ตอนที่7 คุณชาย&บ่าวชาย 1

ทำไมจิวซินถึงคิดได้อย่างนั้นน่ะหรือ

ก็เพราะว่าบุรุษผู้นี้มีผิวพรรณเนียนละเอียดลออ ใบหน้างดงามกระจ่างใส ดวงตาของเขาทอประกายอบอุ่น อาภรณ์ที่เขาใส่เป็นสีขาวสะอาดตาหาได้มีลวดลายรบกวนความขาวเนียนละเอียดทั้งเรือนร่างของเขาได้ไม่ ท่วงท่าของเขายามยืนก็ดูสงบเรียบนิ่งทั้งยังเยือกเย็นให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกมากมาย เย็นสบายนัยน์ตาอย่างที่สุด

ทุกอย่างของเขาจำลองมาจากพระอาจารย์ในอารามหลวงที่นางเคยไปนั่งสนทนาธรรมอยู่ด้วยกัน ความน่าเลื่อมใสนั้น...ยากล่วงล้ำนัก

อืม...กลิ่นกายของเขาให้ความรู้สึกสบายจมูกยิ่ง กลิ่นกายสะอาด ผิวพรรณสะอาด ดวงตาสะอาด อา...

“จะสิงร่างข้าหรือไร?” เสียงทุ้มต่ำพลันดังทำเอาจิวซินถึงกับผงะ

ผู้ถูกกล่าวหาจะสิงร่างผู้อื่นกำลังคิดเพลิดเพลินจนเดินเข้ามาเกือบจะแนบชิดกับแผงอกของบุรุษตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไร?

จิวซินถามตนเองในใจเมื่อได้สติกลับมา

เจ้าของประโยคเมื่อครู่เป็นบุรุษรูปงามราวเทพเซียนที่กำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าของจิวซินนั่นเอง

หากเดาไม่ผิดเขาคงเป็นเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้อย่างแน่นอน

อืม...เช่นนั้นแล้ว เขาก็เป็นเจ้านายของนางอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อจิวซินคิดได้อย่างนั้นจึงส่งยิ้มเจิดจ้าแววตาสดใส จงใจประจบสอพลอเต็มที่ นางถอยหลังออกห่างเขาถึงสามก้าวอย่างสำรวม แล้วทำความเคารพด้วยท่าทางแข็งแรงเยี่ยงบุรุษผู้กร้าวแกร่ง

นางต้องท่องเอาไว้ให้ขึ้นใจว่าในยามนี้ตนเองมิใช่สตรี

เมื่อจิวซินประสานฝ่ามือขึ้นเบื้องหน้าค้อมเอวโค้งกายทำความเคารพแล้วแต่ยังมิได้รับคำอนุญาตให้เงยขึ้น นางจึงยืนก้มหน้าสงบนิ่งแอบกลอกตาเล็กน้อยเพื่อระงับจิตใจมิให้ฟุ้งซ่านตื่นเต้นที่ต้องปลอมตัวเป็นบุรุษอย่างนี้

“ไม่ต้องมากพิธี”

เสียงทุ้มต่ำของนายน้อยแห่งคฤหาสน์ดังขึ้นประหนึ่งเสียงสวรรค์ จิวซินเร่งทำจิตใจให้สงบ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้านายหมาดๆ ของตนด้วยความมั่นใจ

แต่แล้วนางพลันต้องผงะ เมื่อสบสายตาเข้ากับบุรุษตรงหน้าที่เขาคล้ายกับว่าจ้องมองนางอยู่เป็นนาน จ้องอย่างกับต้องการมองให้ลึกไปถึงกระดูก ราวกับต้องการมองให้ทะลุปรุโปร่งไปทุกอณูความคิด

จิวซินเบิกตาโตอย่างคนตกใจ

เขาจะจับผิดนางได้หรือไม่?

คงไม่!

ไม่หรอกกระมัง!

จิวซินปลอบใจตนเองพลางจ้องมองสู้สายตาคมนิ่งงัน

บุรุษตรงหน้าจ้องมองนางด้วยสายตาคมดำสีนิลคล้ายรัตติกาลไร้แววทอประกายไม่ต่างจากก้นบึ้งของบึงใหญ่ ปราศจากคลื่นลมใดๆ

ท่วงท่าสงบนิ่ง บุคลิกเย็นชา ท่าทางดั่งรูปสลักรูปปั้น ไร้ใครหรืออะไรมาทำให้โอนอ่อนผ่อนตามได้โดยง่าย

จิวซินยิ่งมองยิ่งรู้สึกดี อา...น่าเลื่อมใสยิ่งนัก

น่าเลื่อมใสจริงๆ

เมื่อจิวซินคิดได้อย่างนั้นนางถึงกับคลี่ยิ้มออกมา

หญิงสาวมีนิสัยชอบเข้าวัดเฝ้าอาราม ชอบศึกษาธรรมะและนั่งสมาธิเป็นประจำ เพราะถ้าหากไม่ทำนางคงไม่แคล้วถูกบังคับให้ปักผ้าดีดพิณและนั่งๆ นอนๆ เป็นเพียงสตรีในห้องหอที่สุดแสนจะน่าเบื่อ!

“เจ้าจะยืนยิ้มคล้ายเมากำยานอีกนานหรือไม่?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอีกหนึ่งประโยคทำเอาจิวซินถึงกับผงะไปอีกครา

หญิงสาวถึงกับหุบยิ้มโดยพลัน นึกได้ว่ายังมิได้แนะนำตัว            จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อมแสร้งห้วนใกล้เคียงกับเสียงของหนุ่มน้อย

“อะแฮ่ม! เอ่อ...บ่าว อาซิน ขอรับ คุณชาย”

บุรุษตรงหน้าเพียงหรี่ตามองพลางเอ่ยเสียงเย็น

“เจ้ามีนามว่าอาซินหรือ?”

จิวซินพยักหน้าหงึกหงักดวงตาสดใสคลี่ยิ้มจริงใจเจิดจ้ายิ่งนัก นางกล่าวต่ออย่างขึงขัง “บ่าวทำงานได้ทุกอย่างเลย ได้หมด ไม่มีเลือก ขอเพียงนายน้อยสั่งการมาขอรับ”

“ทุกอย่าง?” บุรุษตรงหน้าทวนคำ “ไม่เลือก?”

เขากล่าวพลางก้มหน้ามองนางด้วยแววตาที่ยากแก่การคาดเดา

“ขอรับ” จิวซินรีบตอบรับอย่างแข็งขันโดยไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มตรงมุมปากชั่วอึดใจของใครบางคนตรงหน้า

นางยังคงส่งยิ้มใสซื่อดวงตาทอประกายสดใสคล้ายกับเด็กน้อยกำลังเล่นสนุกอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อทำการแนะนำตนเองเสร็จสิ้น เจ้านายรูปงามของนางเพียงทำเสียงอืมในลำคอแสดงถึงความพึงพอใจออกมาเบาๆ

เขายังคงมองนาง สะท้อนภาพหนุ่มน้อยหน้าเนียนในแววตา   “เอาล่ะ! หากทำได้ทุกอย่างดังวาจา ข้าจะรับเจ้าเข้าทำงาน”

จิวซินได้ยินถึงกับคลี่ยิ้มได้กว้างยิ่งขึ้น

งานอะไรก็ได้ ยกเว้นปักผ้า ดีดพิณ วาดภาพ เขียนกลอน ร่ายรำ งานพวกนั้นมารดาชอบบังคับให้นางทำ น่าเบื่อยิ่ง!