการกระทำของพี่โจฮันมาก ถึงกับสติหลุดออกจากร่าง ซึ่งกระต่ายก็เพิ่งจะกลับมามีสติกับเนื้อกับตัวอีกครั้ง ก็ตอนที่เขาดึงมือกลับไปแล้วนี่แหละ

          “พอดีเส้นผมติดแก้มค่ะ พี่ก็เลยช่วยเอาออกให้” โจฮันที่เห็นว่ากระต่ายกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามรีบอธิบายให้เธอเข้าใจ บนใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงมีรอยยิ้มแต่งแต้มเช่นเดิม ช่วงเวลาเดียวกันแก้มทั้งสองข้างของกระต่ายก็มีอาการเห่อร้อนอย่างไม่ทราบสาเหตุ

          และก็อาจเป็นเพราะกระต่ายแทบไม่ได้คลุกคลีอยู่กับเพศตรงข้ามบ่อย ๆ ก็เป็นได้ อาการแบบนี้มันถึงได้เกิดขึ้นกับเธอ

          “พี่โจฮัน… อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ” ทันทีที่หญิงสาวตั้งสติได้ กระต่ายก็ตัดสินใจบอกโจฮันเสียงจริงจัง เมื่อเธอคิดว่าเธอควรขีดเส้นความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาเอาไว้เสียหน่อย โดยหลังจากที่เธอพูดเช่นนั้น ร่างสูงก็เอียงคอมองเธอกลับมาด้วยความฉงน คล้ายเขาไม่เข้าใจเหตุผลที่ทำให้เธอสั่งห้ามเจ้าตัว

          “ก็ถ้าคนอื่นเขาเข้าใจผิด สาว ๆ ในสต๊อกของพี่อาจหายได้นะคะ” กระต่ายให้เหตุผลกลับไปเสียงเบา ต่อให้ในความเป็นจริง มันเป็นเพราะเธอกลัวว่าตัวเองจะหวั่นไหวให้ผู้ชายคนนี้ต่างหาก เมื่อเขาดูแพรวพราวเหลือเกิน ขนาดเธอที่ตั้งแง่กับอีกฝ่ายยังเผลอไผล เคลิ้มไปกับสัมผัสที่เจ้าตัวมอบให้กันเลย

          “เรื่องนั้นพี่ไม่สนใจหรอกค่ะ เพราะตอนนี้พี่ไม่ได้กำลังคุยกับใครจริงจังสักหน่อย” ร่างสูงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ โดยอีกฝ่ายก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดที่ว่าเจ้าตัวมีสาวๆ

          “พี่จะบอกว่าตัวเองโสด”

          “พี่ก็โสดจนมาเจอเรานี่แหละที่ไม่อยากโสดแล้ว” โจฮันบอกไปด้วยสีหน้ายิ้มน้อยแต่คนที่กำลังฟังอยู่หัวใจกำลังเต้นระรัว

          “ไม่เกี่ยวกับกระต่ายเลย”

          “พี่อยากให้เกี่ยวนะคะ...จริงด้วยสิ พี่ยังไม่ได้ถ่ายรูปเลยแฮะ” โจฮันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คล้ายเขาตัวเพิ่งฉุกคิดอะไรบางอย่างได้พอดี ซึ่งคนตัวสูงก็ไม่ได้ทำแค่พูดเพียงอย่างเดียว แต่โจฮันยังรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อถ่ายรูปจานอาหารของทั้งคู่เอาไว้ด้วย ขณะที่กระต่ายก็ทำได้แค่กะพริบตาปริบ ๆ คอยมองตามการกระทำของเขาอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น เนื่องจากเธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน

          “พี่โจฮันทำอะไรเหรอคะ?” พอเขาถ่ายรูปเสร็จแล้ว นาทีนั้นกระต่ายก็ไม่ลังเลที่จะถามอีกฝ่ายด้วยความใคร่รู้

          “ก็ลงรูปไงคะว่าวันนี้เราสองคนมากินข้าวด้วยกัน” โจฮันเงยหน้าขึ้นมาตอบเธอ พร้อมมองกระต่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม คล้ายตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเธองงอะไร

          “…”

          “พี่ขอแท็กเราในไอจีนะ” พูดจบโจฮันก็ระบายยิ้มกว้างให้กระต่ายอีกครั้ง และหลังจากนั้นไม่นานนักเสียงการแจ้งเตือนของโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น เมื่อคนที่นั่งตรงข้ามกันได้แท็กรูปของเธอมาแล้ว กระต่ายเลื่อนสายตามองไปยังเครื่องมือสื่อสารของเธอที่ถูกวางไว้บนโต๊ะครู่หนึ่ง ซึ่งเธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยิบมันขึ้นมาดูด้วยซ้ำ

          “ยังไงกระต่ายก็อย่าลืมรีโพสต์นะคะ เดี๋ยวคนอื่นเขาจะเข้าใจผิด คิดว่าพี่มั่วนิ่ม” โจฮันที่เห็นว่ากระต่ายเพิกเฉยต่อเสียงการแจ้งเตือนบอกกัน และก็ไม่รู้ทำไมแม้อีกฝ่ายจะแค่บอกเธอเท่านั้น แต่กระต่ายกลับรู้สึกว่าเขากำลังออกคำสั่งให้เธอรีโพสต์รูปภาพที่ถูกแท็กโดยเขาอย่างไรอย่างนั้น

          หลายวันต่อมา

          ตอนเช้าของวันที่กระต่ายกำลังนั่งรวมกับเพื่อนของเธออย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เมื่อวันนี้ทั้งหมดมีเรียนด้วยกัน ขณะที่หญิงสาวกำลังนั่งรอให้ถึงเวลาเรียน ทันใดนั้นกระต่ายก็ต้องมีอาการสะดุ้งเล็กน้อย หลังจู่ ๆ เพื่อนของเธอก็เรียกกันพร้อมกับคำถาม

          “ยัยกระต่าย! ตอนนี้แกกำลังคุยกับพี่โจฮันเหรอ” มินเพื่อนสาวคนสนิทถามออกไป

          “ไม่นะ เราสองคนก็แค่รู้จักกันเท่านั้น” กระต่ายที่ถูกถามเช่นนั้น รีบส่ายหน้าปฏิเสธกลับไปแบบที่เธอไม่ต้องเสียเวลาคิดนาน เมื่อเธอกับพี่โจฮันไม่ได้กำลังคุยกันอยู่จริง ๆ เพียงแต่ว่าช่วงพักหลังมานี้ทั้งคู่ได้มีโอกาสเจอกันบ่อยขึ้น เหตุเพราะพี่โจฮันเล่นชวนเธอไปนั่นมานี่ทุกวัน ซึ่งกระต่ายก็ปฏิเสธได้บ้าง ไม่ได้บ้าง

          “แล้วทำไมพักหลังมานี้แกกับพี่เขาถึงได้ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ ล่ะ เอ๊ะ… แต่จะว่าไปแล้ว ทุกอย่างมันเริ่มขึ้นหลังจากที่เขาเดินเข้ามาคุยกับแกวันนั้นใช่ไหม?” เพื่อนของกระต่ายยังคงซักไซ้กันด้วยความข้องใจ ช่วงเวลาเดียวกันคนที่ถูกถามก็เกิดอาการน้ำท่วมปาก เมื่อเธอไม่รู้จะให้เหตุผลยังไงดี

         ‘หากกระต่ายบอกเพื่อนของเธอว่าพี่โจฮันพยายามเข้าหาเธอ ทั้งหมดคงไม่เชื่อแน่นอน เนื่องจากนั่นคือพี่โจฮัน วิศวะตัวท๊อปสุดฮอต’

          “ยังไงก็เถอะ… แกอย่าไปหวั่นไหวกับเขานะ ผู้หญิงเขาเยอะมาก ถ้าแกชอบเขา แกอกหักแน่นอน” คะนิ้งกล่าวเตือนกันอย่างไม่จริงจังนัก จากนั้นเจ้าตัวก็หันไปคุยเรื่องอื่นกับเพื่อนอีกคนต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กระต่ายรับฟังคำพูดของเพื่อนและจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เมื่อหญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองถูกจี้ใจดำ ทั้งที่เพื่อนของเธอก็แค่กล่าวเตือนกันด้วยความหวังดีเท่านั้น และอดนึกในใจตัวเองไม่ได้

‘คนเจ้าชู้.....ไม่น่าจะแคร์เราหรอกมั้ง’