ตอนที่ 5 หวง

ตอนที่ 5 หวง

         “กระต่าย! คืนนี้แกต้องมานะยะ ถ้าคืนนี้แกไม่มา… ฉันงอนจริง ๆ ด้วย”

          ตอนเย็นของวันศุกร์ ระหว่างที่ทั้งหมดกำลังเดินลงจากตึกด้วยกัน และเตรียมจะแยกย้ายกันในอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ หญิงสาวที่เดินถือชีตเรียนตามหลังเพื่อนในกลุ่มอย่างเงียบ ๆ ก็ต้องผละสายตาออกจากปลายเท้าของตัวเองกะทันหัน เมื่อคะนิ้งเพื่อนในกลุ่มเธอหันกลับมากำชับเธอเสียงจริงจัง

          “อืม คืนนี้ฉันจะไป” กระต่ายที่ไม่อยากให้เพื่อนเสียใจรับปากกลับไป แม้ในความเป็นจริงหญิงสาวจะไม่สันทัดกับงานปาร์ตี้ที่กลุ่มเพื่อนของเธอโปรดปรานเลยก็ตาม

         หากเลือกได้… กระต่ายอยากอยู่แบบเงียบ ๆ ในห้องของเธอมากกว่า แต่ดูเหมือนเพื่อนของเธอจะไม่ต้องการให้เธอใช้ชีวิตแบบนั้น

          “โอเค แกสัญญากับฉันแล้วนะ ฉันจะรอ” มินที่ได้รับการยืนยันจากกระต่ายแล้วบอกกลับมา ช่วงเวลาไล่เลี่ยกันกระต่ายก็ต้องหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาดู เมื่อมีคนโทรมาหาเธออย่างได้จังหวะ

ซึ่งในตอนแรกหญิงสาวก็นึกว่าคนที่โทรมาหาเธอเป็นแม่ครูของเธอเสียอีก เหตุเพราะท่านมักโทรมาหาเธอเวลานี้อยู่แล้ว ทว่าพอกระต่ายหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เวลานั้นเธอก็ต้องนิ่งไปครู่หนึ่ง

         หลังคนที่โทรมาหาเธอไม่ใช่แม่ครูของเธอแต่อย่างใด แต่เป็นพี่โจฮันที่เขาพยายามยัดเยียดตัวเองเข้ามาในโลกของเธอต่างหาก

          “พวกแกไปก่อนเลยก็ได้ ” เพราะกระต่ายเห็นว่าเพื่อนของเธอกำลังหยุดรอกันอยู่ หญิงสาวที่ไม่อยากให้เพื่อนของเธอได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับพี่โจฮันจึงจำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นไปบอกทั้งหมดเสียก่อน และเมื่อเพื่อนของเธอเดินจากไปแล้ว เวลานั้นกระต่ายที่อยู่เพียงลำพัง ถึงค่อยยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

          “สวัสดีค่ะ”

          [ตอนนี้กระต่ายเรียนเสร็จแล้วใช่ไหมคะ งั้นพวกเราไปกินข้าวกันเถอะ วันนี้กระต่ายอยากกินเป็นอะไรดี?] โจฮันถามกันอย่างกระตือรือร้น เมื่อเจ้าตัวมักจะชวนเธอไปนั่นมานี่หลังจากที่เธอเรียนเสร็จแล้วเสมอ ซึ่งในช่วงแรก ๆ ที่ทั้งสองเพิ่งติดต่อกัน โจฮันก็มักจะพิมพ์ข้อความมาชวนเธอ แต่เพราะกระต่ายเคยอ่านไม่ตอบเขา โจฮันจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีนี้แทน

          กระต่ายเคยคิดว่าไม่นานโจฮันก็คงหายไปจากชีวิตเธอ เธอคิดว่าอีกไม่นานเขาที่น่าจะชอบความตื่นเต้นก็คงจะเบื่อเธอไปเอง ทว่าจนถึงตอนนี้… โจฮันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อเธอง่าย ๆ แถมเขายังพยายามรุกเธอหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ อีกต่างหาก

          [ตกลงว่าไงคะ กระต่ายอยากไปกินข้าวที่ไหนดี] คนปลายสายที่เห็นว่าเธอเงียบไป ไม่ยอมตอบคำถามเขาเสียทีถามย้ำอีกครั้ง

          “วันนี้กระต่ายคงไปไหนกับพี่โจฮันไม่ได้ค่ะ เพราะวันนี้กระต่ายมีนัดกับเพื่อนแล้ว” กระต่ายตอบกลับไป

          [แย่จัง แล้วนัดอะไรเหรอคะ] ร่างสูงถามกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดาย โดยในส่วนนี้กระต่ายก็ไม่แน่ใจนักว่าเขาเสียดายจริง ๆ หรือเจ้าตัวก็แค่แสร้งทำเท่านั้น

          “วันนี้กระต่ายต้องไปงานวันเกิดเพื่อนค่ะ ก็เลยตั้งใจจะกลับห้องเพื่อไปแต่งตัวแล้วออกมาเลย”

          [เหรอคะ แล้วไปฉลองกันที่ร้านไหนเหรอ] โจฮันรีบซักไซ้อีกฝ่ายต่ออย่างไม่รีรอ

          “…”

          [โทษทีค่ะ พี่ถามไม่ได้ใช่ไหม] เขาที่เห็นว่ากระต่ายเงียบไปอีกครั้งถามซ้ำ คล้ายเจ้าตัวเพิ่งตระหนักได้ว่าเจ้าตัวกำลังจู้จี้เธอมากเกินไป

          “ร้าน Oxy หลังมหา’ลัยค่ะ พี่โจฮันรู้จักไหมคะ?” กระต่ายที่รู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกตัดสินใจตอบกลับไป ทั้งที่จริง ๆ แล้วเธอไม่อยากบอกเขาเลยสักนิด เหตุเพราะเธอกลัวว่ารุ่นพี่คนนี้จะไปโผล่ที่นั่น ทุกวันนี้เธอกับเขาก็แทบเจอกันทุกวันอยู่แล้ว เมื่อพี่โจฮันเล่นชวนเธอไปกินข้าวเย็นทุกวัน แถมวันไหนที่ทั้งคู่ไม่ได้นัดกัน พวกเขาก็ยังบังเอิญเจอกันที่คณะอีกต่างหาก

          @Oxy ผับ

          ช่วงค่ำของวัน ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่งย่านมหาวิทยาลัย

          “กระต่าย พอแกแต่งตัวแบบนี้ มันก็ดูเซ็กซี่ดีนะ ดูสิ ผู้ชายในร้านจ้องแกตาเป็นมันเลย นี่ถ้าแกออกเที่ยวกับพวกฉันทุกคืนนะ ป่านนี้แกคงมีแฟนไปตั้งนานแล้ว” คะนิ้งเพื่อนสาวออกปากชมกระต่ายอย่างอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเพื่อน

ต่อมาหลังจากที่กระต่ายเดินทางมาถึงร้านที่มีงานวันเกิดของเพื่อนเธอแล้ว เพื่อนในกลุ่มของกระต่ายที่บังเอิญเจอกันตรงบริเวณจุดตรวจบัตรพอดี ก็แสดงความคิดเห็นพร้อมมองเธอด้วยสายตาอึ้ง ๆ เมื่อวันนี้หญิงสาวแต่งตัวต่างไปจากปกติ

          ก็แน่ล่ะ… เพราะตามปกติแล้ว เพื่อนของเธอมักจะชินชากับภาพของกระต่ายที่อยู่ในชุดนักศึกษามากกว่า แต่พอคืนนี้เธอสวมใส่เป็นเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิท เพื่อให้ตัวเองกลมกลืนกับสถานที่ ดูไม่แปลกแยกจากคนอื่น นั่นจึงทำให้เพื่อนของเธอรู้สึกแปลกตาเล็กน้อย

          “พวกแกนี่ก็พูดเว่อนะ” หญิงสาวตอบกลับไป นาทีเดียวกันกระต่ายที่วันนี้เธอมีของขวัญวันเกิดเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้คะนิ้งด้วย ก็กวาดสายตามองหาเจ้าของวันเกิดทันทีที่ทั้งหมดเดินเข้ามาในร้านแล้ว

          “นั่นไง ยัยคะนิ้งกับเพื่อนคนอื่นนั่งอยู่โต๊ะนั้น” มินที่เดินอยู่ข้างกันเอ่ยขึ้น พร้อมชี้นิ้วไปยังโต๊ะที่ใหญ่ที่สุดในร้าน

จากนั้นทั้งหมดก็เดินไปยังโต๊ะที่ว่าพร้อมกัน ทว่าในระหว่างที่กระต่ายกำลังเดินไปพร้อมกับเพื่อนของเธอ ทันใดนั้นหญิงสาวก็ต้องหันสายตามองไปยังอีกทางหนึ่งของร้านเสียก่อน เมื่อเธอรู้สึกเหมือนมีคนกำลังมองเธอมาจากตรงนั้น โดยกระต่ายก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่ว่านั้น ตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในร้านแล้ว

หลังจากที่กระต่ายหันสายตาไปมอง เวลานั้นกระต่ายที่ไม่คิดว่าสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้มันจะเป็นความจริงก็ต้องมีอาการสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเธอเห็นว่าโจฮันพร้อมด้วยเพื่อนของเขากำลังนั่งอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

          ดวงตาคมของอีกฝ่ายลากสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างช้า ๆ ราวกับเขากำลังประเมินบางอย่างผ่านทางสายตาอยู่ ซึ่งพอเขาใช้สายตาสำรวจเธอจนพอใจแล้ว เวลานั้นโจฮันถึงค่อยเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับเธอต่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

          “มึงก็มองน้องเขาแบบตาไม่กระพริบเลยนะ” เสียงของวาตะดังขึ้น

          “แล้งมึงดูยัยนั่นแต่งตัวเข้าสิ” โจฮันบอกถึงความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด

“กูว่ามึงเป็นเอามาก นี่อย่าบอกนะว่า...หวงน้องกระต่าย” ธามไม่หยุดที่จะแซวโจฮันต่อไป

“มึงหยุดพูดเลยไอ้ธาม” โจฮันยกแก้วสาดเหล้าเข้าปากอย่างต้องการดับอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเอง ทั้งไม่ชอบใจการแต่งตัวของกระต่าย รวมถึงการดดนเพื่อนๆแซวอย่างหนัก แต่เขาทำได้แค่มองไปยังกระต่ายเท่านั้นเอง

         “ยัยกระต่าย!” เพื่อนของเธอที่เห็นว่าจู่ ๆ หญิงสาวก็ชะงักฝีเท้าไปตะโกนเรียกชื่อเธอ นั่นจึงทำให้กระต่ายหลุดจากภวังค์กะทันหัน และเมื่อกระต่ายได้สติแล้ว เวลานั้นกระต่ายก็เดินตรงเข้าไปหาคะนิ้ง เพื่อยื่นของขวัญให้กับเจ้าของวันเกิดอย่างไม่รีรอ

โดยเธอก็แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของโจฮันที่นั่งอยู่โต๊ะไม่ห่างจากเธอ แม้ในตอนนี้กระต่ายจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเขาที่มองมายังเธอตาไม่กะพริบ ราวกับเขาไม่คิดจะปล่อยให้เธอคลาดสายตาเลยก็ตาม

‘พี่โจฮันตามมางั้นเหรอ’