ตอนที่6 บ่าวชายคนสนิท 2

“ข้าจะยืนเฝ้าอาเหอให้นะขอรับ...” จิวซินแกล้งล้อเลียนสหาย นางตะโกนออกไปเบาๆ ไล่หลังจิ้นสิงเพื่อกลั่นแกล้งจิ้นเหอ

“อาซิน!” จิ้นเหอมองตาขวาง ส่งเสียงกดต่ำไปทางคนชอบแกล้ง

จิวซินคลี่ยิ้มสดใสอย่างอารมณ์ดีเหลือเกิน

นางไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีสายตาคมกล้าของใครบางคนเพ่งมองออกมาจากด้านในห้องของเรือน

ภายในเรือนของคฤหาสน์ถัดจากลานกว้างไม่ไกล

“รับเข้ามา”

เสียงทุ้มทรงอำนาจของจ้าวหนิงหลงที่ยืนอยู่ด้านในเรือนเอ่ยคำกับจิ้นสิงแค่นั้น ขณะมองออกไปทางนอกหน้าต่างแล้วเห็นร่างบอบบางที่อยู่ในอาภรณ์บุรุษไม่ไกล

จิ้นสิงผู้ที่เป็นหัวหน้าพ่อบ้านซึ่งดูแลทั้งนายน้อยของเขาอย่างดีและดูแลกวดขันบ่าวไพร่มาตั้งแต่ไหนแต่ไรจึงมักจะคอยระแวดระวังภัยอย่างแข็งขันเป็นนิสัย เขารีบเอ่ยขัดขึ้น “แต่เด็กหนุ่มนั่นไม่น่าไว้ใจขอรับ บ่าวคิดว่าเขาดูดีเกินไปสักหน่อย ทั้งผิวพรรณและผิวหน้า เขาอาจมีฐานะอื่นแอบแฝงเข้ามาด้วยเป้าหมายที่ไม่ดี ให้บ่าวขับไล่ไปดีกว่า”

“ไม่เป็นไร” จิ้นสิงเอ่ยยังไม่จบแต่จ้าวหนิงหลงตัดบทแค่นั้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดใบหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ก่อนหมุนตัวเดินไปอีกทางแล้วเอ่ยปิดท้าย “ให้มาเป็นบ่าวคนสนิทของข้า”

“หือ” จิ้นสิงถึงกับตกใจเมื่อได้ยินจนต้องร้องเรียก “คุณชาย!” พ่อบ้านสูงวัยได้แต่ยืนมองอย่างฉงนคล้ายกับเมื่อครู่ตนฟังผิดไป     

แต่คุณชายกลับไม่เอ่ยอันใดอีก

นอกจากแอบมองบ่าวรับใช้คนใหม่จากฉากกั้นลายพยัคฆ์เมฆา

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม...

ตรงลานกว้างที่ใช้ทำโทษจิ้นเหอเมื่อครู่

“เจ้าได้งาน แต่ข้าต้องคุกเข่าเป็นชั่วยาม มันใช่หรือไม่!”

จิ้นเหอยังคงพร่ำบ่นใส่จิวซินที่ยืนยิ้มแก้มปริเมื่อได้รับข่าวจากบิดาของเขาว่านางได้งานแล้ว

“เจ้าหยุดบ่นได้แล้ว ข้าขอตัวไปหาเจ้านายของข้าก่อนนะ”

จิวซินกล่าวพลางตบไหล่ของจิ้นเหอเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังทิศทางของหัวหน้าพ่อบ้านที่ยืนรอนำทาง เมื่อเดินตามจิ้นสิงมาจนถึงศาลาแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ริมสระบัว ล้อมรอบไปด้วยแมกไม้นานาพรรณ  จิวซินถึงกับตื่นตะลึงกับความงดงามของสวนสวยบริเวณศาลาแห่งนี้

“อะแฮ่ม” จิ้นสิงกระแอมไอเบาๆ แล้วกล่าวเตือนเสียงเข้มขรึม “การที่เจ้าได้พบคุณชายหนิงนับว่าเป็นวาสนาสูงสุดในชีวิต เจ้าต้องรับรู้และระลึกให้ดีในข้อนี้ หากคิดจะอยู่ที่นี่โปรดระมัดระวังกิริยาวาจาให้ดี ปรนนิบัติรับใช้คุณชายด้วยความเอาใจใส่อย่างใกล้ชิดสิบสองชั่วยาม ห้ามออกห่างจากข้างกายคุณชาย ห้ามเพลี้ยงพล้ำทำผิดพลาดเด็ดขาด อย่าลืมว่าคุณชายหนิงสูงส่งยิ่งนัก ยากเหลือเกินกับการที่ได้พบเจอ...”

จิวซินได้ฟังความเลิศเลอนั้นรีบพยักหน้าหงึกหงักรับคำขึงขัง

“ขอรับท่านพ่อบ้านจิ้น ข้าอาซินจะจดจำใส่ใจทุกสิ่งแน่นอน” กล่าวพลางยกมือตบอกหนักๆ ท่วงท่าองอาจห้าวหาญอย่างที่สุด

จิ้นสิงจึงวางใจได้ลงก่อนปล่อยให้จิวซินได้เดินเข้าไปยังศาลาเพียงลำพังโดยที่เขายืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านนอกศาลาตามปกติ

หญิงสาวในอาภรณ์บุรุษเพียงทอดมองสายตาไปอย่างถ้วนทั่วของสวนพฤกษาโดยมิได้สนใจอันใดกับบุรุษรูปงามที่ยืนอยู่อย่างงามสง่าภายในศาลาแห่งนี้แต่อย่างใด

ซึ่งนั่นก็ทำให้บุรุษผู้นั้นถึงกับขัดเคืองใจยิ่ง!

จ้าวหนิงหลงที่ยืนเอามือไพล่หลังด้วยท่วงท่าของผู้ทรงภูมิเพียงปรายสายตามองว่าที่คู่หมั้นของเขาที่กำลังอยู่ในอาภรณ์บุรุษตรงหน้าอย่างไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เดินจะชนเขาอยู่แล้ว ยังไม่รู้ตัว

ในขณะที่จิวซินยังคงไม่รู้ตัวจริงดังว่า

“คุณชายเจ้าคะ ชาเจ้าค่ะ”

เสียงใสๆ ของสตรีนางหนึ่งพลันดังขึ้นทำเอาจิวซินถึงกับออกจากภวังค์แห่งความงดงามรอบทิศทาง ก่อนที่จะเกิดการเดินชนเข้ากับแผงอกของบุรุษในศาลา ในจังหวะนั้นเองที่นางได้สติ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองใครบางคนที่ยืนขวางทางอยู่ และนางก็ได้เห็นคุณชายรูปงามผู้หนึ่ง เขาสวมอาภรณ์สีขาวสะอาดตาไร้ลวดลายปราศจากสีสันใดๆ

ทว่าทั้งหมดทั้งมวลมิใช่เพียงรูปโฉมที่หล่อเหลาหมดจด               หรือท่วงทีกิริยาสุภาพนุ่มนวลเฉกเช่นบัณฑิตสูงส่งเท่านั้น

หากแต่ภายใต้ใบหน้าได้รูปคมคาย ผิวพรรณกระจ่างใส ดวงตายาวเรียวคมกริบและริมฝีปากได้รูปสีแดงสดนั้น เขาผู้นี้กำลังยืนก้มหน้ามองนางอยู่ด้วยสายตาดำขลับทอประกายลึกล้ำยากแก่การเข้าใจ

จิวซินทำได้เพียงกะพริบตาขึ้นลงสองทีอย่างขบคิดและวิเคราะห์กับบุรุษตรงหน้า หากว่าเขาโกนหัวอีกอย่าง ใช่เลย! นักบวชแน่แล้ว...