- 4 - กล่องความทรงจำ

รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำค่อยๆชะลอความเร็วลง ก่อนจะจอดสนิทที่หน้าทางเข้าคอนโดหรูใจกลางเมือง เสียงเครื่องยนต์ที่เคยกระหึ่มดับลง เหลือเพียงเสียงจอแจของรถราบนถนนใหญ่ที่ดังแว่วมาแต่ไกล

“ลงมาได้แล้ว ถึงแล้วเนี่ย”

เสียงทุ้มของโซ่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เจ้าขาที่เกร็งตัวนั่งกอดเอวเขามาตลอดทางรีบปล่อยมือราวกับถูกของร้อน

เธอตวัดขาลงจากเบาะอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยืนจัดกระโปรงทรงเอของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ใบหน้าสวยมุ่ยลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าผสมกับความหงุดหงิดที่ต้องยอมตกเป็นผู้ตามของเขาง่ายๆ

เธอยกมือขึ้นเตรียมจะปลดสายรัดคางของหมวกกันน็อกออก แต่ทว่า...

“มานี่”

โซ่ไม่ได้พูดเปล่า เขาก้าวลงจากรถก่อนจะดึงแขนคนตัวเล็กให้ขยับเข้ามาใกล้ ร่างสูงโน้มตัวลงมาหาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ เจ้าขาสะดุ้งเฮือก เบิกตากว้าง สองมือที่กำลังจะปลดสายหมวกชะงักค้างไปในอากาศ

“พี่โซ่จะทำอะไร?”

“อยู่นิ่งๆเถอะน่า”

เขาดุเบาๆ แววตาคมไม่ได้มีความคุกคาม แต่กลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่เจ้าขาไม่ทันตั้งตัว นิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆปลดสายรัดคางออกให้อย่างเบามือ ก่อนจะถอดหมวกกันน็อกใบโตออกจากศีรษะเล็กอย่างระมัดระวัง

“ผมยุ่งหมดแล้ว”

โซ่พึมพำพลางใช้มือหนาสางผมสีดำไฮไลท์แดงที่พันกันยุ่งเหยิงของเธอให้เข้าทรงอย่างเป็นธรรมชาติ

สัมผัสอุ่นๆจากปลายนิ้วของเขาที่แตะโดนเส้นผมและกรอบหน้า ทำเอาหัวใจของเจ้าขาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามบังคับตัวเองไม่ให้หน้าแดงไปมากกว่านี้ ก่อนจะรีบขยับตัวถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง

“ขะ... ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”

เจ้าขากล่าวเสียงรัวเร็ว เธอก้มหน้างุดเตรียมจะหมุนตัวเดินหนีเข้าไปในล็อบบี้ของคอนโดเพื่อยุติความปั่นป่วนในใจ ทว่าก้าวเท้าไปได้เพียงสองก้าว เธอก็ชะงักกึก

เดี๋ยวนะ...

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันแน่น ความสงสัยบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในหัวจนต้องหันขวับกลับไปหาผู้ชายตัวสูงที่กำลังยืนพิงเบาะรถมองเธออยู่

“พี่โซ่”

“ว่าไง” โซ่เลิกคิ้วรับด้วยท่าทีสบายๆ

“เจ้าขากับพี่ เราพึ่งเจอกันแค่สองสามวัน แล้วเจ้าขาก็ไม่เคยบอกพี่เลยสักคำว่าเจ้าขาย้ายมาอยู่คอนโดนี้” ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างจับผิด

"พี่รู้ได้ยังไงว่าเจ้าขาอยู่ที่นี่? หรือแอบตามเจ้าขามาตั้งแต่วันก่อนเหรอ โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย!”

แทนที่คนถูกหาว่าเป็นโรคจิตจะร้อนรน โซ่กลับหัวเราะเบาๆในลำคอ เขายกมือขึ้นกอดอก มุมปากหยักยกยิ้มกริ่มอย่างคนที่มีไพ่เหนือกว่า

“ใครโรคจิต พี่ไม่ได้ว่างขนาดจะไปแอบตามสืบเรื่องหนูหรอกนะ”

“อย่ามาเรียกหนูนะ! แล้วถ้าไม่ได้ตามสืบ พี่จะรู้ได้ไง นั่งทางในเอาหรือไง”

“ก็เมื่อวานตอนบ่าย...” โซ่เว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ฃ

“คุณนายวาโยแม่ของพี่ เขาไปเดินช้อปปิ้งที่ห้าง แล้วบังเอิญเจอใครรู้ไหม”

“เจอใครคะ?”

“เจอคุณของเจ้าขาไงล่ะ” คำตอบนั้นทำเอาเจ้าขาอ้าปากค้าง

“ห๊ะ... แม่เนี่ยนะคะ?”

“ใช่สิ แม่ๆเขาเจอกัน ก็เลยแวะกินกาแฟคุยกันยาวเลยแหละ ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันตามประสาคนเคยอยู่บ้านติดกัน” โซ่ยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าเหวอๆของคนตัวเล็ก

“แล้วแมาของเจ้าขาก็เล่าให้แม่พี่ฟังว่า ตอนนี้หเจ้าขาย้ายมาอยู่คอนโดนี้คนเดียว เพราะมันใกล้ที่เรียนมากกว่า...”

เจ้าขายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ เริ่มเดาทางออกแล้วว่าเรื่องราวมันมาจบที่ผู้ชายตรงหน้าได้อย่างไร

“แถมก่อนจะแยกกัน” โซ่ก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด โน้มหน้าลงมาระดับสายตาของเธอ

“แม่ของเจ้าขายังฝากแม่พี่มาบอกพี่ด้วยนะ ว่าให้พี่โซ่ช่วยดูแลน้องเจ้าขาให้หน่อย เพราะน้องอยู่คนเดียว แม่เป็นห่วง”

“...”

“พี่ว่านะ... เรื่องบังเอิญแบบนี้ มันเหมือนพรหมลิขิตชัดๆเลยว่ะ ว่าไหม?” โซ่แกล้งเย้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสายตากรุ้มกริ่ม

เจ้าขาหน้าร้อนฉ่าไปถึงใบหู ทั้งตกใจ ทั้งเขิน และทั้งหมั่นไส้คนตรงหน้าที่เอาเรื่องผู้ใหญ่มาอ้างได้อย่างหน้าตาเฉย เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้

“พรหมลิขิตอะไรกัน! แบบนี้เขาเรียกเวรกรรมมากกว่าค่ะ!”

พูดจบเจ้าขาก็สะบัดหน้า หมุนตัววิ่งหนีเข้าไปในล็อบบี้คอนโดอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะหันกลับมามองอีก ปล่อยให้โซ่ยืนหัวเราะร่วนอยู่กับที่คนเดียวอย่างอารมณ์ดี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ซ่าาาา

เสียงสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักกระทบกับบานกระจกหน้าต่างห้องนอน ทำให้เจ้าขาที่เพิ่งอาบน้ำสระผมเสร็จต้องชะงักมือที่กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผม

เธอเดินไปที่ริมระเบียง มองดูหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนกระจกและมองทะลุออกไปเห็นแสงไฟของเมืองที่พร่ามัว

อากาศภายในห้องเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกว้าวุ่นอย่างประหลาด

“ฝนตกหนักขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” เจ้าขาพึมพำกับตัวเอง

ภาพของผู้ชายตัวสูงที่ขี่รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์มาส่งเธอเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแวบเข้ามาในหัว

ป่านนี้พี่โซ่จะถึงบ้านหรือยังนะ ขี่รถตากฝนแบบนั้นเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก

ความคิดที่เป็นห่วงเป็นใยผุดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว แต่เพียงแค่เสี้ยววินาที เจ้าขาก็รีบหลับตาปี๋ ส่ายหน้าแรงๆเพื่อสะบัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที

“โอ๊ย! ยัยเจ้าขา แกจะไปห่วงเขาทำไมเนี่ย!” เธอเตือนสติตัวเองเสียงเข้ม

“เขาโตป่านนี้แล้ว จะเปียกฝนจะเป็นหวัดก็เรื่องของเขาสิ ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเราเลยสักนิด”

เธอเดินกลับมานั่งแหมะลงบนปลายเตียงนอน หยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาเปิดเครื่อง เสียงของไดร์เป่าผมดังกลบเสียงฝน แต่ไม่อาจกลบเสียงความคิดที่ตีกันวุ่นวายในสมองได้

ช่วงสองสามวันมานี้ เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าผู้ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

ตอนมัธยมปลายเขาเป็นคนปฏิเสธเธอเองแท้ๆ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแววตาที่ว่างเปล่าว่าเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวข้างบ้าน ไม่มีวันเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ คำพูดในวันนั้นมันกรีดลึกในใจจนเธอตัดสินใจยอมแพ้และเดินออกมาจากชีวิตเขาแบบไม่บอกลา

แต่พอมาเจอกันในรั้วมหาวิทยาลัยตอนนี้เขากลับทำตัวตรงกันข้ามกับวันนั้นอย่างสิ้นเชิง

เขาเข้ามาวนเวียน มาคอยดักรอ มากวนประสาท มาพูดจาหยอดคำหวานใส่เหมือนคนตั้งใจจะจีบ แถมยังใช้สรรพนามเก่าๆ ที่ทำให้เธอหวั่นไหวอย่างหน้าไม่อาย

“สรุปพี่ต้องการอะไรกันแน่พี่โซ่ ทำไมต้องกลับมาทำให้เจ้าขาสับสนด้วย”

หลังจากเป่าผมจนแห้งสนิท เจ้าขาก็ปิดไดร์เป่าผมและวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้งพร้อมกับเสียงฝนพรำๆ

เธอถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่มุมห้อง เธอเปิดประตูตู้ออก ย่อตัวลงนั่งยองๆและเอื้อมมือเข้าไปดึงกล่องกระดาษใบกะทัดรัดที่ซ่อนอยู่ลึกสุดตรงชั้นล่างสุดออกมา

มันเป็นกล่องที่เธอเก็บข้าวของทุกอย่างมาตั้งแต่ตอนย้ายบ้าน กล่องที่บรรจุความทรงจำเกี่ยวกับเขาเอาไว้

เจ้าขาอุ้มกล่องใบนั้นมาวางลงบนเตียงนอนนุ่ม ค่อยๆเปิดฝากล่องออกอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าความทรงจำในนั้นจะแตกร้าว

สิ่งแรกที่เธอหยิบขึ้นมาคือตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวเล็กๆที่สภาพของมันดูเก่าและสีซีดจางไปตามกาลเวลา ดวงตาพลาสติกของมันมีรอยขีดข่วน แต่สำหรับเธอ มันกลับเป็นของที่มีค่ามากที่สุด

ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ วันนั้นเป็นวันเกิดครบรอบสี่ขวบของเธอ เธอจำได้ลางๆว่าเธองอแงเพราะพ่อกับแม่ยุ่งจนลืมซื้อเค้กให้ แต่แล้วเด็กผู้ชายข้างบ้านก็เดินถือตุ๊กตาหมีตัวนี้มาโยนแหมะลงบนตักของเธอ

‘เอ้า เอาไป หยุดร้องไห้ได้แล้ว ร้องจนหน้าบานเป็นหมูแล้วเนี่ย สุขสันต์วันเกิดนะยัยหมูอ้วน’

เจ้าขาลูบหัวตุ๊กตาหมีเบาๆ รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนริมฝีปากเมื่อนึกถึงคำอวยพรห้วนๆแต่แฝงไปด้วยความใส่ใจของเขา

ถัดจากตุ๊กตาหมี มือบางล้วงลงไปหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆที่ถูกเคลือบพลาสติกเอาไว้อย่างดีขึ้นมา มันคือบัตรสะสมแต้มร้านไอศกรีมที่ประทับตราจนเต็มทุกช่อง แต่ไม่ได้ถูกนำไปแลก

ความทรงจำตอนมัธยมต้นลอยเข้ามา... ช่วงเวลานั้นเธอติดไอศกรีมร้านหน้าโรงเรียนมาก และคนที่มีหน้าที่ต้องเดินไปนั่งกินเป็นเพื่อนเธอทุกวันก็คือเขา

‘พี่โซ่! เอาไอติมรสสตรอว์เบอร์รีของเจ้าขาคืนมานะ ทำไมชอบแย่งกินเนี่ย!’ เด็กสาวในชุดนักเรียนคอซองโวยวาย

‘ก็พี่อยากกินรสนี้อ่ะ อยากกินก็ไปซื้อใหม่ดิ บัตรสะสมแต้มก็อยู่ที่เธอหมดแล้ว จะงกอะไรนักหนา’.เด็กหนุ่มพูดพลางตักไอศกรีมเข้าปากหน้าตาเฉย

เจ้าขามองบัตรสะสมแต้มในมือแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ตอนนั้นเธอโกรธเขามาก แต่ก็แอบดีใจทุกครั้งที่เขาแย่งกิน เพราะมันหมายความว่าเขาไม่รังเกียจที่จะใช้ช้อนคันเดียวกันกับเธอ

รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวย ขณะที่มือบางค่อยๆเลื่อนไปแตะสิ่งของชิ้นสุดท้ายที่นอนก้นอยู่ใต้กล่อง

มันคือสมุดบันทึกหน้าปกสีขาว ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับหน้าปก รอยยิ้มของเจ้าขาก็ค่อยๆเลือนหายไป หัวใจที่เคยพองโตด้วยความทรงจำแสนหวานกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหน่วงๆในอก

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะค่อยๆเปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นออก หน้ากระดาษตรงกลางถูกคั่นไว้ด้วยดอกกุหลาบสีแดงที่บัดนี้แห้งกรอบและเปลี่ยนเป็นสีคล้ำตามกาลเวลา

นี่คือดอกกุหลาบที่เธอตั้งใจซื้อมาเพื่อนำไปสารภาพรักกับเขาในวันนั้นวันที่เธอเรียนอยู่ชั้นม.4 และเขากำลังจะเรียนจบชั้นม.6

ภาพเหตุการณ์ในเย็นวันนั้นกลับมาชัดเจนอีกครั้งราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

‘เจ้าขาชอบพี่โซ่นะคะ’

เธอจำความรู้สึกตอนที่พูดประโยคนั้นออกไปได้ดี เธอหวัง... หวังอย่างสุดหัวใจว่าความสนิทสนมและความผูกพันตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา จะทำให้เขาคิดเหมือนกันกับเธอ

แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา...

‘พี่เห็นเธอเป็นแค่น้องสาวข้างบ้านมาตลอด และมันไม่มีวันเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้... กลับบ้านเถอะ อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย’

หยดน้ำตาใสๆเอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตาโดยไม่รู้ตัว เจ้าขามองดอกกุหลาบแห้งกรอบในสมุดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว มันเป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าการมอบหัวใจให้ใครสักคนแล้วถูกโยนทิ้งมันเจ็บปวดแค่ไหน

เธอปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงอย่างเบามือ วางมันกลับลงไปในกล่องกระดาษพร้อมกับตุ๊กตาหมีและบัตรสะสมแต้ม ก่อนจะปิดฝากล่องให้สนิท เพื่อขังความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้ตามเดิม

เธอทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียงกว้าง ทอดสายตามองเพดานห้องที่ว่างเปล่า ฟังเสียงฝนที่ยังคงตกกระทบหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง

“โลกมันกลมจริงๆ”

เจ้าขาพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา น้ำตาสายหนึ่งไหลเอื่อยลงมาตามหางตาจดหมอนใบโต

“หรือโชคชะตากำลังเล่นตลกกันแน่ ทำไมสุดท้ายเจ้าขาถึงยังต้องวนกลับมาเจอพี่อีกะพี่โซ่”

ถ้าพรหมลิขิตมีจริง ทำไมถึงไม่ทำให้เขารักเธอตั้งแต่วันนั้น... ทำไมต้องให้เธอเจ็บปวดจนเดินหนีออกมา แล้วค่อยเหวี่ยงเขากลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งในวันที่เธอกำลังพยายามจะลืมเขาให้ได้แบบนี้

สำหรับเจ้าขาในตอนนี้การกลับมาของเข่มันจึงไม่ใช่พรหมลิขิตแสนหวานเลยสักนิด

แต่แต่มันคือบททดสอบหัวใจที่ยากที่สุดทที่เธอไม่รู้เลยว่าจะผ่านมันไปได้อย่างไรโดยไม่กลับไปเจ็บช้ำแบบเดิมอีกครัฝ