ตอนที่ 4 อาการหวงก้าง

​แสงไฟนีออนดวงเล็กในครัวสาดส่องกระทบใบหน้าหยาบกร้านของสมพลที่กำลังนั่งกระดิกเท้าอยู่บนเก้าอี้พลาสติก บนโต๊ะมีขวดเหล้าขาวที่พร่องไปแล้วครึ่งขวด นงนุชกำลังยืนคนข้าวต้มหน้าเตาด้วยสีหน้าอมทุกข์ เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินกะเผลกลงมาจากบันไดบ้านเรียกความสนใจจากคนทั้งสอง

​"แหม ตื่นเช้าได้นี่ นึกว่าจะนอนซมปวดตัวจนต้องคลานลงมาซะอีก" สมพลหัวเราะเยาะในลำคอ สายตากวาดมองร่างของลูกเลี้ยงที่อยู่ในชุดเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงวอร์มตัวเก่า

​"ผิดหวังล่ะสิที่เห็นฉันยังมีชีวิตอยู่" ลูกจันสวนกลับทันควัน เดินไปหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์บนโต๊ะ

​"ปากดีไปเถอะ โดนไอ้ทัพมันใช้งานหนักๆ เข้าเดี๋ยวก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับมาซบอกกูเองแหละ"

​"เก็บปากไว้กินเหล้าขาวของแกเถอะไอ้สมพล ต่อให้ฉันต้องตายคาไร่องุ่น ฉันก็ไม่มีวันกลับมาขอความช่วยเหลือจากปลิงอย่างแก"

​"นังลูกจัน แกกล้าด่ากูเหรอ" สมพลผุดลุกขึ้นชี้หน้า

​"จันลูก พอเถอะ อย่าทะเลาะกับพ่อเขาเลย" นงนุชรีบทิ้งทัพพีแล้ววิ่งมาจับแขนลูกสาว "กินข้าวต้มก่อนไหมลูก แม่ทำไว้ให้ร้อนๆ"

​"จันไม่หิวจ้ะแม่ จันรีบ เดี๋ยวไปสายไอ้หมีควายหน้าเลือดมันจะหาเรื่องยึดโฉนดอีก" ลูกจันแกะมือแม่ออกอย่างนุ่มนวล แต่สายตายังคงตวัดไปมองพ่อเลี้ยงด้วยความขยะแขยง "แล้วจำใส่สมองไว้ด้วยนะ ว่าฉันจะเอาที่ดินของพ่อฉันคืนมาให้ได้"

​ลูกจันสะบัดหน้าเดินออกจากบ้าน สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจแล้วบิดออกไปท่ามกลางความมืดมิดของรุ่งเช้า ความปวดร้าวตามกล้ามเนื้อแล่นริ้วไปทั่วทุกสัดส่วนจากการแบกปุ๋ยและยกตะกร้าเมื่อวาน แต่เธอต้องกัดฟันทน

​ณ โรงบ่มไวน์ท้ายไร่องุ่น แสงอาทิตย์เพิ่งจะเริ่มทอประกาย ทัพยืนกอดอกพิงกรอบประตูเหล็กบานใหญ่ สายตาคมกริบจับจ้องนาฬิกาข้อมือสลับกับถนนลูกรังหน้าโรงบ่ม เสียงมอเตอร์ไซค์กระป๋องดังแว่วมาแต่ไกลทำให้รอยยิ้มมุมปากของเขาผุดขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็กลับมาตีหน้ายักษ์เหมือนเดิม

​ลูกจันจอดรถสนิท ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เดินขากะเผลกตรงดิ่งเข้ามาหาเจ้าหนี้ร่างยักษ์

​"ตีสี่สี่สิบแปดนาที มาเร็วกว่าเมื่อวานสองนาที สงสัยกลัวโดนยึดโฉนดจนขี้ขึ้นสมอง" ทัพพ่นคำทักทายกวนประสาทออกไปทันที

​"ฉันเป็นคนตรงต่อเวลา ไม่ได้ไร้สัจจะเหมือนพวกนายทุนหน้าเลือดบางคน วันนี้มีงานอะไรก็สั่งมาเลย ฉันไม่อยากยืนร่วมหายใจกับคุณนานๆ"

​ทัพหรี่ตามองรอยช้ำสีม่วงจางๆ ที่โผล่พ้นแขนเสื้อของเธอ รู้สึกขัดใจแปลกๆ แต่ก็เลือกที่จะเมินเฉย "ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งนะ วันนี้ไม่ต้องแบกปุ๋ย ไปคัดแยกองุ่นในโรงหมัก คัดลูกที่ช้ำหรือเน่าทิ้งให้หมด ห้ามพลาดแม้แต่ลูกเดียว ถ้าฉันเจอองุ่นเน่าหลงไปในถังหมัก ฉันปรับเธอร้อยนึงต่อลูก"

​"ก็แค่นั่งคัดองุ่น สบายมาก"

​"ใครบอกว่าให้ทำสบายๆ องุ่นมีสามร้อยตะกร้า เธอต้องคัดให้เสร็จก่อนเที่ยง ยืนคัดเท่านั้น ห้ามนั่ง"

​"คุณทัพ นี่คุณกะจะฆ่าฉันให้ตายเลยใช่ไหม สามร้อยตะกร้าใครจะไปทำทัน"

​"ทำไม่ทันก็หักเงิน หักไปเรื่อยๆ จนกว่าโฉนดเธอจะขาดอายุ เลือกเอา จะคัดหรือจะกลับบ้าน"

​"ฉันคัด" ลูกจันกระแทกเสียงใส่ เดินกระแทกไหล่หนาของเขาเข้าไปในโรงบ่มไวน์อย่างหัวเสีย

​เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงสาย แสงแดดเริ่มสาดส่องเข้ามาในโรงบ่ม ลูกจันยืนคัดองุ่นจนขาแข็งไปหมด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราวเต็มใบหน้าหวาน ทัพยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงคุมงานอยู่ไม่ห่าง คอยชี้บกพร่องและส่งเสียงค่อนขอดทุกครั้งที่เธอขยับตัวช้าลง

​"ลูกนั้นมันช้ำ ตาบอดหรือไงถึงมองไม่เห็น"

​"ฉันก็กำลังจะหยิบออกอยู่นี่ไง เลิกบ่นเป็นหมีกินผึ้งสักทีได้ไหม มันหนวกหู"

​"ฉันเป็นเจ้านาย ฉันมีสิทธิ์สั่ง ส่วนเธอเป็นลูกหนี้ มีหน้าที่ทำตามและหุบปาก"

​จังหวะที่ทั้งคู่กำลังปะทะฝีปากกันอย่างดุเดือด เสียงเบรกของรถยนต์หลายคันก็ดังลั่นขึ้นที่หน้าโรงบ่ม ทัพขมวดคิ้ว หันไปมองประตูกระจกที่ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของชายหนุ่มหน้าตาดีสามคนที่เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา

​"ไงวะไอ้ทัพ ขลุกอยู่ในโรงหมักแต่เช้าเลยนะมึง" ศิลาเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาทักทายพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท

​"พวกมึงมาทำไม กูไม่ได้เชิญ" ทัพตวัดเสียงห้วน

​คินชะโงกหน้ามองเลยไหล่ทัพไปที่โต๊ะคัดองุ่น "อ้าว นั่นน้องลูกจันนี่นา รอดชีวิตจากงานนรกของไอ้ทัพมาได้ยังไงเนี่ย เก่งไม่เบานะครับ"

​ลูกจันเงยหน้าขึ้นมอง ส่งยิ้มบางๆ ให้คิน "เกือบไม่รอดเหมือนกันค่ะ โชคดีที่ฉันตายยาก"

​พายุที่เพิ่งเคยเห็นหน้าลูกจันเป็นครั้งแรกถึงกับตาโต เขาผิวปากเบาๆ ก่อนจะเดินแทรกตัวผ่านทัพตรงดิ่งเข้าไปหาลูกจันที่โต๊ะคัดองุ่นทันที

​"สวัสดีครับคนสวย พี่ชื่อพายุนะ เป็นเพื่อนกับไอ้หมีหน้ายักษ์นี่แหละ น้องชื่อลูกจันเหรอครับ ชื่อน่ารักจัง" พายุส่งยิ้มแพรวพราวพร้อมกับเท้าแขนลงบนโต๊ะคัดองุ่น โน้มหน้าเข้าไปใกล้ลูกจัน

​"สวัสดีค่ะคุณพายุ" ลูกจันตอบรับตามมารยาท

​"โห ดูสิ มือสวยๆ แดงหมดเลย ไอ้ทัพมันใช้งานหนักขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย ไร้หัวใจจริงๆ มาครับ เดี๋ยวพี่พายุคนนี้ช่วยคัดองุ่นเอง น้องลูกจันไปนั่งพักดื่มน้ำเย็นๆ ดีกว่า" พายุไม่พูดเปล่า แย่งตะกร้าองุ่นจากมือลูกจันมาถือไว้เอง

​ทัพเห็นภาพนั้นแล้วคิ้วกระตุกยิกๆ ความร้อนปะทุขึ้นในอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ "ไอ้พายุ มึงวางตะกร้าลงเดี๋ยวนี้ ใครใช้ให้มึงไปยุ่งกับงานของยัยนั่น"

​"แหม มึงก็รังแกเด็กเกินไป น้องเขาตัวแค่นี้ มึงให้ยืนคัดองุ่นเป็นร้อยตะกร้า กูทนดูคนสวยลำบากไม่ได้ว่ะ" พายุหันไปขยิบตาให้ลูกจัน "จริงไหมครับน้องลูกจัน"

​ลูกจันเห็นทัพหน้าดำหน้าแดงก็รู้ทันทีว่าเขากำลังหงุดหงิด เธอจึงตัดสินใจเล่นตามน้ำเพื่อยั่วประสาทคนบ้าอำนาจ "จริงค่ะคุณพายุ คุณพายุใจดีจังเลย ไม่เหมือนเจ้านายบางคน แถวนี้ หน้าก็ดุแถมยังใจดำ รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงไม่มีทางสู้"

​"งั้นเดี๋ยวพี่ช่วยยกตะกร้าพวกนี้ไปเก็บให้นะครับ น้องลูกจันจะได้ไม่เหนื่อย"

​"ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณพายุน่ารักที่สุดเลย" ลูกจันแกล้งฉีกยิ้มหวานหยดย้อย ส่งสายตาชื่นชมให้พายุอย่างออกนอกหน้า

​เส้นฟางความอดทนของทัพขาดผึง เขาสาวเท้าพรวดเดียวเข้าไปกระชากตะกร้าองุ่นออกจากมือพายุแล้วกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น ลูกจันสะดุ้งสุดตัว ส่วนพายุกับแก๊งเพื่อนต่างพาหน้าเหวอ

​"ไอ้พายุ มึงถอยออกไปห่างๆ ลูกหนี้กูเดี๋ยวนี้เลย" ทัพตวาดเสียงกร้าว ชี้หน้าเพื่อนสนิท

​"อะไรของมึงเนี่ยไอ้ทัพ กูแค่จะช่วยน้องเขา" พายุยกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมแพ้แต่แววตายังแฝงความขบขัน

​"ที่นี่ไร่กู กฎของกูคืองานใครงานมัน ห้ามคนอื่นยุ่ง" ทัพหันขวับมาจ้องหน้าลูกจันด้วยสายตาวาวโรจน์ "ส่วนเธอ มัวแต่ฉีกยิ้มให้ผู้ชายอยู่นั่นแหละ งานการถึงไม่เดิน คิดจะใช้วิธีอ่อยเพื่อนฉันเพื่อทางลัดปลดหนี้หรือไง"

​"นี่คุณทัพ มันจะมากไปแล้วนะ ฉันไม่ได้อ่อย ฉันแค่มีมารยาทกับคนที่มีน้ำใจยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่ได้เอาแต่ยืนด่าคนอื่นฉอดๆ เหมือนคุณ"

​"อ้อ ชอบนักใช่ไหมคนมีน้ำใจเนี่ย ได้ ชอบสบายนักใช่ไหม งั้นงานคัดองุ่นไม่ต้องทำแล้ว"

​"คุณจะให้ฉันทำอะไรอีก"

​"ไปล้างห้องน้ำคนงานท้ายไร่ มีทั้งหมดสิบห้อง ไปขัดให้ขาวสะอาดทุกซอกทุกมุม ถ้าฉันเดินไปตรวจแล้วเจอคราบสกปรกแม้แต่นิดเดียว เธอเตรียมตัวขัดใหม่ตั้งแต่ห้องแรกได้เลย"

​"คุณทัพ ห้องน้ำคนงานเนี่ยนะ คุณประสาทไปแล้วเหรอ"

​"ทำไม หรือว่าทำไม่ได้ ทำไม่ได้ก็เดินออกไปจากไร่ฉันเลย โฉนดที่ดินของพ่อเธอฉันจะเอาไปฉีกทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ" ทัพท้าทายด้วยน้ำเสียงดุดันที่สุด

​"ไอ้อำนาจ ไอ้มนุษย์ไร้หัวใจ" ลูกจันกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดจนเห็นสันกราม "ฉันล้างก็ได้เว้ย คอยดูเถอะ ฉันจะขัดให้ส้วมคุณทะลุไปเลย"

​ลูกจันสะบัดหน้าพรืด เดินกระทืบเท้าตึงตังออกไปจากโรงบ่มไวน์ทันที ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองชายหนุ่มทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

​คล้อยหลังร่างบอบบาง ศิลา คิน และพายุ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันจนลั่นโรงบ่ม

​"ส่งคนสวยไปล้างห้องน้ำ มึงนี่มันซาดิสม์จริงๆ ว่ะไอ้ทัพ" ศิลาเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนแรงๆ

​"หุบปากไปเลยไอ้ศิลา กูแค่ลงโทษคนที่มันอู้งาน" ทัพปัดมือเพื่อนออก ทำหน้าตึง

​"อู้งานตรงไหนวะ กูเห็นน้องเขาก็ยืนคัดอยู่ดีๆ มึงนั่นแหละที่ไปหาเรื่องเขา" พายุส่ายหัวไปมา "อาการแบบนี้เขาเรียกว่าหวงก้างชัดๆ ทนไม่ได้สิที่เห็นน้องเขายิ้มให้กู"

​"หวงบ้าหวงบออะไรของพวกมึง กูไม่ได้หวง" ทัพเถียงคอเป็นเอ็น ชี้หน้าเพื่อนเรียงตัว "กูแค่ไม่อยากให้พวกมึงต้องมาตกเป็นเหยื่อของคนครอบครัวนี้ต่างหาก"

​"อ้างไปเรื่อยนะมึง ระวังเถอะ ปากแข็งมากๆ วันนึงจะกลายเป็นหมาหวงก้างที่กัดไม่ปล่อย" คินเสริมเรียบๆ แต่แทงใจดำสุดๆ

​"กูไม่ใช่หมา และกูก็ไม่มีวันลดตัวไปชอบยัยเด็กดื้อนั่นเด็ดขาด พวกมึงกลับไปดูแลบ่อน ดูแลรีสอร์ต ดูแลสนามแข่งรถของพวกมึงเลยไป เกะกะลูกตากูจริงๆ" ทัพออกปากไล่เพื่อนอย่างหัวเสีย เดินปึงปังกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง พยายามสงบสติอารมณ์ที่ยังคงเดือดพล่าน

​เพื่อนทั้งสามคนมองหน้ากันแล้วยิ้มขำๆ ไม่มีใครเชื่อคำพูดของทัพเลยสักนิด ทุกคนต่างรู้ดีว่าไอ้หมีควายจอมเผด็จการคนนี้กำลังถูกป่วนหัวใจเข้าให้แล้ว แค่เจ้าตัวยังปากแข็งไม่ยอมรับความจริงเท่านั้นเอง