เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 5 หวง
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-23 08:25:35ตอนที่ 5 หวง
“กระต่าย! คืนนี้แกต้องมานะยะ ถ้าคืนนี้แกไม่มา… ฉันงอนจริง ๆ ด้วย”
ตอนเย็นของวันศุกร์ ระหว่างที่ทั้งหมดกำลังเดินลงจากตึกด้วยกัน และเตรียมจะแยกย้ายกันในอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ หญิงสาวที่เดินถือชีตเรียนตามหลังเพื่อนในกลุ่มอย่างเงียบ ๆ ก็ต้องผละสายตาออกจากปลายเท้าของตัวเองกะทันหัน เมื่อคะนิ้งเพื่อนในกลุ่มเธอหันกลับมากำชับเธอเสียงจริงจัง
“อืม คืนนี้ฉันจะไป” กระต่ายที่ไม่อยากให้เพื่อนเสียใจรับปากกลับไป แม้ในความเป็นจริงหญิงสาวจะไม่สันทัดกับงานปาร์ตี้ที่กลุ่มเพื่อนของเธอโปรดปรานเลยก็ตาม
หากเลือกได้… กระต่ายอยากอยู่แบบเงียบ ๆ ในห้องของเธอมากกว่า แต่ดูเหมือนเพื่อนของเธอจะไม่ต้องการให้เธอใช้ชีวิตแบบนั้น
“โอเค แกสัญญากับฉันแล้วนะ ฉันจะรอ” มินที่ได้รับการยืนยันจากกระต่ายแล้วบอกกลับมา ช่วงเวลาไล่เลี่ยกันกระต่ายก็ต้องหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาดู เมื่อมีคนโทรมาหาเธออย่างได้จังหวะ
ซึ่งในตอนแรกหญิงสาวก็นึกว่าคนที่โทรมาหาเธอเป็นแม่ครูของเธอเสียอีก เหตุเพราะท่านมักโทรมาหาเธอเวลานี้อยู่แล้ว ทว่าพอกระต่ายหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เวลานั้นเธอก็ต้องนิ่งไปครู่หนึ่ง
หลังคนที่โทรมาหาเธอไม่ใช่แม่ครูของเธอแต่อย่างใด แต่เป็นพี่โจฮันที่เขาพยายามยัดเยียดตัวเองเข้ามาในโลกของเธอต่างหาก
“พวกแกไปก่อนเลยก็ได้ ” เพราะกระต่ายเห็นว่าเพื่อนของเธอกำลังหยุดรอกันอยู่ หญิงสาวที่ไม่อยากให้เพื่อนของเธอได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับพี่โจฮันจึงจำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นไปบอกทั้งหมดเสียก่อน และเมื่อเพื่อนของเธอเดินจากไปแล้ว เวลานั้นกระต่ายที่อยู่เพียงลำพัง ถึงค่อยยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู
“สวัสดีค่ะ”
[ตอนนี้กระต่ายเรียนเสร็จแล้วใช่ไหมคะ งั้นพวกเราไปกินข้าวกันเถอะ วันนี้กระต่ายอยากกินเป็นอะไรดี?] โจฮันถามกันอย่างกระตือรือร้น เมื่อเจ้าตัวมักจะชวนเธอไปนั่นมานี่หลังจากที่เธอเรียนเสร็จแล้วเสมอ ซึ่งในช่วงแรก ๆ ที่ทั้งสองเพิ่งติดต่อกัน โจฮันก็มักจะพิมพ์ข้อความมาชวนเธอ แต่เพราะกระต่ายเคยอ่านไม่ตอบเขา โจฮันจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีนี้แทน
กระต่ายเคยคิดว่าไม่นานโจฮันก็คงหายไปจากชีวิตเธอ เธอคิดว่าอีกไม่นานเขาที่น่าจะชอบความตื่นเต้นก็คงจะเบื่อเธอไปเอง ทว่าจนถึงตอนนี้… โจฮันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อเธอง่าย ๆ แถมเขายังพยายามรุกเธอหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ อีกต่างหาก
[ตกลงว่าไงคะ กระต่ายอยากไปกินข้าวที่ไหนดี] คนปลายสายที่เห็นว่าเธอเงียบไป ไม่ยอมตอบคำถามเขาเสียทีถามย้ำอีกครั้ง
“วันนี้กระต่ายคงไปไหนกับพี่โจฮันไม่ได้ค่ะ เพราะวันนี้กระต่ายมีนัดกับเพื่อนแล้ว” กระต่ายตอบกลับไป
[แย่จัง แล้วนัดอะไรเหรอคะ] ร่างสูงถามกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดาย โดยในส่วนนี้กระต่ายก็ไม่แน่ใจนักว่าเขาเสียดายจริง ๆ หรือเจ้าตัวก็แค่แสร้งทำเท่านั้น
“วันนี้กระต่ายต้องไปงานวันเกิดเพื่อนค่ะ ก็เลยตั้งใจจะกลับห้องเพื่อไปแต่งตัวแล้วออกมาเลย”
[เหรอคะ แล้วไปฉลองกันที่ร้านไหนเหรอ] โจฮันรีบซักไซ้อีกฝ่ายต่ออย่างไม่รีรอ
“…”
[โทษทีค่ะ พี่ถามไม่ได้ใช่ไหม] เขาที่เห็นว่ากระต่ายเงียบไปอีกครั้งถามซ้ำ คล้ายเจ้าตัวเพิ่งตระหนักได้ว่าเจ้าตัวกำลังจู้จี้เธอมากเกินไป
“ร้าน Oxy หลังมหา’ลัยค่ะ พี่โจฮันรู้จักไหมคะ?” กระต่ายที่รู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกตัดสินใจตอบกลับไป ทั้งที่จริง ๆ แล้วเธอไม่อยากบอกเขาเลยสักนิด เหตุเพราะเธอกลัวว่ารุ่นพี่คนนี้จะไปโผล่ที่นั่น ทุกวันนี้เธอกับเขาก็แทบเจอกันทุกวันอยู่แล้ว เมื่อพี่โจฮันเล่นชวนเธอไปกินข้าวเย็นทุกวัน แถมวันไหนที่ทั้งคู่ไม่ได้นัดกัน พวกเขาก็ยังบังเอิญเจอกันที่คณะอีกต่างหาก
@Oxy ผับ
ช่วงค่ำของวัน ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่งย่านมหาวิทยาลัย
“กระต่าย พอแกแต่งตัวแบบนี้ มันก็ดูเซ็กซี่ดีนะ ดูสิ ผู้ชายในร้านจ้องแกตาเป็นมันเลย นี่ถ้าแกออกเที่ยวกับพวกฉันทุกคืนนะ ป่านนี้แกคงมีแฟนไปตั้งนานแล้ว” คะนิ้งเพื่อนสาวออกปากชมกระต่ายอย่างอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเพื่อน
ต่อมาหลังจากที่กระต่ายเดินทางมาถึงร้านที่มีงานวันเกิดของเพื่อนเธอแล้ว เพื่อนในกลุ่มของกระต่ายที่บังเอิญเจอกันตรงบริเวณจุดตรวจบัตรพอดี ก็แสดงความคิดเห็นพร้อมมองเธอด้วยสายตาอึ้ง ๆ เมื่อวันนี้หญิงสาวแต่งตัวต่างไปจากปกติ
ก็แน่ล่ะ… เพราะตามปกติแล้ว เพื่อนของเธอมักจะชินชากับภาพของกระต่ายที่อยู่ในชุดนักศึกษามากกว่า แต่พอคืนนี้เธอสวมใส่เป็นเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิท เพื่อให้ตัวเองกลมกลืนกับสถานที่ ดูไม่แปลกแยกจากคนอื่น นั่นจึงทำให้เพื่อนของเธอรู้สึกแปลกตาเล็กน้อย
“พวกแกนี่ก็พูดเว่อนะ” หญิงสาวตอบกลับไป นาทีเดียวกันกระต่ายที่วันนี้เธอมีของขวัญวันเกิดเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้คะนิ้งด้วย ก็กวาดสายตามองหาเจ้าของวันเกิดทันทีที่ทั้งหมดเดินเข้ามาในร้านแล้ว
“นั่นไง ยัยคะนิ้งกับเพื่อนคนอื่นนั่งอยู่โต๊ะนั้น” มินที่เดินอยู่ข้างกันเอ่ยขึ้น พร้อมชี้นิ้วไปยังโต๊ะที่ใหญ่ที่สุดในร้าน
จากนั้นทั้งหมดก็เดินไปยังโต๊ะที่ว่าพร้อมกัน ทว่าในระหว่างที่กระต่ายกำลังเดินไปพร้อมกับเพื่อนของเธอ ทันใดนั้นหญิงสาวก็ต้องหันสายตามองไปยังอีกทางหนึ่งของร้านเสียก่อน เมื่อเธอรู้สึกเหมือนมีคนกำลังมองเธอมาจากตรงนั้น โดยกระต่ายก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่ว่านั้น ตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในร้านแล้ว
หลังจากที่กระต่ายหันสายตาไปมอง เวลานั้นกระต่ายที่ไม่คิดว่าสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้มันจะเป็นความจริงก็ต้องมีอาการสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเธอเห็นว่าโจฮันพร้อมด้วยเพื่อนของเขากำลังนั่งอยู่ตรงนั้นจริง ๆ
ดวงตาคมของอีกฝ่ายลากสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างช้า ๆ ราวกับเขากำลังประเมินบางอย่างผ่านทางสายตาอยู่ ซึ่งพอเขาใช้สายตาสำรวจเธอจนพอใจแล้ว เวลานั้นโจฮันถึงค่อยเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับเธอต่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“มึงก็มองน้องเขาแบบตาไม่กระพริบเลยนะ” เสียงของวาตะดังขึ้น
“แล้งมึงดูยัยนั่นแต่งตัวเข้าสิ” โจฮันบอกถึงความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด
“กูว่ามึงเป็นเอามาก นี่อย่าบอกนะว่า...หวงน้องกระต่าย” ธามไม่หยุดที่จะแซวโจฮันต่อไป
“มึงหยุดพูดเลยไอ้ธาม” โจฮันยกแก้วสาดเหล้าเข้าปากอย่างต้องการดับอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเอง ทั้งไม่ชอบใจการแต่งตัวของกระต่าย รวมถึงการดดนเพื่อนๆแซวอย่างหนัก แต่เขาทำได้แค่มองไปยังกระต่ายเท่านั้นเอง
“ยัยกระต่าย!” เพื่อนของเธอที่เห็นว่าจู่ ๆ หญิงสาวก็ชะงักฝีเท้าไปตะโกนเรียกชื่อเธอ นั่นจึงทำให้กระต่ายหลุดจากภวังค์กะทันหัน และเมื่อกระต่ายได้สติแล้ว เวลานั้นกระต่ายก็เดินตรงเข้าไปหาคะนิ้ง เพื่อยื่นของขวัญให้กับเจ้าของวันเกิดอย่างไม่รีรอ
โดยเธอก็แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของโจฮันที่นั่งอยู่โต๊ะไม่ห่างจากเธอ แม้ในตอนนี้กระต่ายจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเขาที่มองมายังเธอตาไม่กะพริบ ราวกับเขาไม่คิดจะปล่อยให้เธอคลาดสายตาเลยก็ตาม
‘พี่โจฮันตามมางั้นเหรอ’
บทล่าสุด
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 37 ปรับความเข้าใจ (ตอนจบ)
ตอนที่ 37 ปรับความเข้าใจ (ตอนจบ)แสงไฟสีขาวนวลในห้องพักฟื้นสาดลงมาบนใบหน้าที่อ่อนล้าของกระต่าย เธอนอนเอนศีรษะอยู่บนหมอน มือหนึ่งวางทาบอกอีกมือแตะเปลเด็กที่ตั้งอยู่ข้างเตียง เด็กชายตัวเล็กในนั้นหลับสนิท หายใจสม่ำเสมอราวกับไม่รู้เลยว่าโลกใบนี้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความสับสนและความหวั่นไหวเพียงใดโจฮันนั่งอยู่ข้างเตียงมาตั้งแต่หัวค่ำ เขาแทบไม่ขยับไปไหน นอกจากลุกไปอุ้มลูก เปลี่ยนผ้าอ้อมหรือหยิบน้ำอุ่นมาให้กระต่ายจิบเป็นระยะ ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยกลับเต็มไปด้วยความระมัดระวังและอ่อนโยน ทุกการกระทำเหมือนผ่านการคิดมาแล้วอย่างดี ราวกับกลัวว่าเพียงพลาดนิดเดียวทุกอย่างจะพังลงอีกครั้งคืนแล้วคืนเล่าโจฮันยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น แม้หมอจะบอกว่ากระต่ายเริ่มแข็งแรงขึ้นแล้วสามารถกลับบ้านได้แต่โจฮันก็อยากให้กระต่ายได้พักผ่อนและอยู่จนครบ 1 สัปดาห์เพื่อตรวจแผลฝีเย็บให้หายสนิทก่อนกลับบ้าน แม้พยาบาลจะบอกว่าเขากลับไปพักผ่อนได้ แต่เขาก็แค่ยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า บอกว่าไม่เป็นไรเขาอยู่ได้กระต่ายมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ ในใจมีทั้งความอุ่นและความสับสนปนกันไปหมด เธอไม่ใช่คนไม่รู้สึก เธอเห็นทุกอย่างเห็นวิธีที่เขาอุ้มลูกอย่างท
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 36 ดูแล
ตอนที่ 36 ดูแลสามสัปดาห์ต่อมาหลังจากวันนั้น โจฮันก็ไม่หายไปไหน ทุกเช้าเขาจะขับรถมาจอดหน้าบ้านไม้ของแม่ครูอย่างเงียบ ๆ ไม่เคยส่งเสียงดัง ไม่เคยก้าวก่ายเขาเพียงยืนรออยู่หน้ารั้วพร้อมถุงเต็มไปด้วยของในมือ บางวันเป็นผลไม้บางวันเป็นอาหารที่กระต่ายชอบ บางวันก็เป็นแค่นมสำหรับคนท้องกับวิตามินที่เขาศึกษาข้อมูลมาอย่างดีเขาแค่ ‘อยู่ตรงนั้น’ ต้องขอบคุณแม่ครูที่เป็นคนกลางคอยช่วยเหลือเขา ขอบคุณที่ไม่ไล่เขาออกไปและยังให้กำลังใจเขาด้วยแต่ทุกอย่างนั้นก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของกระต่ายเท่านั้นกระต่ายมองภาพเหล่านั้นจากในบ้านอย่างเงียบ ๆ หัวใจของเธอไม่ได้แข็งแรงอย่างที่พยายามแสดงออก เธอเห็นการเปลี่ยนแปลงของโจฮันชัดเจน จากผู้ชายที่เคยพูดทุกอย่างตามใจและไม่สนใจใครเลย กลายเป็นคนที่ระวังคำพูดทุกคำ ราวกับกลัวว่าเพียงประโยคเดียวอาจทำให้เธอถอยห่างไปไกลกว่าเดิมเขาไม่ถามเรื่องอดีต ไม่พูดถึงอนาคต และไม่เอ่ยถึงคำว่า ‘คืนดี’ กลับแค่ถามว่า“วันนี้ปวดหลังไหม”“กินข้าวหรือยัง”“อยากได้อะไรเพิ่มหรือเปล่า”แม่ครูเองมองทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะโจฮันยกถุงของเข้าไปวางในครัว เขาหันมาหาแม่ครูอย่างสุภาพ“ผ
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 35 สายเกินไป
ตอนที่ 35 สายเกินไปโจฮันขับรถวนอยู่ในซอยแคบ ๆ นานกว่าที่คิด บ้านเรือนเรียงรายคล้ายกันไปหมด ป้ายถนนเล็กจนแทบมองไม่เห็น เขาชะลอรถลงอีกครั้ง พยายามมองหาหมายเลขบ้านตามที่โอมบอก แต่ยิ่งขับลึกเข้าไปเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังหลงทางมากขึ้นเรื่อย ๆจนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับหญิงวัยกลางคนร่างเล็กที่ยืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังหนึ่งที่มองเข้าไปเป็นบ้านสวนด้วย แม่ครูกำลังรดน้ำต้นไม้ ท่าทางสงบเรียบง่าย แตกต่างจากความร้อนรนในอกของเขาอย่างสิ้นเชิงโจฮันตัดสินใจจอดรถ ลงไปยืนตรงหน้าพร้อมยกมือไหว้หญิงคนนั้น“สวัสดีครับ ขอโทษครับ…ผมกำลังตามหาบ้านของแม่ครูวิภา ไม่ทราบว่า…รู้จักไหมครับ”แม่ครูเงยหน้าขึ้น มองเขานิ่ง ๆ สายตาไม่ได้เป็นมิตรหรือแข็งกร้าว หากเป็นสายตาของคนที่ผ่านโลกมามาก“แล้วคุณเป็นใครคะ”คำถามนั้นทำให้โจฮันชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบออกไปอย่างตรงไปตรงมา“ผมเป็นแฟนของกระต่ายครับ…”มือของแม่ครูหยุดนิ่ง น้ำในบัวรดต้นไม้หยดลงบนพื้นอย่างช้า ๆ ดวงตาคู่นั้นมองเขานานขึ้น ราวกับกำลังประเมินทุกถ้อยคำที่ได้ยิน ยังไม่ทันที่แม่ครูจะพูดอะไร เสียงประตูบ้านก็เปิดออก“แม่ครูคะ…”กระต่ายก้าวออกมาในชุดเ
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 34 ตามหา
ตอนที่ 34 ตามหาโจฮันกลับเข้ามาในโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่ยังไม่ทันได้สงบลงจากเมื่อคืน เขาคิดมาตลอดว่าอย่างน้อย… เมื่อเขากลับมา กระต่ายก็น่าจะยังอยู่ที่นี่ นั่งรอ หรือหลับพักฟื้นอยู่บนเตียงคนไข้ ให้เขาได้พูดได้ขอโทษ หรือแม้แต่ได้ยืนอยู่เงียบ ๆ ข้างเธอแต่ความจริงกลับสวนทางกับความคาดหวังทุกอย่าง เขาตกใจอย่างมากเมื่อมาถึงห้องพักคนไข้แต่กลับไม่เจอเธอ โจฮันรีบเดินไปที่แผนกต้อนรับทันที ก่อนจะถามกับพยาบาลว่าเธอหายไปไหน“คนไข้ชื่อคุณวาสนาใช่ไหมคะ” พยาบาลเปิดแฟ้มดูข้อมูล ก่อนจะเงยหน้าขึ้น “คนไข้ออกจากโรงพยาบาลไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ”โจฮันชะงักเล็กน้อย“ออกไปแล้ว… ตั้งแต่เมื่อคืน?”“ค่ะ คนไข้เซ็นเอกสารไม่ยินยิมรักษา และมีคนมารับกลับไปเรียบร้อยค่ะ”มือของโจฮันกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกโกรธแล่นวาบขึ้นมาจนหน้าอกตึงแน่น ไม่ใช่โกธรพยาบาล ไม่ใช่โกรธใครทั้งนั้น หากแต่เป็นความโกรธที่ปนความกลัว กลัวว่าเธอจะหายไปจริง ๆเขาออกจากโรงพยาบาลโดยไม่พูดอะไรอีก โทรศัพท์ในมือถูกกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ทำไมเธอถึงหนี หรือเธอไม่ต้องการให้เขารู้ตั้งแต่แรก ตอนนี้เขามืดไปแปดด้านคิดอะไรไม่ออกเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายโจฮันก็ตัด
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 33 ตัดสินใจ
ตอนที่ 33 ตัดสินใจความมืดในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ กระต่ายสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก หัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล เธอพยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง แถมยังมีสายอะไรบางอย่างพาดผ่านแขน เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงสลัวได้ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจนี่ไม่ใช่ห้องของเธอผนังสีขาวสะอาดกลิ่นยาฆ่าเชื้อ และเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะ ทำให้กระต่ายรู้ตัวในทันทีว่าเธอกำลังอยู่ในโรงพยาบาล ความทรงจำก่อนหน้านั้นพร่าเลือน เธอจำได้เพียงว่ารู้สึกหน้ามืดหายใจไม่ออก และทุกอย่างก็ดับวูบไป“ลูก...” กระต่ายสะดุ้งตื่นพร้อมกับอุทานเรียกลูกของเธอ“ตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงพยาบาลดังขึ้นจากข้างเตียง หญิงวัยกลางคนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องตกใจนะคะ คนไข้มีอาการเป็นลมหมดสติไป ตอนนี้ปลอดภัยทั้งคุณแม่และลูกน้อยในครรภ์แล้วค่ะ”กระต่ายกลืนน้ำลายและถอนหยายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะถามด้วยเสียงแผ่ว“ใคร…ใครพาฉันมาโรงพยาบาลเหรอคะ”พยาบาลชะงักเล็กน้อยก่อนตอบ“คุณโจฮันค่ะ เขาเป็นคนพามาส่งโรงพยาบาลค่ะ”ชื่อที่หลุดออกมานั้นทำให้หัวใจของกระต่ายหล่นวูบ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตีก
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 32 เปิดเผย
ตอนที่ 32 เปิดเผยเสียงอวยพรอย่างเป็นกันเองดังไปทั่วแผนก เมื่อกระต่ายทำงานที่นี่เป็นวันสุดท้าย เธอเองก็ใจหายใจไม่น้อยเหมือนกันที่ต้องจากไป กระต่ายเก็บข้าวของของตัวเองลงกล่อง หลังจากถึงเวลาที่ต้องไปแล้ววันนี้เป็นวันที่เธอถือว่าเรียนจบการศึกษาก็ว่าได้เพราะเธอฝึกงานจบเรียบร้อย รอเพียงการส่งเอกการแจ้งจบเท่านั้น ดังนั้นต่อไปกระต่ายก็มีเวลาที่จะดูแลตัวเองและลูกน้อยในครรภ์ เรื่องการเงินเธอพอมีเงินเก็บทั้งจากมิตรภาพของเพื่อนสนิททั้งสองคน แม้เพื่อจะบอกว่าฝากรับขวัญหลานแต่เธอรู้ดีว่าเพื่อนของเธอเป็นห่วงเธอนั่นเอง เธอจะไม่มีทางที่จะลืมเด็ดขาด อนาคตข้างหน้าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมและเธอพร้อมเธอจะคืนให้เพื่อนสนิทแบบใส่ซองงานแต่งหนักๆด้วยเช่นกันเธอร่ำลากับพวกพี่ ๆ อีกครั้ง ก่อนจะหอบข้าวของที่ไม่ได้หนักมากเดินลงด้านล่างเพื่อเรียกรถ… แต่ดูเหมือนว่าจู่ ๆ เธอก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น กระต่ายวางของในมือลงกับพื้น ก่อนจะพยายามตั้งสติให้มั่นแต่ภาพตรงหน้าของเธอมันเบลอเหลือเกิน… ไม่ทันที่เธอจะร้องขอความช่วยเหลือ พลันสติของเธอก็ดับวูบลงไปทันทีสายตาที่จับต้องไปยังร่างของเธอตั้งแต่ต้นเบิกตากว้างด้วยค
บางทีคุณอาจจะชอบ
